محمد پورقوریان نجف آبادی

وصیت نامه شهید محمد پورقوریان(2)

وصیت نامه شهید محمد پورقوریان(2) چون هر مسلمانی باید قبل از ترک دنیا وصیت خود را بکند، من حقیر چند کلمه ای وصیت دارم که آن را تذکر می دهم: درود بر محمد و آل او و خاندان تشیع و ورثه آنان از حسین(ع) تا شهدای ایران که با خون، مکتب انسان ساز اسلام را سرافراز و پرچم توحید را خونین و امت اسلام را سربلند نگه داشته اند؛ و با درود به نایب امام زمان(عج)، امام خمینی، که با رهبری خودشان در زمانی بسیار حساس، رهبری این امت را به دست گرفتند که جاهلیت این انسان ها از لیست انسان های قبل از اسلام بیشتر بود و همه در منجلاب نکبت فرهنگ های منحط غرب گرفتار بودند و این امام عزیز همه را به سوی انسانیت رهنمون ساختند. من در مقابل این امت بزرگ کوچکتر از آنم که حرفی به زبان بیاورم، ولی در زیر برحسب وظیفه چند کلمه ای را می نگارم. ای کسانی که وصیت نامه این عاصی را می خوانید و یا می شنوید! خون تمامی شهیدان به خصوص شهیدان مظلوم رمضان همیشه گرم است و برای ما هر روز مسئولیتی سنگین تر می آورد و ما باید این بار را به هر نحو که می توانیم به سر منزل مقصود برسانیم. برادران و خواهران حزب اللهی به گفته امام «تقوی را نصب العین خود قرار دهند و اخلاق اسلامی را رعایت کنند» که مبادا ملت ایران از عکس العمل های غلط و برچسب های نابه جا و تهمت ها و برخورد های نابه جای ما خدای نکرده از کل مسأله طرد شوند و عمل ما را به پای مکتب ما بگذارند. و کلامی هم با مسئولین ارگان ها و ادارات دولتی: شما را به خدا ضابطه را در نظر بگیرید و به شعارهای انقلابی توجه کنید و فقط آن را ملاک قرار دهید و رابطه را اصلا رها کنید.«إِنَّ أَکْرَمَکُمْ عِنْدَ اللَّهِ أَتْقَاکُمْ» که خدای ناکرده بر اثر این کار جوان های مؤمن طرد و انقلاب از درون خالی می شود و آن ها که بعد از انقلاب خوب شعار می دهند، در موقع هایی اگر ضربه نزنند ضربه ای را نیز خنثی نمی کنند. مادرم و پدرم! آیا کسی می توانست صدای مظلومیت شهیدان را بشنود و بی تفاوت باشد و از همه بالاتر ندای رهبر را بشنود و بی تفاوت باشد. امروز اسلام از همه چیز برایم مهم تر بود و به هر حال فکر کنید چند صباحی دیگر هم زنده بودم، آخر چه؟ ولی خوب؛ شما از روی عاطفه پدری و مادری ناراحتید، ولی همه این ها را باید برای خدا تحمل کرد. مادر! نمی گویم برایم گریه نکن، ولی برای مظلومیت حسین و علی اکبرگریه کن؛ برای «حسن تحقق» بیشتر گریه کن، چون او برای اسلام بیش از من ارزش داشت. مادرم! شهیدان صادقی چون «نورالله قریشی» و «حسین طبائیان» رفتند، و آیا می شد من نظاره گر فریاد مظلومیت آنها باشم؟! هر چه کرده ایم برایم دعا کن که خدا گناهانم را ببخشد و از عذاب آخرت که بسی هولناک است نجات دهد. جایی که رجایی و باهنر و بهشتی و یارانش در خدمت به اسلام فدا شدند، من چه ارزشی داشتم در این راه. پس صبر کن و زیاد گریه نکن که من از بابت شما ناراحتم و از طرفی منافقان کوردل شادمان می شوند. من از روی آگاهی هر چه تمام این راه را انتخاب کردم، چرا که علی(ع) فرموده است: مؤمن، دنیا آماده گاه مسابقه او و کار همت او مرگ هدیه او و بهشت جایزه زندگی اوست. برادرانم، ولی و محمدرضا! زیاد به دنیا دل نبندید، که این کار شما را از آخرت جدا می سازد و اگر ناراحتی از من دیدید جلالم کنید. همیشه دنباله رو روحانیت مبارز باشید و امام را تنها نگذارید. مجید را طوری تربیت کنید که دنباله رو راه شهیدان باشد. با درود به رهبر کبیر انقلاب اسلامی با درود به روحانیت مبارز، شهیدان انقلاب مرگ بر تمامی مستکبرین جهان به سرکردگی آمریکا.

وصیت نامه شهید محمد پورقوریان(1)
تاریخ: 1361/04/31

وصیت نامه شهید محمد پورقوریان(1) تاریخ : 1361/04/31 بسم الله الحمن الرحیم با سلام به امام امت شهیدپرورایران اینک که ضرورت نوشتن چند سطری بعنوان وصیتنامه احساس می شود. خلاصه تذکرات و امیدهای خود را بدین وسیله به اطلاع کسانی که مسئولیت سنگین ماندن را بعهده گرفته وخواهند گرفت می رسانم. اول در رابطه با دانش آموزان و مردم مسلمان کرد که حدود یکسال با آنها بودم و بیشتر تلاش خود را درجهت آگاهی آنها بکار بردم بخاطر علاقه ای که از اعماق دل بعنوان یک مسلمان نسبت به آنها که خواهران و برادران مسلمان احساس می کنم صحبتم را آغاز می کنم و آن اینکه بیش از پیش هویت و مسئولیت خود را در رابطه با اسلام و انقلاب اسلامی بشناسند و با توجه به مسئولیت هایی که اسلام متوجه آنان نموده است، دراین برهه از زمان که انقلاب اسلامی ما نیازمند مسلمانانی آگاه، مسئول، معتقد ومؤمن می باشد و بنحو احسن انجام وظیفه نمایند. دیگر ترس از دشمنان خدا را کنار گذارند و عشق به اسلام و انقلاب را جانشین آن کنند و بیش از همه، از خدا ترسند. و فریب نیرنگ های نوکران ابرجنایتکاران شرق و غرب را نخورند و دیگر خود را بازیچه دست هرزهای وحشی که خود را حامی خلق می نامند و دستشان به خون فرزندان خلق آغشته است نکنند، درتحصیل علم وتقوی کوشا باشند و بدانند که هر مصیبتی که برسر انشان می آید و یا انسان مرتکب می شود بر اثر نداشتن علم یا تقوا می باشد و به عنوان آخرین کلام با یاران کرد اینکه با سلاح علم و ایمان به جنگ سلاح های آتشین دشمنان خدا بروند و مطمئن باشند که دراین صورت همیشه درهمه حال پیروز و موفق خواهند بود. اما در رابطه با سایر کسانی که از دور یا نزدیک با من آشنایی داشته اند. اینکه همه اعمال خود را صرفا بخاطر خدا انجام دهند که در این صورت بسیاری از اشتباهات از بین خواهد رفت و بیشتر به ضرورت ها بیاندیشند و گذشت به خاطر خدا را فراموش نکنند و در فرصت های مناسب رسیدگی به محرومین جامعه خودرا نیز بخاطر داشته باشند و در کارهای اجرایی رضایت خدا را که سعادت خلق درآن است درنظر داشته باشند. و بالاخره امید اینکه انشاالله سکان مملکت ما که چشم جهانیان بدان دوخته شده است به سمتی حرکت داده شود که رضایت خدا در آن باشد و انشاالله که اشتباهات گذشته تجربه آینده شود و انشاالله که در خط امام باشیم و یار او باشیم که سعادتمند دنیا وآخرت خواهیم بود. « انا لله و انا الیه راجعون ». مرگ، در زندگی ذلت بار است و زندگی، در مرگ پیروزمندانه است. والسلام. محمدپورقورئیان نجف آبادی 61/04/31