غلامرضا جان نثاری

قسمتی از وصیت نامه شهید غلامرضا جان نثاری

قسمتی از وصیت نامه شهید غلامرضا جان نثاری سلام بر پیامبر عظیم الشّأن اسلام، حضرت ختمی مرتبت، محمدابن عبدالله(ص) و سلام بر ائمه معصومین(ع)؛ سلام بر آقا امام زمان(عج) و سلام برامام امت، خمینی عزیز، چشم نظاره گر مهدی در سیمای ملکوتی؛ سلام بر شهیدان گلگون کفن و به خون آرمیده که با نثار جان خویش اسلام عزیز و غریب و مظلوم را زند ه تر، و آبروی انقلاب اسلامی را بیمه ساختند. سلام بر تمامی بندگان صالح خداوند که با تلاش شبانه روزی، جان و مال خویش را در راه نابودی ظلم و جور فدا می کنند. زندگی با آن نشیب و فرازهایی که داشته، تاکنون طی شده است. اگر خوبی بوده یا بدی، تلخ بوده یا شیرین، سخت بوده یا سهل، تمامش سپری شده است و برای انسان همین بس که از گذشته اش درس عبرت بگیرد. می خواهم علی رغم مسائل ذکر شده، این را بگویم که متاع دنیا قلیل است، مسائل دنیوی و مادی بهایی اندک دارند و زندگی اساساً زودگذر است. دنیا بازیچه ای بیش نیست و فلسفه آفرینش نیز تکامل انسان هاست، همچنان که خداوند م ی فرماید :" وَ ما خَلَقْتُ الْجِنَّ وَ الْإِنْسَ إِلَّا لِیَعْبُدُونِ " (الذاریات / 56) ما انسان و جن را نیافریدیم مگر برای این که مرا پرستش کنند. دنیا پلی است برای عبور به سرای جاودان؛ آری، خوشی های دنیا اگر خوشی باشد، زودگذر است و علایق و وابستگی ها و دوست داشتن ها نیز ناپایدار است. فقط و فقط آنچه می ماند و باید دوست داشت، خداوند بزرگ است، او که ازلی و ابدی است. آنچه که می ماند اعمال من و توست؛ بقیه هر چه هست می گذرد. پس برای توشه گرفتن از این دنیای فانی باید دست و آستین را بالا زد و به سوی میدان عمل وارد شد " الدنیا مَزرَعهُ الآخِرَهِ " دنیا کشتزار آخرت است بایستی خالصاً مخلصاً به وجه الله حرکت کرد، باید تقوی را پیشه خود ساخت و باید دقیقاً به مو به موی مسائل اسلام ایمان آورد و در مرحله عمل آنها را آویز گوش کرد؛ باید مطیع امر مولی بود. با این توصیف، من هر شب با ترس و دلهره می خوابیدم و در حالی که گوش هایم هر صدایی را میشنید، چشم هایم را می بستم و با خدای خویش از درون صحبت می کردم ؛ می سوختم می گریستم، ولی بروز نمی دادم؛ زیرا من عاشق خدا بودم و از آن می ترسیدم که در بستر بمیرم و یا این که به وسیله مرگ های غیرطبیعی از دنیا بروم و جز شرمساری و سرافکندگی چیزی باقی نگذارم. به هر حال از بس با خدای خود راز و نیاز کردم و درخواست نمودم که مرا از آن لجن زار دنیا نجات دهد، سرانجام دعایم مستجاب شد و به جبهه آمدم و حتی یک کلمه نیز از اینجا نمی توانم برایت بنویسم. دانشگاهی که بنیان گذارش محمد(ص) و رئیس مکتبش علی(ع) است، استادش حسین (ع) است و شاگردش ابوذر است. آری، تأسف می خورم که چرا خود را به بحث های پوچ و بی اساس که بدون شک به تهمت و غیبت و گناه منجر می شد، و همچنین به عنوانهای کاذبی که در اداره به ما میدادند و پایمان را به میز و صندلی بسته بودند، و دربست شده بودیم اصحاب میز، و این کار روزانه ما شده بود، عادت کرده بودم...