سیدجواد صباغ

وصیت نامه شهید سید جواد صباغ
تاریخ: 1364/11/22

وصیت نامه شهید سید جواد صباغ تاریخ : 1364/11/22 با شکر و سپاس خدمت حضرت باریتعالی چند جمله‌ای که در این آخرین لحظات به نظرم می‌رسد به روی کاغذ می‌آورم و تنها یک تنها یک درخواست از بازماندگان خویش دارم. همینطور از امت حزب الله که سخن من هر چند به درازا کشد یک کلمه بیش نیست و آن امام است. آری، ای جوانان، ای مسلمانان، ای حزب اللهی ها نکند که امام را تنها گذارید و خود را مسلمان بدانید. آیا هیچ به این فکر کرده‌ایم ای شمایی که خود را پیر امام می‌دانید مگر همین امام ما نبودند که فرمودن: جنگ در راس مسائل و امور است. مگر نگفته‌اند که : ای جوانان عزیزم که چشم امید من به شماست باید یک دست قرآن و با دست دیگر سلاح برگیرید آیا محصلین فکر می‌کنند که چه؟ نکند به ذهنتان بیاید که سلاح ما، قلم ماست. نه! امام ما چنین نگفته‌‌اند. شما می‌توانید سلاح بر دوش و قلم به دست به جنگ استکبار بروید که این دوبال در حال حاضر باید با هم باشد و نمی‌توان گفت که ما محصیلم و دگر ما را با جنگ چکار، آیا اگر الان «حضرت اباعبدالله» حضور داشتند باز هم این بهانه‌ها را می‌آوردیم یا نه؟ نکند ما که بر کوفیان لعن و نفرین می‌فرستیم خود چون کوفیان اماممان را تنها بگذاریم، نکند که اماممان چون علی (علیه السلام) شب ها از دست ما ناله بزند، نکند که ما سردی و گرمی هوا را بهانه کنیم. نکند که پدر ، مادر، برادر و خواهرا را بهانه کنیم. نکند که امام سخنی را بگوید و ما بی توجه بذریم ای بر ما و وای بر همه ما اگر چنین باشیم. پس از بسیجی، ای سپاهی، ای ارتشی و ای مسلمان بسوی جبهه‌ها هجوم آورید، آنچنانکه اماممان فرمود: آری بسوی جبهه آیید که والله خدا در جبهه است. حسین در جبهه است. دین و ایمان در گروه جهاد است. ای جوانان و ای برادران عزیزم: شما را می‌گویم که راه ما را دامه دهید و اسلحه ما را بر زمین نگذارید که به خدا قسم با شما هستم، ای تمام کسانی که به جمهوری اسلامی رای آری داده‌اید. با شمایم و اگر کشته شوم ما که لیاقت شهادت نداریم و اگر کشته هم شویم شاید نام ما را شهید گذاشتید، والله اعلم. بخدا قسم چه شهید یا کشته در این مورد که می‌گویم فرقی نمی کند و اگر پیمان خود را بشکنید، سر پل صراط جلویتان را می‌گیرم. حتی اگر خونم خالصانه بر زمین نریخته باشد و جزو شهدا محسوب نشوم جلویتان را می‌گیرم و نمی‌گذارم رد شوید که خون ما که هیچ در این صورت خون تمامی شهدا را پایمال کرده‌اید و طلب خون خویش را از شما خواهم کرد. شکر خدا را که ما را آفرید و شکر خدا را که مرا در سرزمینی چون ایران آفرید که جوانانش به هنگام نبرد چون شیر می غرند و شکر خدا را که ما را در زمانی آفرید که رهبری هم چون روح الله زمام امور مسلمانان را در دست دارد و شکر خدا را که ما را به سوی جبهه های نبرد هدایت فرمود و خدا را شکر که مرگ ما را مرگ افتخار آفرین قرار داد. از امت حزب الله می خواهم که «امام» را تنها نگذارید مگر ما نبودیم که آرزو داشتیم که در روز عاشورا حضور داشتیم و حضرت ابا عبدالله(ع) را یاری می کردیم، به خدا امروز عاشورا است و جبهه های ما کربلا، پس بشتابید که حسین(ع) تنهاست و ندای «هَل مِن ناصِرِ یَنصُرُنی» او به گوش می رسد، آیا محصلین فکر می کنند که صلاح ما قلم ماست؟ نه «امام» ما چنین نگفته اند. شما می توانید سلاح بر دوش و قلم به دست به جنگ استکبار بروید که این دو بال باید با هم باشد. آری به سوی جبهه آیید که والله خدا در جبهه است، حسین(ع) در جبهه است، دین و ایمان در گرو جهاد است و به قول امام، عزت و شرف ما و دین و میهن ما در گرو جهادی است که پیش است. ای پدر و مادر عزیزم از شما می خواهم که دعا کنید خداوند همه ی ما را قبول فرماید و ما را تنها شهید دنیا قرار ندهند که ما را مقبول درگاه خود گرداند. از حق خویش در مورد ما بگذرید که رضای خداوند در رضای شماست، من هرگز پدر یا مادر نبوده ام و مهر مادری را نداشته ام تا شما را درک کنم ولی از شما می خواهم که صبر کنید که «إنَّ اللهَ مَعَ الصابِرین» 1364/11/22