حسن خوراکیان

وصیت نامه شهید حسن خوراکیان
تاریخ: 1359/10/16

وصیت نامه شهید حسن خوراکیان تاریخ : 1359/10/16 وصیت نامه بنده خدا حسن خوراکیان به تاریخ شانزدهم دی ماه یک هزار و سیصد و پنجاه و نه هجری شمسی، آبادان. معبودم! از تو می خواهم که هنگام جان دادن، مرا مشمول آیه ای که بر زبان دوستت جاری کرده ای قرار دهی که (اَللّهُمَّ ارْزُقْنا تَوْفِیقَ الشَّهادَهِ خالِصاً فى سَبیلِکَ تَحْتَ رایَهِ نَبِیِّکَ مَعَ اَوْلِیاَّئِکَ). الهی از عذاب دوزخ که ثمره طبیعی اعمالم در دنیاست به راحت رضوانت که نشانه دریای بی کران رحمتت است پناه می برم. ای کریم! به من مقام اهل حق را عطا کن اگر چه محق نیستم! یا غفار! طاعتم را بپذیر و قلم عفو بر گناهانم کش. سلام بر پدر شریف و مادر عزیز و برادران و خواهرانم. من خوبم و الان که این نامه را برای شما می نویسم حدود ۸۰ روز است که در جبهه جنگ به طور مستقیم و غیرمستقیم شرکت دارم. در این مدت شاهد شهادت مجاهدان و پاک باختگان زیادی بوده ام که همیشه خودم را در مقابل آنان مانند مورچه ای در برابر سلیمان حس کرده ام. دریغم می آید که در این آخرین نامه از این عزیزان بزرگ و شهیدان شاهد یاد نکنم و به روح عظیم شان درود نفرستم و مغفرت خدای غفار را برای شان طلب ننمایم. خدایا! روحانی آزاده شهید حاج آقا شریف سرپرست گروه الله اکبر در خونین شهر سروان، شهید امان الهی فرمانده گروه الله اکبر در خونین شهر را که تا آخرین نفس مخلصانه جنگیدند و شهید شدند را مشمول رحمت بی کرانت قرار بده. شب اربعین بود که در عالم رویا، امام عزیزم حضرت مهدی عج الله تعالی فرجه الشریف را دیدم در حالی که سراپا لباس سپاه پوشیده بودند و در خانه قدیمی مان در مشهد حضور داشتند. من در حالی که انگار ایشان را از قبل می شناختم و آشنایی داشتم به حضورشان رفتم و حضرت یک بسته ای به من هدیه کردند. از خواب بیدار شدم و آن شب از خوشحالی تا به صبح گریه کردم و از این که با تمام کفران نعمت ها و گناهان زیاد و خیانت هایی که مرتکب شده ام باز هم او به یاد من است اگر چه من جز اندک به یاد او نبودم. راستش را بگویم به خودم مغرور شده بودم. من نمی دانم که هدیه امام چیست ولی می دانم که هر چه از دوست رسد نیکوست و مخصوصا اگر این هدیه فیض شهادت باشد. چه شهادتی که آن عزیز بزرگ و آن حاضر غایب اعطا کرده باشد حتما مقبول درگاه خدای تبارک و تعالی نیز هست زیرا که: به ذره گر نظر لطف بوتراب کند به آسمان رود و کار آفتاب کند. و من نمی دانم چگونه احساسم را درباره این معراج با شما در میان بگذارم. از شما برادران خوب و خواهران مهربانم می خواهم که مرا ببخشند و امیدوارم که همیشه مسلمان و معتقد به ولایت امام بزرگ مان خمینی عزیز باشید و به چپ و راست منحرف نشوید. به تمام اقوام و آشنایان و دوستان که همیشه در زندگیم یار و یاورم بوده اند و در این مختصر مجال نام بردن از یکایک شان نیست سلام می رسانم و طلب آمرزش و مغفرت دارم. به علت وضع اضطراری که اکثر اوقات در جبهه ها داشتم نمازهایم را شکسته و یا با پوتین و یا با لباس خون آلود می خواندم و فرصت قضای آنان برایم به وجود نیامده، لطفا این مدت را برایم نماز بگیرید. ۱۶/۱۰/۱۳۵۹ آبادان ـ حسن خوراکیان