علی میرخلف زاده

وصیت نامه شهید علی میر خلف زاده
تاریخ: 1360/01/22

وصیت نامه شهید علی میر خلف زاده تاریخ : 1360/01/22 بسم الله الرحمن الرحیم خواستم که وصیت نامه ای بنویسم تا خواسته های درونم را ابراز کنم، ولی فکر کردم و یادم به وصیت نامه ای که حضرت علی (علیه السلام) به فرزند گرامیشان حضرت امام حسن مجتبی (علیه السلام) کرده اند افتاده و باخود گفتم، چه بهتر ما که خود را شیعه آن حضرت می دانیم وصیت نامه شان را آویزه گوش خود قرار دهیم و به آن عمل کنیم. بنا را بر این گذاردم که وصیت نامه آن حضرت را یاد آوری کنم که این بهترین وصیت نامه هاست. و اما وصیت نامه آن حضرت به فرزند گرامیشان در حقیقت سفارشی است به تمام مردم و آن هایی که می خواهند راه حقیقت را بپیمایند و من قسمتی از این وصیت نامه را یادآوری می کنم؛ از پدری که نزدیک به نیستی و مرگ است به زمان اعتراف کرده، پشت کرده به عمر و زندگی؛ تسلیم به (گرفتاری) روزگار، بدبین به دنیا، ساکن در خانه های مردگان، کوچ کننده ی از آن ها فردا، به فرزند آرزو کننده آن چه در نمی یابد، رونده به راه نابود شدگان،هدف بیماری ها و در گرو روزگار و آماجگاه مصیبت ها و اندوه ها و بنده دنیا و سودا کننده سرای خدعه و فریب. وامدار نابودی ها وگرفتار مرگ و هم سوگند رنج ها و همنشین اندوه ها و نشانه ی آفت ها و دردها و به خاک افتاده ی خواهش ها و جانشین مردگان. پس از این در آن چه دانستم، از پشت کردن دنیا از من و سرکشی روزگار بر من و رو آوردن آخرت به من، چیزی است که مرا از یاد غیر و کوشش با آنچه پی من است باز می دارد. ولی چون اندوه من نه اندوه های مردم به من منحصر گردید، تو را وصیت می کنم به پرهیزگاری و ترس از خدا و به ملازمت امر و فرمان او. دلت را به موعظه و اندرز زنده دار و به یقین و باور توانایی ده و به حکمت روشن نما و به یاد آوری از مرگ ذلیل و خوارگردان و باقی را به فنا و نیست شدن وادار. و به بدی ها و دردهای دنیا بینا کن، و به هجوم آوردن روزگار و زشت گردی شب ها و روزها بترسان و به اخبار گذشتگان آشنا گرد و به یادش آور آن چه به پیش از تو از پیشینیان رسیده است. در سراها و بازمانده ها و نشانه های ایشان گردش کن، پس ببین چه کردند و از چه جایی انتقال یافتند و کجا فرود آمده، جا گرفتند. خواهی یافت ایشان را از دوستان جدا شده و در سرای تنهایی فرود آمده و چنان است که تو در اندک زمانی یکی از آنان خواهی بود، پس منزل و آرامگاه خود را درست کن و آخرتت را به دنیای خویش مفروش و در چیزی که نمی دانی سخن مگو و در آن چه به تو مربوط نیست گفتگو مکن و از راهی خودداری کن که از گمراهی آن بترسی. زیرا خودداری در هنگام سرگردانی بهتر است از انجام دادن کارهای ترسناک گمراهی. نیکوکاری امر کن تا اهل آن گردی و به دست و زبانت نا پسندیده را نهی نما و به تلاش وکوشش خودت جدایی کن از آنکه آن را بجا آورد و در راه خدا جهاد کن، جهادی که شایسته اوست و در راه خدا از سرزنش کننده باک نداشته باش و برای حق هرجا و به هر سختی باشد اقدام کن و در دین کسب دانش نما و خود را به شکیبایی بر نامطلوب عادت نده و نیکو خویی است شکیبایی بودن در راه حق و در همه کارها نفس خود را به خدای خویش واگذار و در درخواست نمودن فقط از پروردگارت بخواه زیرا بخشیدن و نومید ساختن بدست اوست و طلب خیر و نیکویی بسیار کن و بدان آنکه مرگ در اختیار او می باشد زندگی هم در اختیار اوست و آفریننده میراننده است و نیست کننده بازگرداننده است و گرفتار کننده رها کننده است و دنیا پا بر جا نمی ماند مگر بر آنچه خدا برای آن قرار داده از بخشش ها و آزمایش و پاداش در روز رستاخیز و بر آنچه خواسته از آنچه نمی دانیم. پس اگر چیزی از امور بر او مشکل شد آن را بر نادانی خود به آن پندار زیرا تو در نخسین بار آفرینش ات نادان بودی پس دانا شدی و چه بسیار است چیزی که تو به آن نادانی و اندیشه ات در آن سرگردان بوده و بینایی ات در آن گمراه است، پس از آن بینا گری پس چنگ زن به ایجاد کننده و روزی بخشنده و آفریننده اندام زیبایت و باید پرستش و بندگی ات برای او و رو آوردن ات به او و تربیت از او باشد. در آنچه بین تو و دیگری است خود را ترازو قرار ده، پس برای دیگری نپسند آنچه برای خود نمی پسندی و نخواه برای دیگری آنچه برای خود نمی خواهی، و ستم مکن چنانچه نمی خواهی به تو ستم شود و نیکی کن چنانچه دوست داری به تو نیکی شود و زشت دادن از خود آنچه را که دیگر زشت پنداری و آنچه نمی دانی مگو و اگر چه دانستن ات اندک باشد و آنچه دوست نداری برایت گفته شود مگو و بدان که تو آفریده شده ای برای آخرت نه برای دنیا و برای نیستی نه برای هستی و برای مردن نه برای زندگانی، تو در جای کوچ می باشی و در سرای موقت و در راه به سوی آخرت هستی و تو را مرگی که گریز از آن رهایی نمی یابد و در جوینده آن را از دست نمی دهد و ناچار مرگ او را در می یابد. پس بر حذر باش و بترس از اینکه مرگ تو را دریابد در وقت گناه کردن که خود می گفتی از آن توبه می نمایم و بین تو و اندیشه ات جدایی اندازد که در این حال خود را تباه ساخته ای. (این جملات قسمت هایی از وصیت نامه حضرت علی علیه السلام است که یادآوری کردم، که شاید خداوند توفیقی شامل کند که بتوانیم به آن عمل کنیم.) درود بر آن کس که راه حقیقت را پیمود. والسلام علی میر خلف زاده 60/1/22