محمد زمانی کهنموئی

وصیت نامه شهید محمد زمانی کهنموئی

وصیت نامه شهید محمد زمانی کهنموئی بسم الله الرحمن الرحیم «إِنَّ اللَّهَ اشْتَرَى مِنَ الْمُؤْمِنِینَ أَنْفُسَهُمْ وَأَمْوَالَهُمْ بِأَنَّ لَهُمُ الْجَنَّهَ یُقَاتِلُونَ فِی سَبِیلِ اللَّهِ فَیَقْتُلُونَ وَیُقْتَلُونَ وَعْدًا عَلَیْهِ حَقًّا فِی التَّوْرَاهِ وَالْإِنْجِیلِ وَالْقُرْآنِ وَمَنْ أَوْفَى بِعَهْدِهِ مِنَ اللَّهِ فَاسْتَبْشِرُوا بِبَیْعِکُمُ الَّذِی بَایَعْتُمْ بِهِ وَذَلِکَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِیمُ» «خداوند جان و مال اهل ایمان را به بهای بهشت خریداری کرده است. آن ها در راه خدا جهاد می کنند که دشمنان دین را به قتل برسانند و ‌یا خود کشته شوند. این وعده قطعی است بر خدا و عهدیست که در تورات و انجیل و قرآن یاد فرموده و از خدا باوفاتر به عهد کیست؟ ای اهل ایمان شما به خود در این معامله بشارت دهید که این معاهده با خدا به حقیقت سعادت و ‌پیروزی بزرگیست.» تاریخ گواه مبارزه ایست که حق و ‌باطل درگیر آن بوده است. از هابیل تا حسین علیه السلام که در رزمگاه حق و باطل با یزیدیان به نبرد برخواست و از حسین علیه السلام تاکنون و حال نیز با سپری شدن سال ها نام آن شهیدان در متن زرین تاریخ نقش بسته است و هم چون پرتوی خورشید بامدادن، نفسی تازه و احیاگر و روحی پر نشاط در کالبد سکنی گزیدگان حق جوی کره ارض می دمد و اکنون پس از قرن ها سر مستانی دیگر از باده عدالت از خود می رهند و به ذات یکتای هستی بخش اعتصام می ورزند. در این میان سخن از خود رسته ای و به خدا پیوسته ای است که هم چون دیگر وارستگان مکتب سرخ تشیع با ترنم آواز " فیا سیوف خذینی" آگاهانه بر فوز عظیم الهی دست یافت. اینک ای شهید، ای آن که هم بر طریق رسول گرامیش بودی و هم به نام حضرتش به یاد حماسه جاودانه ای که آفریدی و به یاد خون پاکی که در کرانه فرات بر سنگریزه های گرم و سوزان جاری ساختی و به حقانیت راهت و به عظمت نامت و به عمق اندیشه ات و به وفای به عهدت و به روشنی اندیشه ات سخنی چند در فراق مشعل جانبخش وجودت می آغازیم. هرگز از یادها نخواهد رفت که در آن چهره پر فروغ و در آن نگاه واپسینی که در آخرین وداعت داشتی چگونه بر نظاره گرانت القاء نمودی حقیقت بودن و فلسفه زیستن و معنی حیات را که «ان الحیوه عقیده و الجهاد» و با تمسک از این کلمات، مفهوم خلقت و مقصد غائی زندگانی را جستم و این کلام روح انقلاب و نسیم جانفزای حریت را در قالب پیامت ارزانی داشت. از همان بدو جنگ، با پیکار بی امان و مبارزه خستگی ناپذیر به توفیق و فوز عظیمی نائل شدم و آن قرار گرفتنم در زمره افرادی است که مسافت بعید از "صَدَقُوا مَا عَاهَدُوا اللَّهَ" در مکتب انتظار را به "مَنْ قَضَى نَحْبَهُ" در یک آن می پیمایند. آری تو لحظه به لحظه هم چون تشنگان در کویر مانده، شربت شهادت را می جستی تا هم چون سرور شهیدان گوارائی و جانبخشی آن را بچشی. هر چه می اندیشم می بینم تو در جلوه انتظار لقاء الله بر تمامی رفتار و کردارت مداومتی سخت داشتی گوئی که رستاخیز و معاد در همین نزدیکی بود و بدین سان بساط شادی و سرور رستگاران راه خدا گسترده.