عباس منتخبی

وصیت نامه شهید عباس منتخبی
تاریخ: 1365/10/02

وصیت نامه شهید عباس منتخبی تاریخ : 1365/10/02 بسم الله الرحمن الرحیم «اَحَبَّنی عَشَقَنی وَ مَن عَشَقَنی عَشَقتَهُ وَ مَن عَشَقَتَهُ قَتَلتَهُ وَ مَن قَتَلتَهُ فَعَلی دِیَتَهُ وَ مَن عَلی دِیَتَهُ فَاِنّا دِیَتُهُ» «آن کس که به من عشق ورزید من نیز عشق می ورزم، آن کس که به او عشق ورزیدم می کشم آن کس را که من بکشم خون بهایش بر من واجب است و آن کس که خون بهایش است بر من واجب است پس خودم خون هایش هستم.» پس از حمد و ثنا و سپاس آفریدگار یکتا و با سلام به رسول خدا و ائمه معصومین و با عرض ادب به پیشگاه مقدس صاحب العصر و زمان (عج) و با درود بر نائب برحقش امام خمینی (ره). سپاس خدایی را که مرا در این زمان زیستن بخشید و توفیق فرمود تا اگر لیاقت سربازی را ندارم در میان عاشقان حضرتش قرار داده تا بنده گناه کار و ضعیف روشنایی از آن نور پاک مقدس بر من بتابد و نجاتم بخشد. اینک که قلم به دست گرفته ام تا به اولین و آخرین یادگار خود اقدام کنم اشک شوق بر چشمانم حلقه زده است و لحظات شور انگیز و روحانی است. در چهره هر یک از برادران نور صفا و صمیمیت و اخلاص نمایان است گویی اینان به سوی مرگ نمی روند که جان فشانان در حرکت اند. مرگ نیست حیاتی است جاودانه، تولدی است از نو و زیستنی است روحانی. هر چند که مرا لیاقت چنین مرگی نیست ولی لبانم زمزمه می کند " اللهم ارزقنا توفیق الشهاده فی سبیلک" جانم در تلاطم است گویی این سرزمین کربلا و روز عاشورا است. صدای "هل من ناصر ینصرنی" حسین هنوز به گوش ها می رسد و از وجودم ندایی برمی خیزد "لبیک یا خمینی" با این ندا فانوس خاموش قلبم، نور الهی روشنی تازه می بخشد و جانم به سوی عبود اوج می گیرد. یک لحظه به یاد امام می افتم و چه کاری می توان کرد در گوشه این سنگر جز به فکر خدا و امام عزیز بودن. وقتی به یاد گفته های برادران فرمانده می افتم که امام چگونه بر ما دعا می کند و خواستار پیروزی وحدت یارانش است قلبم می لرزد، مگر ما چه هستیم و چه کردیم که این گونه پیر جماران، مراد عاشوران شهادت به یاد ماست. چه می توان بگویم که شهیدان عزیزمان رسالتشان را انجام داده اند و ما را مسئولیتی بس سنگین در مقابل این خون ها، امامی داریم رهبری داریم مهربان، رئوف، عارف عاشقان دوستش دارید و اطاعتش را به جا آورید. پدر و مادر عزیزم اینک که فرزندتان در راه رسیدن به معبود است چه می توانم بگویم جز آن که در این مدت نتوانستم به آن صورتی که رضای خداست رضایت شما را جلب نمایم. حلالم کنید و در فقدانم صبر را پیشه سازید. مادرم می دانم که قلبی رئوف و مهربان داری ولی بر خود ببال که همچون ام لیلا علی اکبرت را به سوی شهادت بدرقه کرده ای پدرم که عاشق حسین و زهرای اطهری بدان که فرزندت جز راه آنان راه دیگری را نپیموده است. برادر و خواهران آن گونه باشید که باید بود متین و سرافراز و پیام خونم که همانا اطاعت از امام و در خط انقلاب بودن است را برجهانیان برسانید. هر چند که از مال دنیا چیزی ندارم ولی پدرم از سویم وکیل؛ یک سال نماز و یک ماه روزه قضا بر گردن دارم که امید است خدا مرا ببخشد و از پدرم می خواهم که از فامیل و دوستان و آشنایان برایم حلالیت بگیرد. عباس منتخبی - 65/10/2