سیداحمد فیض آبادی

شهید احمد فیض آبادی فرزند ذبیح الله در ششم دی ماه سال 1337 در یکی از روستاهای شهرستان سبزوار در خانواده ای پاک و بی الایش و مذهبی پا به عرصه ی وجود نهاد و چهره ی خانه را دگرگون ساخت. دوران کودکی را در آغوش خانواده ی خود در روستای فیض آباد گذراند. حالا سید احمد به سنی رسیده بود که اهنگ مدرسه می کرد و در مدرسه ی فیض آباد شروع به تحصیل نمود. در کنار پدر بزرگوارش که معلم بود با موفقیت دوران ابتدایی را تا کلاس چهارم در روستا گذرانید و جهت ادامه ی تحصیل به سبزوار آمد و در دبستان آقاخانی به ادامه ی تحصیل پرداخت. تا این که موفق به پایان تحصیلات ابتدایی شد. از آن جایی که از نظر مالی مشکلی نداشت در تحصیلاتش همیشه موفق بود و جزو شاگردان ممتاز محسوب می شد. اونمونه ی کاملی از انسانیت بود و روح بزرگی داشت، نه تنها در محیط خانواده و بستگان الگوی کاملی از صفات و اخلاق نیک بود بلکه در اجتماع نیز به خاطر رعایت مسائل مذهبی و اعتقادی مورد توجه عموم بود. ایشان در حین تحصیلاتش قرآن را هم پیش اقای سعادت آموخت. تحصیلات دبیرستانی خود را در دبیرستان دکتر غنی و دبیرستان ابن یمین شهرستان سبزوار تا پایان اخذ دیپلم ادامه داد و با موفقیت وارد دانشگاه خواجه نصیر طوسی در رشته مهندسی مکانیک شد و با موفقیت دوران تحصیلات دانشگاهی را می گذراند. او در بین دوستان دانشجویش مظهر کاملی از صفات و اخلاق حسنه بود. احمد با شرکت در جلسات قرائت قرآن، مساجد و محافل مذهبی به آگاهی خویش می افزود. از کودکی اثار صبر و بردباری و هوشیاری در او نمایان بود تا این که کم کم مردم با پیام های نوید دهنده ی حضرت امام از خواب غفلت بیدار شدند. حالا احمد جزو دانشجویان پیرو خط امام شده بود. در پخش اعلامیه های حضرت امام شرکت فعالی داشت. ایران آهنگ اسلامی شدن سر می داد مردم جان خود را به کف نهاده و تقدیم راه و آرمان امامشان می کردند. احمد هم در کنار دیگران در سنگر دانشگاه مبارزه ی خود را آغار کرده بود. شب ها خواب به چشمش نمی آمد و دست به تبلیغات گسترده می زد. روزی در دانشگاه مقاله ای خواند که دانشجویان بسیار تحت تاثیر قرار گرفته بودند که موجب خشم ریئس دانشگاه شده بود. خلاصه تبلیغات خود را علیه رژیم شاهنشاهی ادامه داد تا این که یوم الله 22بهمن فرارسید و مردم این روز خجسته را جشن گرفتند، روز، روز پیروزی انقلاب اسلامی بود. روز شادی مستضعفان و احمد هم در این شادی شریک بود. در آن زمان که دانشگاه ها تعطیل شده بود ایشان با سلاح منطق و دین و فکری روشن در برابر گروهک ها مبارزه ی خود را ادامه می داد تا این که در سی و یک شهریور سال 1359 با آغاز جنگ تحمیلی عراق علیه ایران، احمد حالتی دیگر پیدا کرده بود. از متجاوز متنفر بود و از آن جایی که جبهه و جهاد را یک وظیفه ی شرعی و دینی خود می دانست و از روی آگاهی کامل به آن می اندیشید، از جان و مال خود گذشت. ایشان در تاریخ 17 فروردین سال 1360 راهی جبهه حق علیه باطل گردید و در پاوه و نوسود در خدمت اسلام بود تا این که در 12 تیرماه 1360 به فیض شهادت نائل آمد.