علی رضا صفایی نراقی

وصیت نامه شهید علیرضا نراقی
تاریخ: 1365/09/14

وصیت نامه شهید علیرضا نراقی تاریخ : 1365/09/14 بسم الله الرحمن الرحیم با سلام به پیشگاه با عظمت تتمه دوران حضرت صاحب الزمان (عج) و یگاانه نائیبش آن که ما را از ظلمت نجات داد و به نور هدایت کرد. آن روح و روان آن انیس دل و جان و آن لولو و مرجان یگانه این دوران و ناجی مسلمین جهان حضرت روح الله. لحظاتی قبل از حرکت است و شاید پایان راه باشد اما چه راهی، راهی که مسافر آن در طول بیست سال و اندی آن در ظلمات به سر برد. و هرچند چراغ روشن کردن به ضربتی شکست. اما خدا این راه را که سراسر ظلمت بود می تواند با نور به پایان رساند و چه زیبا خواهد بود اگر چنین شود. ما در چه چیز شک داریم، در این که راه حق نیست یا این که اگر شهید شدیم چیزی از گناهان باقی نخواهد ماند. پس حال که در هیچ یک از این دو شک نداریم و جان امانتی است که بالاخره از ما خواهند گرفت هرچند که ناخوشنود باشیم چه بهتر که این امانت را تقدیم کنیم و به مادر زجر کشیده ام عرض می کنم که اگر بر آن چه که بر سرش می آید صبر کند بی تابی نکند سخنی بر خلاف رضای خدا نگوید همواره از امام پشتیبانی نموده مشت محکمی بر دهان دشمنان امام بزند و ملاحظه هیچ ضد امامی را نکند خداوند به او اجر بی حساب عطا خواهد کرد و خداوند به هیچ گروه دیگری چنین وعده ای نداده است. ( إِنَّمَا یُوَفَّى الصَّابِرُونَ أَجْرَهُمْ بِغَیْرِ حِسَابٍ . بى‏ تردید شکیبایان پاداش خود را بى‏حساب [و] به تمام خواهند یافت " آیه 10 سوره زمر ) درباره کتاب هایی که در اتاق است آن دسته از کتاب‌هایی که معلوم است از کدام کتابخانه است مطابق آن کتاب از ارث تهیه کرده و کتابخانه مربوطه تقدیم می کند و کتابخانه مسجد شامخی هم ۵۰ تومان تقدیم می کنید و مابقی کتاب ها را به شوهر همشیره عزیز و آقا مهدی و پسرخاله عزیز تقدیم می کنید ولی تقاضا دارند که مثل خانه خودمان گرد نخورند از تمام خانواده و دوستان و آشنایان و معلمین خود که بر گردن ما حق دارند و یا در حق ایشان غیبتی کرده و تهمتی زرده ایم تقاضای عفو دارم و می ‌خواهم برایم استغفار کنند و بار دیگر از مادرم می خواهم صبر پیشه کند و خدا را گواه می‌دارم اگر خلافی این کند از دست او راضی نخواهم بود اگر خواست گریه کند مانعش نشوید. هفت سال نماز قضایی برایم بخوانید و بیست روزه به عهده دارم که امیدوارم ادا کنید و تقاضا دارم که تمامی ارثم را خرج جبهه کنید و اگر نمی توانستند آن مقداری را که اجازه تصرف در آن دارند به جبهه ببخشند. خدایا به هر نیتی که جبهه آمدم اگر برای مطرح شدن بود اگر به خاطر احساس سرافکندگی در میان رزمندگان و اگر... به هر صورت است مرا برای خود خالص گرداند که اگر این گونه نشود ما تلف شده ای بیش نخواهیم بود. جمعه 14/9/65 – اردوگاه شهید عرب- علی رضا صفایی نراقی