ابراهیم خسروآبادی

وصیت نامه شهید ابراهیم خسروآبادی

وصیت نامه شهید ابراهیم خسروآبادی الهی تو خودت شاهدی که این بنده‌ گنه‌کارت حاضر است از همه چیز خود بگذرد ولی در عوض تو نیز از گناهش درگذری. پروردگارا! در این لحظات که شاید آخرین لحظات و ساعات عمر من باشد ، از تو عاجزانه می‌خواهم که گناهم را عاجزانه ببخشایی تا با کوله باری سهل و سبک از این دنیا بروم. پروردگارا! اگر تو از خطای من در نگذری و بر آن قلم عفو نکشی من چگونه خواهم توانست در روز رستاخیز جوابگوی آن اعمال کریه و زشت خود باشم؟ خدایا جز تو پناهی ندارم. مولای من اگر مرا از در خانه‌ات بِرانی دیگر به کجا رو آورم؟ پروردگار من ، اله من ، معبود من ، کیست مرا جز تو؟ تنها به امید توست که به درگاهت روی آورده‌ام! ایمان دارم که تو ارحم الراحمینی ، تو غفاری ، تو خود شاهدی که من از گذشته ی خویش سخت پشیمانم و اگر تو مرا نبخشی ، مسلماً از زیانکاران خواهم بود. اکنون در این آخرین ساعات توقف در این جا و چند ساعت قبل از عملیات چند کلمه به عنوان وصیت ذکر می‌کنم تا برای دیگران مفید باشد. در درجه ی اول راه حق، روشن و آشکار است و راه باطل نیز همچنین ، هر دو در مقابل دیدگان شما قرار دارد و همه ی ما قادر به تمیز دادن هستیم. راه حق ، راه اسلام و راه پیامبر اکرم و راه ائمه‌ هدی و در حال حاضر راه و خط امام. و راه باطل ، راه کفر و عناد ، راه شقاوت ، راه ابوجهل‌ها و ابولهب‌ها و ابوسفیان‌ها و در حال حاضر راه صدام خائن و حامیان پلیدش. شما را وصیت می‌کنم به این که رهرو راه امام باشید و مطیع محض اوامر ایشان برای همیشه بمانید. مبادا از فرمان او سرپیچی کنید که فرمان او همان فرمان قرآن و اسلام است. او نایب برحق آقا امام زمان (عج) است و مخالفت با او مخالفت با اسلام است. تا آخرین نفس و تا آخرین قطره‌ خون خود ، در راه تحقق آرمان‌ها و اهداف راه امام که همان راه اسلام است ثابت قدم بکوشید و مطمئن باشید که راه حق چنین واضح و هویدا است. چرا پیروی از باطل کنیم و باعث خسران و زیان اخروی خود را فراهم کنیم. بدانید که دنیا دار امتحان است و فانی است. خداوند با قرار دادن این دو راه در مقابل دیدگان ما ، ما را مورد آزمایش قرار می‌دهد. «إِنَّا هَدَیْنَاهُ السَّبِیلَ إِمَّا شَاکِراً وَ إِمَّا کَفُوراً؛ ما راه را به او نمایاندیم ، خواه شکر گذارد خواه کفر ورزد» (سوره دهر). و اما اگر راه حق را برگزیدید ، بدانید کسانی که می‌گویند خدای ما الله (خدای یکتای قادر و متعال) است. بر این ایمان باید بایستند و ترس و خوف را از غیر خدا به خود راه ندهند. پس از ایمان آوردن انتخاب حق باید در نگهداری آن نیز جهاد کنیم و اکنون کسانی که راه اسلام و امام را برگزیده‌اند ، باید با حضور خود در صحنه مبارزات، استقامت خود را در این راه به ثبوت برسانند. ای کسانی که راه امام را برگزیده‌اید بر شماست که در جبهه‌ها حضور پیدا کنید و از اسلامِ مظلوم دفاع نمایید. ولی این در ذهنتان باشد، این جبهه نیست که به شما احتیاج دارد بلکه این شما هستید که به جبهه نیاز دارید. جبهه‌ها اکنون دانشگاهی جهت خودسازی است و جایی است برای آزمودن خود. اگر توفیق شهادت نصیبم شد، لباس نظامی مرا که داخل ساکم است به کسی دهید که به جبهه بیاید. بعد از آن، چند کلمه به خانواده‌ام: شما را وصیت می‌کنم به تقوای خدا، صبر، نظم و اطاعت از فرمان خدا. خانواده عزیزم، شعائر اسلامی یادتان نرود. مادرم و خواهرانم، حجاب اسلامی یادتان نرود شما باید زینب‌وار از سنگر حجاب بر خصم درون بتازید و نشان دهید که زنان مسلمان کم از مردانشان ندارند و شما باید فریادگر خون این شهیدان باشید. تهی‌دستان را فراموش نکنید. انفاق کنید. خمس یادتان نرود. خانواده عزیزم، پدر و مادر مهربانم، بعد از من گریه نکنید. زیرا من در این معامله با خدای خویش متحمل ضرری نشده‌ام. البته گریه برای نهضت اسلام خوبست و شما با گریه خود بر مظلومیت اسلام عزیز، نهضت اسلام را زنده نگه دارید. اما اگر می‌خواهید به خاطر از دست دادن من گریه کنید من راضی نیستم و مطمئن هستم که موجب خوشنودی خدا نخواهد شد. این امر یک مورد امتحان است که خداوند از شما به عمل می‌آورد و در مقابلِ صبرِ شما، بشارتتان می‌دهد.