علی لطفی نسب

فرازی از وصیت نامه شهید علی لطفی نسب

فرازی از وصیت نامه شهید علی لطفی نسب این حقیر با بینشی نسبتا عمیق و علمی که ناشی از عنایات حضرت حق و لطف خانواده مذهبی و استادان گران قدرم می باشد شهادت می دهم خدایی جز معبود پاک و بی نیازمان نیست. بارالهی با کوله باری پرگناه سر به سجده آوردم و از درگاهت طلب مغفرت دارم. خوف آن دارم که این بنده عاصی را همراه گمراهان به دوزخ بری و بین مخلوق و خالقش جدایی بفتد. با مطالعه در تاریخ و ادیان و قرآن مجید شهادت می دهم حضرت محمد )صلی الله علیه و آله( آخرین رسول خدارد میان سختی ها و امتحانات خدایی بایستد و موفق بیرون بیاید و پایه گذار دین مبین اسلام باشد. شهادت می دهم که امیر المومنان (علیه السلام) تنها جانشین و امام بعد از حضرت رسول بوده است و کسی را جز او لایق این مسئولیت بزرگ نمی دانم و فرزندان او را از امام حسن (علیه السلام) تا حضرت مهدی (عجل الله) امام و پیشوایان بعد از او می باشند. در زمان غیبت حضرت مهدی (عج الله) نایب بر حقش پیر جماران را رهبر و فقیه می دانم و ندای ملکوتی اش را به گوش جان می شنوم. هم او فرمود، جبهه رفتن از اهم واجبات است و من دریافتم که جهاد حتی از تحصیل واجب تر است و دانستم که علم را هم می توان در این مکان ملکوتی تحصیل کرد. به تمام کسانی که می خواهند قدمی به سوی خدا و ائمه معصومین نزدیک شوند پیشنهاد می کنم در جبهه حضور یابند و در کنار دیگر رزمندگان چند صباحی به سر برند. من همیشه معتقد بوده ام که نه اسلام به انسان نیاز دارد و نه خداوند به جبهه ها و نه بسیج این مکان خویشتن شناسی به ما نیازمند است؛ این ما هستیم که برای خود سازی و رهایی از منیت به این ها نیازمندیم. الهی مرا به مکان مقدسی آورده ای که تقدس این مکان از فطرت زیبا و شفاف خون عزیزان به دست آمده است. معبودا! ماندن دشوار شده است در غربت زمین، بی یار و یاور حضور داشتن، خود غیبت است. گویی که بار مسئولیت و البته در کنار آن تمرد و معصیت، پشتمان را شکسته و زنجیر درد وجودمان را بسته و غم در سینه مان نشسته. ما از نبودن یاران رنج نمی بریم بلکه از بودن خویش در رنجیم. خوب می دانیم که آن ها هستند و ما زندگان مرده ایم با قلب شکسته، دستان پینه بسته، پای بریده و قدی خمیده. دوستان و برادران عزیزم! به قبرستان بیایید و اگر می توانید خوب است تنها بایشد. سخن بیهوده نگویید. به نماز و کارهای واجب اهمیت بدهید و قرآن را نیر تلاوت نمایید. در تمام کارهایتان رضای خدا را در نظر بگیرید و در اول هر کاری نام خدا را فراموش نکنید و از رذائل اخلاقی دوری گزینید. اعمال هر روزتان را در شب قبل از خواب محاسبه کنید و آن ها را تصحیح نمایید و یک سوره از قرآن مثلا سوره واقعه را بخوانید و بعد بخوابید. در بسیج مظلوم شرکت کنید و همراه دیگر بسیجیان عزیز به خود سازی بپردازید. بسیجیان عزیز پورشور، بدون غرور و بی ریا، کم حرف و پرعمل هستند و حضور آن هاست که به جبهه ها روح می دهد.