علیرضا موذنی

وصیت نامه شهید علیرضا موذنی
تاریخ: 1365/10/02

وصیت نامه شهید علیرضا موذنی تاریخ : 1365/10/02 بسم رب الشهداء و الصدیقین "و‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌َلا تَحسَبَنَّ الَّذینَ قُتِلوا فی سَبیلِ اللَّهِ أَمواتًا بَل أَحیاءٌ عِندَ رَبِّهِم یُرزَقونَ": هرگز مپندارید آن ها که در راه خدا کشته شده اند مرده اند بلکه زنده اند و در نزد پروردگارشان روزی می خورند. " أَشْهَدُ أَنْ لا إِلَهَ إِلاَّ الله أَشْهَدُ أَنَّ مُحَمَّداً رَسوُلُ الله أَشْهَدُ أَنَّ علی حجت الله". با یاد و نام منجی عالم بشریت، پرچم دار آزادی انسان های دربند و برپاکننده عدل و قسط و با سلام به آن که احیا کننده اسلام در عصر حاضر و افروزننده آتش در کاخ ستمگران سرخ و سیاه شرق و غرب است و نور دیده ستم دیدگان مسلمان نه تنها ایران بلکه مسلمانان جهان امام امت. حضور خانواده گرامیم و دوستان عزیز و آشنایان، سلام. غرض از نوشتن این وصیت نامه روشن نمودن هدف و منظورم از آمدن به جبهه و انتخاب این راه می باشد، باشد که مورد رضایت حق تعالی قرار گیرد. این چند روزی که ما در همین دنیایی که امیرالمومنین آن را از آب بینی بز پست تر می داند تنها تنها برای رفع چند غریزه حیوانی که خوردن و خوابیدن و تولید مثل و همچنین انجام چند عمل که به واسطه زندگی اجتماعی اش مانند انتخاب شغل و تشکیل زندگی انجام می دهد آفریده نشده و هدفی والاتر و منظوری دیگر را مد نظر بوده است. هم چنان که خداوند کریم در قرآن می فرماید: " وَ ما خَلَقْتُ الْجِنَّ وَ الْإِنْسَ إِلاَّ لِیَعْبُدُونِ " یعنی جن و انس آفریده نشده اند مگر برای عبادت. روزی که سرشت ما ریخته شد از کلیه انسان ها پیمانی گرفته شد. هم چنان که مولا علی در نهج البلاغه می فرماید که به آن پیمانی که با خدای خود بسته اید، وفای به آن پیمان را از شما می خواهیم نه چیز دیگر! پس عمل کردن به آن پیمان یک تکلیف است که به عهده همه است که بعضی آن را انجام می دهند و بعضی خود را بی قید و بند می دانند. عمل کردن به آن پیمان که همانا عبادت خدا در تمامی بُعدهایش می باشد که اکنون در بُعد جهاد در راه خدا و دور کردن و تار و مار نمودن دشمنان دین خدا و کشور و مسلمانان تازه از بند رسته می باشد. بنابراین آمدن من به جبهه عمل کردن یک تکلیف است که با فطرتم سازگار است و هیچ تعجبی ندارد و اگر در این راه سعادت شهادت نصیبم شد زهی افتخار. در این ره باید به ائمه معصومین اقتدا کنیم و هم چون مولا علی که می فرماید: مَثَل مُردن مَثَل عاشقی است که به معشوق خود رسیده است به هنگام شهادت! در حقیقت شهادت چیزی نیست مگر دری که از این دنیای فانی و زودگذر به سوی سرای ابدیت و باقی گشوده شده است. یک مسلمان با ایمان دارای عقل سلیم با این دید به زندگی نظر می کند که {...} فائق و پیروز باشد و مردنش این است که زنده باشد ولی تو سری خور و اسیر. همین عمل، طغیان بر علیه نیروهای درون و برون انسان است که رمز جاوید بودن اسلام گشته است. سرور شهیدان حسین بن علی را چگونه بعد از ۱۴۰۰ سال هنوز ما امام سوم خود و حاضر و ناظر در کارهایمان می دانیم و آن چنان هر محرم و هر روز و هر ساعت به عشقش سینه می زنیم که انگار همین الان او ‌به شهادت رسیده، چرا؟! برای این که او را شهادت زنده نگه داشته است. جای بسی تعجب است که بعضی از به اصطلاح عاقلان و روشنفکر معابان کشته شدن در این راه را مساوی با از بین رفتن امیدها و آمال های انسانی می دانند و وی را جوان ناکام زمان می نامند و بعضی دیگر کوته فکری را به جایی رسانده اند که این عمل را عشق بیهوده می پندارند. واقعیت این است که آن ها به غیب ایمان ندارند و به وعده های خداوند که شهدا و صالحان و مؤمنین را در قرآن بارها به لقاء و رحمت خود بشارت داده نیز ایمان ندارند. علت آن است که آن ها را حُب دنیای پر زرق و ‌برق گرفته است و افسوس و صد افسوس و وای و ‌صد وای به حال کسی که بخواهد به این دنیایی که هم چون کف روی آب است چنگ ‌بیندازد و به مقام، به ثروت، به شغل و.... و آن را مقر و ‌پناهگاهی برای خود بداند.‌ بیایید این عینک منفعت طلبی شخصی و مادی خود را بردارید و ‌با دید دیگری وضع خود و نیاز خود را ببینید. آن ها که راه شهادت را برگزیدند به سوی نور پرکشیدند و به ‌سرچشمه و منبع اصلی حیات ابدی دست یافتند و انسانی شدند از هر لحاظ کامل، چرا که به عهد و پیمان خویش که بسته بودند وفا کردند و ‌با خون خویش این عهدنامه را امضا کردند و از امتحان الهی که همه کس به وسیله آن محک زده می شوند سربلند بیروم آمده اند. مگر نه این است که یک جان داریم پس چه بهتر که آن را نثار جانان کنیم. باری اگر این مبارزات و ‌جانبازی هایی که با یاری و مدد خداوند است نبود، هیچ گاه ایران ِ قدرتمند نمی توانست در مقابل آمریکا و دیگر قدرت های پوشالی این گونه ایستادگی کند. ما استقلال و سربلندی خود را مدیون مبارزات اسلامی خود می دانیم. رژیم متجاوز بعثی می رود تا آخرین ضربات مهلک دلاوران اسلام را دریافت دارد اما باز هم نغمه هایی رسوایی از گوشه و کنار شنیده می شود که بیایید پیشنهاد صلح را قبول کنیم که به نفع مملکت و ملت ماست. این نغمه های شوم همان هائی ست که در پایان جنگ صفین شنیده شد و عاقبت کار را دیدیم! سخن را کوتاه کنم. اینک شما پدر و مادر عزیز! نوبت امتحان رسیده، ولله اگر صبر در شهادت فرزندانتان داشته باشید مقامی که پیدا می کنید مقامی ست که در روز قیامت باید همراه با زینب کبری (س) و دیگر صابران تاریخ محشور شوید و باید در آن جا افتخار بکنید که فرزندی را تقدیم اسلام نموده اید و رو‌سفید هستید. آخر ما که دم از حسین (علیه السلام) و زینب کبری (س) می زنیم نباید خون خود را رنگین تر از آن ها بدانیم. در این جا سخنم با دوستان هم سنگر و هم درس می باشد. دوستانی که حق های بسیاری بر گردن بنده دارند و خجل از این که در طول مدت دوستی خود نتوانستم وظایفی که به وسیله نزدیکی مان انجام می شد انجام دهم. دوستان عزیزی که در مرکز تربیت معلم هستید، وظیفه تان سنگین است و سنگین! امیدوارم که بتوانید از عهده پرورش مغزها و فکرهایی برآیید که مفید به حال اسلام و انقلاب باشند. دیگر این که ار قول بنده از استادان عالی مقام و گرامی تشکر و قدردانی نمایید که نسبت به بنده لطف داشتند و من بسیار مدیون آن ها می باشم. هم چنین از دیگر دوستانی که سعادت دیدارشان را در مسجد الرضا داشتم از آن ها حلال بودی می طلبم و از جناب حجت الاسلام سید علی اصغر دستغیب که در مدت طول آشنایی با ایشان رهنمودهای ارزشمندشان در زندگی بنده موثر بود نیز طلب حلال بودی و قدردانی نمایید. دوستان عزیز! امیدوارم همیشه توفنده و استوار در خط امام باشید و در محیط دانشگاه تربیت معلم و هر جای دیگر جامعه اسلامی که هستید با هرگونه خود محوری فردی و گروهی مبارزه نمایید. خط تنها خط امام و وحدت، وحدت تمام اقشار اسلامی. خانواده عزیز! بار دیگر از خداوند متعال طلب صبر برای شما می کنم. مادر و پدر عزیز! شرمنده از این که هیچ‌ گاه نتوانستم برای شما یک فرزند خوب باشم. امیدوارم از این بابت بنده را عفو نمائید. برادر عزیز! هم چنین برای شما یک برادر باوفا نبودم و تو ای خواهر! از تو می خواهم که با همان حجاب و نمازت که دو سلاح مهم می باشد روح مرا شاد نمائی. التماس دعا. خدایا خدایا تا انقلاب مهدی حتی کنار مهدی خمینی را نگهدار. علی رضا مؤذنی ۰۲/۱۰/۶۵