فتح الله ژیان پناه

وصیت نامه شهید فتح الله ژیان پناه

وصیت نامه شهید فتح الله ژیان پناه بسم الله الرحمن الرحیم سپاس و حمد خدای رحمان و پروردگار احد را که سراسر زندگیم را غرق نعمت و رحمت گردانید و لحظه ای از پوشش لطفش محروم نماندم ولی آن چه که کردم جز غفلت چیزی نبوده است. حمد خدای رحمان را که همواره در سختی ها و مشکلات یاریم کرد و مرا در جوار لطفش جای داده است. خدا بزرگ و سبحان است از آن چه که در تصور و اوهام است. سبحان قدوس است اسم پروردگارم. شهادت می دهم که "لا اله الا الله"، شهادت می دهم که " رَّبُّ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ " است. شهادت می دهم "الله" رب من است. شهادت می دهم به این که " لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّهَ إِلَّا بِاللَّهِ الْعَلِیِّ الْعَظِیمِ " است تا بشر را در رسیدن به سر منزل مقصود هدایت کند. تمام انبیاء بر حقند "و کلهم نور واحد" و شهادت می دهم (محمد صلی الله علیه و آله) بنده و رسول خداست و با آمدن ایشان وحی الهی قطع گردیده و دامنه اعزام انبیاء به آخر رسید. من نتوانستم حق رسول را {....} ادا کنم ان شاء الله در قیامت کبری از شفاعت آن حضرت محروم نگردم. شهادت می دهم این که علی ولی خداست و وصی پیغمبر است و امام اول و سر سلسله ائمه اطهار است و شهادت می دهم حسن بن علی و حسین بن علی و علی بن حسین و محمد بن علی و جعفر بن محمد و موسی بن جعفر و علی بن موسی و محمد بن علی و علی بن محمد و حسن بن علی همگی حجت خدا و خلیفه و امام به حقند و شهات می دهم که حضرت ولی عصر حجت بن الحسن مهدی امام زمان عجل الله تعالی و فرجه شریف حجت و خلیفه و امام زمان من است و او همان کسی است که از کعبه قیام می کند و زمین را آکنده از عدل و داد می کند. من هیچ یک از حقوق آن حضرت را که بر گردن دارم نتوانستم درست و کامل ادا کنم. ان شاء الله در زمان ظهور ایشان اگر شهید شدم دوباره زنده گردم و در رکاب آن حضرت شهید شوم و اگر افتخار این نصیبم شد که در زمان زندگی ام آن حضرت را درک کنم باز به این فیض بزرگ (شهادت در رکابشان) نایل گردم. بزرگترین وصیت من به بازماندگانم، پدر و مادرم و همسرم و فرزندم و برادران و خواهرانم و خویشان، توجه کردن به موارد بالاست. سعی کنید به دنیا دل نبندید و خود را مهیای سفر آخرت کنید. فراموش نکنید امام زمان حضرت مهدی را و لحظه ای از دعا برای سلامتی ظهور ایشان غفلت نکنید. گرفتاری زیادی ندارم که تک تک موارد را ذکر کنم. از پدر و مادرم به خاطر زحماتی برایم کشیده اند تشکر می کنم و از خدا برای آن ها طلب غفران و بخشش می کنم. مبادا بر شهادت من بگریید .. بدانید که ان شاء الله من در جوار رحمت حق جای خواهم گرفت و خداوند متعال مقام شهادت به من عطا خواهد کرد. اگر خواستید دل خود را تسلی دهید به قرآن و نماز پناه ببرید و با رسیدگی به التیام بیچارگان صبر و شکیبایی کنید. از ناراحتی هایی که از جانب من به شما رسیده است بگذرید. شکیبایی کنید تا خدا به شما اجر دهد که انا لله و انا الیه راجعون (آیه ۱۵۶) بقره. راهی که من رفته ام راه عزت و سعادت است، سعادت اسلام و مسلمانان و سعادت خودم ان شاء الله. خطاب بعدی به همسر گرانقدرم محدثه است. همسرم بی تابی نکن بلکه شادی کن که در راه اسلام شهید شده ام. از ناراحتی هایی که در طول زندگی مان بر حق تو رسیده من را ببخش. تو برایم همسر خوبی بودی و مرا رشد دادی و هیچ گاه مانع و {....} من در راه خدا نشدی. همیشه به خاطر همین لطف خدا را شکر می کردم. برایم با صوت قرآن بخوان و قبل از من لحظه ای از حجت عصر غفلت نکن. تمام اعمالت را به حساب آن حضرت انجام بده تا باشد در بهشت برین در کنار هم قرار بگیریم (ان شاء الله). از مطالعه و تزکیه نفس لحظه ای غفلت نکن. با نماز و روزه و دوری از گناه خودت را بساز تا شاید روز قیامت هم شفاعت کنی. محدثه عزیزم! تربیت زهرایم به عهده توست. او بایستی کوثر شود تا شاید به واسطه او به بهشت برویم و باقیات الصالحات شود. او را متکی به خود و مومن بار بیاور و از کودکی روح او را با قرآن و ذکر خدا الفت بده. مواظب باش محبت زیاد از حد به او نشود. سلام مرا به او برسان. محمود، نصرت الله و فرزانه و پروین و ترانه و فتانه و نفیسه، از کدورت هایی که خدای ناکرده از من به شما رسیده، بگذرید و مرا حلال کنید و سعی کنید راه خودتان را خالص برای خدا کنید و با تمام قدرت کوشش کنید تا هر چه زودتر، امام زمان علیه السلام حضرت مهدی ظهور نماید. اطلاعات و معرفت خود را به امام زمان زیاد کنید و خطابم به همه شما است مخصوصا محدثه. بچه ها را با امام زمان آشنا کنید و سعی کنید دلشان با محبت به امام زمان (عج) انس بگیرد. بچه ها! سعی کنید حقوق خود را در قبال پدر و مادر به جا بیاورید و قرآن زیاد بخوانید و غیبت کمتر بکنید و زیاد به دنیا اعتماد نکنید و بدانید که شما بایستی روزی در صحرای محشر بایستید. خطاب بعدم به جواد آقا و محمود آقا و بقیه فامیل است. وصیت های بالا خطاب به آن ها است. تقوای خدا را در پیش بگیرید که در موقع مرگ همه آن ها بایستی رها شود.