فردین(حسین) گروسی

وصیت نامه شهید فردین گروسی

وصیت نامه شهید فردین گروسی بسم الله الرحمن الرحیم «وَلَا تَحْسَبَنَّ الَّذِینَ قُتِلُوا فِی سَبِیلِ اللَّهِ أَمْوَاتًا بَلْ أَحْیَاءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ یُرْزَقُونَ» «هرگز گمان مبرید کسانی که در راه خدا کشته شدند مرده‌اند، بلکه آن ها زنده ابدی هستند و نزد پروردگار خویش روزی می‌خورند.» اگر عنوان نوشته‌ام را نامه بگذارم شاید بهتر و پرمعنی‌تر از وصیت‌نامه باشد نامه‌ای پر از درد و رنج و اقرار به این که در طول حیات و زندگی بی‌حالم نتوانسته‌ام بنده خدا باشم. نتوانسته‌ام از حقایق حیات و زندگی به درستی چیزی برداشت کنم و تمام لحظات زندگی را وقف خدمت به نفس و چسبیدن به دنیا کرده‌ام. خدایا فقط به رحمت و بخشنده بودن ذات پاکت امید دارم که تغییری در من ایجاد کنی و گوشه چشمی به من بیچاره روسیاه کنی و مرا جزو بندگان خودت به حساب آوری، الهی آمین یا رب العالمین. وصف درد در همین جا تمام نمی‌شود قسمتی از این درد به جامعه اطراف آن برمی‌گردد به جامعه‌ای که افراد آن هر کدام به یک نحو به اعمالی پوچ و عقایدی نادرست مشغول هستند، عده‌ای که ادعای در خط بودن دارند و سنگ رهبر را سخت بر سینه می‌زنند اما روشن‌ترین فرمان امام را در مورد دفاع از کشور به زمین می‌گذارند و خودشان را با بازیچه‌هایی مشغول داشته و در یک سری قید و بندهای توجیهی مشغول شده‌اند. فقط من در مورد این ها به یک نکته اشاره می‌کنم و آن این است که حسابرسی شما بسیار دشوارتر از دیگران است. عده‌ای دیگر از افراد جامعه که سخن من بیش تر با آشنایان و فامیل است، این اسلام رهایی‌بخش به وسیله نایب برحق ولی عصر امام امت تجلی عینی پیدا کرده و کاملاً روشن و معلوم است اما عده‌ای خودشان با دست خودشان از این نعمت خود را دور کرده‌اند و هنوز هم مثل سایه سخت بر دنیا چسبیده‌اند و این نعمت با ارزش را به کناری زده و چنان خاموش و بی‌خیال به زندگی باطل خودشان ادامه می‌دهند و با دیدن نائب امام امت خجالت نکشیده و واجب‌ترین رکن دین یعنی نماز را به جا نمی‌آورند، چه دردی از این بالاتر که در این زمان مقدس کوچک‌ترین و ساده‌ترین تغییر در آن ها رخ ندهد و قدمی به طرف خدا که اولین حرکت آن به جا آوردن نماز است را انجام نمی‌دهند؟ این عده با چه امیدی زنده هستند؟ گروهی به دنبال سیر کردن شکم خود هستند آن ها چه فرقی با زندگی یک حیوان چهارپا دارند؟ این عده از امام زمان، امام امت، شهدا و از خانواده شهدا خجالت بکشند. من از این عده عاجزانه می‌خواهم کمی روشن‌تر و کلی‌تر به دنیا نگاه کنند و در خودشان تغییر ایجاد کنند، ان شاءالله. از تمام دوستان و آشنایان که حقی بر گردن این حقیر دارند و بی‌احترامی به آن ها کردم درخواست حلالیت دارم، از پدر مادر عزیزم که زحمت زیادی برای من متحمل شده‌اند نیز عاجزانه درخواست حلالیت دارم و شرمنده‌ام در دنیا حق آن ها را به جا نیاوردم. همچنین خواهشم از آن ها این است که بعد از من از خودشان صبر و شکیبایی نشان داده و اجازه ندهند کسی به آن ها دلداری دهد بلکه به دیگران نیز روحیه دهند و سعی کنند در موقعیت ایجاد شده دیگران را به تقوا و اطاعت از خدا دعوت کنند. در مورد اموالماگر چیز قابلی است همه را به مستمندان بدهید که آن ها پیش خدا عزیزند و به واسطه آن ها شاید خدا نظری به من حقیر کند، ان شاءالله.