احمدرضا مظلومی

وصیت نامه شهید احمدرضا مظلومی

وصیت نامه شهید احمدرضا مظلومی بسمه تعالی با درود و سلام فراوان به آن شهید همیشه جاوید کربلا حسین بن علی (ع) و یاران و اصحاب با وفایش که درس تسلیم و فداکاری و شهادت و شهامت را به تمامی پیروان راستین توحید و راهروان آئین محمدی آموختند. وصیت نامه ام را به یاد و نام او آغاز می کنم آن چه که در این نوشتار ذکر می نمایم عین واقعیتی است که در درون ذهنم و فکرم می گذرد. اعتقاد من این است که خداوند هستی انسان را آفریده تا او به کمال لایق خود برسد. انسانی که از اول متولد می شود در راه رشد و کمال قرار می گیرد او در اول رشد مادی و جسمی دارد. دست و پا و دیگر اجزای بدن او شروع به تکامل و رشد می کند کم کم رشد روحانی و معنوی نیز در او به ظهور می رسد این انسان است که باید این همه قوه و استعدادهای نهفته در خود را به مرحله ظهور برساند. انسانیت انسان اقتضا می کند او سرنوشت خود را خود تعیین نماید. قرآن شریف خود می فرماید که «ای انسان تو خود باید سرنوشتت را تعیین کنی چرا که تو انسانی.» انسان موجود فخار و آزاد است مانند فرشتگان نیست که خدا آن را مجبور به عبادت خود کرده است. مانند حیوانات و جمادات نیز نیست بلکه خدا او را موجودی خلق نموده است با یک سری استعدادها و قوه ای عجیب که او باید خود را بسازد و به کمال واقعی خود برسد. اعتقاد حقیقی این است که باید به کمال رسید چه در مبارزه صفات حیوانی و خصائص زشت درونی و شیطان های درون و چه در مبارزه با طاغوت درون و بیرون حاکمان جور و ظلم که این نیز در رشد و کمال انسان دخیل است به خصوص اگر در راه محو این شیطان ها کشته گردد و با کشته شدن خویش ضربه غیر قابل تصور به دشمن بزند. من معتقدم که جهان امروز شوم ترین دوران های خود را می گذراند. امروز شوم ترین انسان ها بر جهان حکومت می کنند انسان هایی که قابل قیاس با خونخواران تاریخ نیستند. امروز جهان در زیر سلطه دو قدرتمند به جهنمی تبدیل گشته است که زندگی کردن درآن برای انسان ها میسر نیست. چگونه انسان می تواند بنشیند ببیند که زنان و کودکان، پیرمردان و بالاخره اقشار مسلمان، مردم مسلمان لبنان زیر آتش های توپ و گلوله آمریکا، فرانسه و انگلیس و اسرائیل و تمامی متجاوزین قرار بگیرد و به زندگی راحت بپردازد. انسان به زندگی ادامه دهد و حال این که هر روز رژیم صهیونیستی صدام شهرهای ما را بمباران کرده و مسلمانان بی گناه کشور عزیز ما را به خاک و خون بکشد و ما ساکت نشسته و به زندگی عادی ادامه دهیم. دلم آرام نمی گیرد. چگونه این ها را ببینم و بنشینم. نمی توانم نه نمی توانم. می خواهم بروم و دلم آرام گیرد. می خواهم به ندای آن مظلوم همیشه تاریخ که صدایش در تمام دوران ها به گوش می رسد که آیا کسی است مرا یاری کند لبیک بگویم. می خواهم که تلافی جنایتکاران تاریخ را از جنایتکاران امروز که نمایندگان آن ها هستند بگیرم. می خواهم بروم به آن لیاقت واقعی خود برسم. از ما کیست که ولادت و حیات را در زمان پیامبر آرزو نکرده باشد؟ کدام یک از شما تا به حال با خدای خویش نگفته اید در زمان رسول الله زاده شده بودم؟ چه کسی عظمت تنهایی علی (ع) را از رودخانه تاریخ چشیده و حسرت دیدار آن یگانه دهر را نخورده است. کدام مسلمان راستینی هر لحظه با مولای عاشقان =، حسین زمزمه نکرده است که: «یا لیتنی کنت معک.» این آرزو اگر نه به کمال ولی به تمثیل و اختصار اکنون به تحقق پیوسته است. ما اکنون در جهان و جامعه ای شبیه به جهان و جامعه پیامبر خاتم (ص) و در تحت ولایت فرزند خلف او زیست می کنیم. اسلامی که می رفت تا به بوته تحریف و نسیان سپرده شود و چون پیوستن وارونه بر اندام ها ریشخند و تمسخر بر انگیزد. اکنون به یک عنایت ولی عصر ارواحنا لمقدمه الفدا و دم مسیحایی امام، حیاتی مجدد، راستین و کفر سوز یافته است گویی صلای قدسی((قولوا لا اله الا الله تفلحوا)) پس از قرن ها جمود و فترت و انزوا اکنون اول بار است که در گوش جهانیان طنین می افکند و انگار از مأذنه هجور و غریب اسلام اینک نوای روحبخش اشهد ان لا اله الا الله در گوش مستضعفان شگفتی می آفریند. اسلام اکنون دوباره زاده شده است دوباره جان گرفته است و دوباره پا به عرصه جهان نهاده است. امید اکثرمان، دعای هر شب مان، نور اخترمان، موت اطهرمان، مرگ احمرمان، پیکرمان، فتح خیبرمان، جنگ اکبرمان، عزم اعظم مان، جشن عزایمان، شعر اشهدمان، سیر اکرم مان، یکی است «شهادت». دفتر مذهب مان، کتاب مکتب مان، نور مشعل مان، خون مرکب مان، انجیل مرجع مان، تورات معبدمان، زبور مرقدمان، صحف محشرمان، سوره مقصدمان، یکی است «قرآن». تفرّجگاه دنیای مان، کشتگاه آخرت مان، حرمگاه تاریخ مان، زیارتگاه ملت مان، سجده گاه امت مان، دانشگاه مردم مان، میعادگاه هر روزمان، معادگاه هر روزمان، حرب گاه رزم مان، عرشگاه رازمان، یکی است «گورستان». از بین تمام رنگ ها سرخ را بر گزیده ایم و از میان انواع مرگ ها شهادت را و از تمام باغ ها گورستان را و از میان تامام گل ها لاله را. هیچ یک از ما به مرگ طبیعی نمی میرد، مرگ طبیعی ما شهادت است عید و عزای مان هر دو جشن است و میعاد و جشن مان قبرستان، زیباترین درخت های حیات مان در گورستان می رویند و نه گورستان که نورستان، و از تمام انبیاء محمد را و از تمام رهبران علی را و از تمام مجاهدان حسین را و از تمام قصّه ها قیام را و از تمام کتاب ها قرآن را بر گزیده ایم. با سپاس و ستایش به حضور حضرت امام که نعمت های بیکران خود را بر ما ارزانی داشته، سلام بر انبیاء بزرگوار الهی خصوصاً پیامبر گرامی اسلام حضرت محمد (ص) و سلام و صلوات بر اولیاء گرامی اسلام، امامان تشیع، رهبران ایثار و مقاومت و شهادت. من احمدرضا مظلومی رودپشتی فرزند محمد شهادت می دهم به حقانیت وجود پروردگار عالم و رسول بر حق او حضرت محمد بن عبدالله (ص) و دوازده جانشین آن بزرگوار و روز قیامت، فرشتگان، ملائکه، جنت، برزخ، قبر و ... وصیتم به تمامی دوستانم این است که قدر و ارزش کارشان را بدانند. خدا می داند از زمانی که خوب و بد را تمیز دادم تمامی وجودم احساس تقویت اسلام و نشر فرهنگ غنی اسلام در مد نظرم بود. از زمانی که وارد سپاه شدم در گلوگاه و نقطه حساس سپاه یعنی عقیدتی سپاه شروع به کار نمودم درک نمودم که تمامی ظلم و ستم هایی که در جهان بر مسلمانان خصوصاً شیعیان می شود بر اثر فراموش کردن دستورات اسلامی است. من ناله ی دردآلود معذبین و زنجیریان که در شکنجه گاه های ستمگران و استعمارگران در طول تاریخ نابود شده اند را با چشمانم می نگرم. من ناله ی دلخراش یتیمان دل شکسته و آه پر شور بیوه زنان که در نیمه های شب از فرط گرسنگی بیدار می شود و دست محبتی وجود ندارد که روی آنان کشیده شود را با چشم دل می نگرم و در می یابم. من به امید این که بتوانم کاری برای ستم دیدگان انجام دهم هجرت را آغاز نمودم. خدایا خودت شاهد هستی که در طی سال های متوالی به شیعه ظلم فراوان شده و همه ی حقوق شان پایمال گشته است چه جنایت ها، قتل، غارت ها و کشتارها و... آیا نشستن بر من جایز است؟ چگونه شکنجه های بنی امیه، جنایت های بنی عباس و کشتارهای عثمانی ها و دوران ظلمت، استعمار غرب بر سیطره ی شوم صهیونیسم و تجاوز به سرزمین مسلمان ها و قتل ها و جنایت ها و ذلت ها را ببینم و سکوت کنم؟ من علی (ع) را در کنج خانه در حالی که استخوان در گلویش و خار در چشمش گیر کرده بود با چشمان خود می بینم. من در حالی که حسین سرش را بر روی نیزه ها و خاندان آن در حالت اسارت به سر می برد و مردم شام هیاهو و شادی می کنند با چشمان خود می نگرم. من تجاوزات دشمن دون صفت را به حریم مسلمانان به همه نقاط جهان، ایران، افغانستان، لبنان مشاهده می کنم . اکنون زندگی آن قدر در نظرم پست شده است که به خاطر هستی همه دنیا حاضر نیستم انقلاب محرومان، مستضعفان، مسلمانان و شیعیان را فراموش نمایم. از مرگ وحشتی ندارم بلکه دست از جان شسته خود به پیشواز آن آمده ام و همه هستی خود را خالصانه تقدیم کرده ام. من با ایمان به خدا و پیامبران و رسولان او و اولیاء و امامان، آن شهیدان و مظلومان تاریخ تشیع و رهروان پاک باخته، آن بزرگواران در تاریخ 1400 ساله سرخ قدم به این راه گذاشته ام. خدایا قسم به خودت، جلالت و بزرگواریت که هیچ عشقی جز تو مرا به این راه نکشانده است. خدایا تسلیم تو هستم تو توسط پیامبران و راهبران، آن چراغ به دستان و نور افشانان انسانیت در طول تاریخ به ما انسان های در ظلمت و تاریکی فهماندی که هنگامی که ضجه و ناله زنان بیوه و فریادهای دردآلود کودکان یتیم و آواره را دیدی باید حرکت کنی و خروش و هجوم بر دشمن آورید. تو خود به ما گفتی که به فریاد مظلومان و محرومان و بی کسان و بی پناهان برسید و آن ها را از شر ظالمان و ستمکاران نجات دهید. خدایا ای پروردگاری که در چند ساله ی عمرم تو را بسیار نافرمانی نمودم، من اکنون خدایی شده ام، من احساس می کنم که صفات تو قلب مرا منور نموده است. من اکنون میل دارم به سوی تو پرواز کنم پرهایم را بگشا، غل ها و زنجیرها را از من برهان تا بتوانم به سوی توی معبود دلبندم پرواز کنم. مولای من تا کی می توانم در دوری تو صبر کنم فراق تو کمر مرا شکست. عزیز دلم، من به عشق نجات بندگان راستین شیعیان مظلوم و محروم هجرت نمودم و به دیاری غریب و آشنا سفر کردم. و السلام