حمید کیوانی

وصیت نامه شهید حمید کیوانی
تاریخ: 1362/12/01

وصیت نامه شهید حمید کیوانی تاریخ : 1362/12/01 بسم رب الشهداء و الصدیقین بسم الله الرحمن الرحیم " إِنَّ الَّذینَ آمَنوا وَ الَّذینَ هاجَروا و جاهَدوا فی سَبیلِ اللَّهِ أُولئِکَ یَرجونَ رَحمَتَ اللَّهِ وَ اللَّهُ غَفورٌ رَحیمٌ ": همانا آنان که ایمان آوردند و هجرت کردند و جهاد کردند در راه خدا امید دارند رحمت خدا را و خدا آمرزنده و مهربان است. اینک پس از سال ها حماسه عاشورای حسینی که آن چنان عشق و شهادتی در دل ها و قلوب مسلمین انداخته بود حماسه ای نو در تداوم این حرکت عظیم به رهبری حضرت امام صورت گرفت و تا به حال شاهد مقاومت و ایثار و دلباختگی عده زیادی از عزیزانی که با همه وجود دوست شان داشتیم بودیم و پس از تکرار درس های تاریخی هر بار در دل خود و گوش دیگران زمزمه کرده و قسم خورده ایم که در پاسداری و ‌حراست از پیام خون شهدایی از کربلای حسین (ع) ساکت ننشینم. و پیمان بسته ایم که در تداوم راهشان پیشرو و جلودار باشیم و خدای بزرگ منت رهبری حضرت امام را بر ما نهاد تا در صراط او به دنبال شان برویم و حال هم با توکل بر خدای بزرگ در این وادی مقدس قدم نهاده تا پشت سر امام مان که فرزند حسین (ع) است به یاریش بشتابیم. که ای یاوران باید ولی را یاوری کرد که این حرکت یک حرکت و هجرت سنتی و الهی و حسینی است و این جا امام جلودار قافله مان و ما هم سربازی امام زمان (عج) را پذیرفته ایم. یک صدا و با آخرین صدا فریاد می زنیم که اماما از تو به یک اشارت از ما به سر دویدن. در این هنگامی که همه دنیا با تمام قوا بر علیه اسلام و‌ حکومت و انقلاب اسلامی سر ستیز دارند، چه جای نشستن و سکوت است که باید به پیروی از رهبر عزیزمان همان تکلیفی را که سیدالشهداء برایمان معلوم کرده را انجام دهیم که در شهادت تجلی دارد. خدایا! در این دنیای پرهیاهو می ترسم که بازیچه دست شیطان شدم تا این جا که با قدم های لرزان قصد یاری و فدا شدن به راهت را دارم مرا بپذیر و از وسوسه ها نجاتم ده. خدایا! سخت است مرگ در بستر برایم چرا که قلبم را حب حسین و ‌دوستی مهدی پر نموده است. خدایا! در هر مصیبت و سختی تنها به تو رو آورده ایم، تنها امید و پناه مان توئی، ما را ناامید و ‌شرمسار نکن. خدایا! بر آن چه که مصلحت توست و تو‌ به آن راضی هستی من هم راضیم و از تو می خواهم که رضایت به شهادتم دهی تا بدین وسیله از گناهانم که از به یاد آوردنشان شرم و نفرت دارم و عذاب می کشم کم کنی و نجاتم دهی تا در قیامت در حضور شهدا شرمسارم نکنی. خدایا! با دوستان حسین(ع) پیمان دوستی بسته ام و ‌با دشمنانش دشمن، تا آخرین نفس و تا آخرین قطره خونم موفقم بدار که بجنگم و‌ سازش نکنم و‌ خدایا همه امیدم به رحمت واسعه و‌ بی منت های توست که در قیامت زیر علم اباعبدالله و از یاری کنندگان دینت قرارم دهی و خدایا همه حرکاتم را در راه خودت و برای خودت قرار ده و از من راضی باش. بارالها! پس از تقدیم شهدای بزرگواری به انقلاب اسلامی کمکم کن که در این لحظات بودن و رفتن نلغزم و وسوسه شیطان را در من راهی نباشد. پیامی به مردم ندارم که بحمدالله همه آگاه تر و پر شورتر و بیشتر از من ِ عاجز در راه انقلابند و پیشروتر و پیشگام ترند که اجرشان با خدا باد. و اما از پدر و مادر عزیز و‌ مهربانم که تا به حال نتوانسته ام لحظه ای از عمرم را در خدمت شان باشم تا‌ حقی را که برگردنم داشته اند ادا کنم پوزش طلبیده و امیدوارم که به آن چه خدا راضی شده رضا باشند و دعا کنم که شهادتم در راه خدا باشد و حلالم کنند که همیشه باعث آزار و اذیت و ناراحتی آن ها می شده ام، اجرتان با خدای بزرگ و امیدوارم که در این دنیا با محمد و آل او محشور شوید. از همه دوستان و آشنایان و آن ها که حقوقی بر گردنم دارند تقاضا می کنم حلالم کرده و از خدا طلب مغفرت برایم نمایند و دعا کنند که مرگم در راه خدا و ‌برای رضایت او ‌باشد چه این که همه چیز در رضایت او (خدا) خلاصه می شود. اگر از کسی بدهی داشته ام و ‌فراموش کرده ام به خانواده مراجعه و دریافت دارند. برای خواهران و برادرانم از خدای بزرگ تقاضای موفقیت می نمایم و امیدوارم که برادرانم علی و حسین که تا به حال موفق نشده ام بیشتر با آن ها باشم در تداوم انقلاب ِ حسین کوشش کرده و این راه را در نهایت سرمشق خود قرار دهند. همواره و در هر حال امام‌ را یاری کنید و از خدای بزرگ سلامتی او و دیگر یارانش را خواهانم. به امید ملاقات همه عزیزان و دوستان در کربلای حسین ان شاء الله. برایم نماز وحشت بخوانید و دعا کنید چنان چه مشکلی ایجاد نکند. " إِلَهِی فَسُرَّنِی بِلِقَائِکَ یَوْمَ تَقْضِی فِیهِ بَیْنَ عِبَادِکَ": خدایا پس آن روز که میان بندگانت حکم می کنی آن روز مرا به لقاء خود شاد گردان. والسلام دشت عباس. ۰۱/۱۲/۶۲ _ پاسدار حمید کیوانی در ضمن یک وصیت نامه دیگر از سال ۶۰ در منزل در بین نوشته ها دارم. والسلام.

وصیت نامه شهید حمید کیوانی

وصیت نامه شهید حمید کیوانی "بسم الله الرحمن الرحیم" وصیت نامه شهید حمید کیوانی. از اینکه چند روزی زیاد شوق نوشتن ندارم لکن التهابات و شوق و اشتیاق و بعضی اوقات که وسوسه های شیطان که خداوند لعنتش کند (که پناه می برم به خدا) نمی گذارد که چیزی بنویسم و دارم دق می کنم. دوست دارم حرف هایی بسیاری که با برادران عزیزم در سپاه دارم و داشته ام را بزنم دوست دارم که با آن ها مثل همیشه درد و دل کنم و این که مدت زیادی نزدیک به چهار سال آزار و اذیتشان کردم و شاید دل خوری و غیبت و یا عیب جویی از آن ها کرده باشم حلالیت می طلبم و چه می دانم که اگر آن ها راضی نباشند و ای بحال حمید ولی می دانم که آنقدر با صحبت و با صفا و خلوص و عشق هستند که و یا آن قدر روح های بزرگ دارند و از امام عظیم الشان درس گرفته اند که مرا ببخشند. دوست داشتم که بتوانم روزگاری جبران زحمت های آنان را بکنم و درس هایی را که از حضورشان گرفته ام و هر چه دارم را مدیون آنان می دانم جبران کنم ولی می دانم که شاید آخر راه باشد و با معذرت خواهی و التماس از آنان تقاضای بخشش کنم باید برایشان حرف می زدم و مثل همیشه می گفتم عزیزانم صابر و استوار باشید تا این که برای صبر و استقامتتان خدا راضی شود و امام عزیز خوشحال گردد و امام را و جنگ را و انقلاب اسلامی را تنها نگذارید و با همان عشق و سوزش دلتان را یاری کنید که همه چیز همین است و در همین کلام خلاصه است. از تعدادی برادران سپاه که واقعاً حق استادی به گردنم داشتند تقاضا می کنم برایم دعا کنند و از خدایشان بخواهند که در پایان راه یک ایمان و ثبات قدم و صلابتی عنایت کند تا همه چیز احوالاتم فی سبیل الله باشد با برادران دانشگاهی صحبت ها داشتم افسوس که موفق به گفتن و یا نوشتن نمی باشم لکن این را بگویم که باید خود را از هیاهوی نفسانی نجات دهیم و در صراط رحمانی قرار دهیم تا پیروز شویم و موفقیت این جامعه در گرو الهی شدن و اتصال به جنگ الهی است و حضور در متن مردم و تعصب اسلامی که در این باب همیشه با برادر بزرگوارم سید محمد قاری نیا صحبت کرده ام و خوب می دانم چه می گویم و چه می اندیشم و حرف ها حرف های او خود وصیت من هستند و کلام من. با پدر و مادر عزیز و مهربانم می بایست سخن بگویم و لکن حجاب شرمندگی نمی آورد که بتوانم صحبتی کنم چون این که واقعاً زحمت های زیادی را برایم متحمل شدند و خجالت می کشم که بتوانم آن حقی را که بر گردنم داشتند و آن انتظاراتی را که از من داشته اند جبران کنم بالاخره می بایست توجه شود که وقتی بناست اسلام و قرآن محفوظ بماند وقتی انتظار می کشم که فاطمه زهرا(س) ما را شفاعت کند باید که وقتی بر او وارد می شدیم تحفه ای را بهمراه داشته باشیم تا به فدای حسین او هدیه کنیم و مادرم می دانم که بارها می گفتی و می گویی که همه فرزندانم فدای امام حسین علیه السلام و فدای اسلام و قرآن و می خواهم بگویم که معنی واقعی آن همین است و با آن قامت خمیده ات و با آن چشمای پر اشک و آهت از خدا بخواه که این مرگم شهادت در راه خدا و به دنبال راه امام حسین علیه السلام باشد و در این امر صبر کن که خداوند صبرکنندگان را دوست دارد و این امر خدای سبحان است و همچنین امیدوارم که پدر عزیزم از آن مزاحمت هایی که برایش ایجاد کرده ام و یا نافرمانی ها از صمیم قلب راضی بشود ببخشد و خدا را شکر کنید و بدانید که همگی که اگر بناست تقدیری از طرف خدای بزرگ برای همگی ما و من پیش آید باید که به آن حکم راضی باشیم و گوشه چشمی خم نکنیم که دشمنان اسلام شاد بشوند. توجه داشته باشید قلب آقا امام زمان(عج) از ما نرنجد و از خدای بزرگ بخواه که این شهادت را قبول کند از آن جا که خدا بزرگ همه برکات خودش را در سایه امامت برای انسان ها نازل فرمود. همه ما مدیون ائمه اطهار هستیم و لازم می دانم که بگویم اصل حرکت من از دانشگاه به جبهه با توسل به حضرت ابوالفضل العباس و آقا امام حسین علیه السلام انجام گرفت و این توفیق حاصل شد که می خواهم بگویم که چنان چه صلاح دانستید مجلس برگزار کنید به نام و بیاد آقا ابوالفضل العباس باشد تا انشاء الله زیر سایه آن بزرگواران ما هم به نوایی برسیم خواستیم با دوستان بسیار نزدیک نزدیک یا بهتر بگویم که خودشان می دانند با برادران صحبت کنم لکن گفتم ما همه عمرم با آن ها بوده ام و از حضورشان و زحمت هایی که برایشان ایجاد کرده ام و از مسائلی که احیاناً بینمان به وجود آمد و شاید بعضی اوقات باعث دردسر و ناراحتی آنان شده باشم _ حرفی _ نصیحتی _ غیبتی _ سخن ناروا و ناپسندی که در حضورشان و چه در غیابشان زده باشم عاجزانه و در حالی که هیچ گونه دسترسی به حلالیت با آن ها ندارم می خواهم که از خدا بخواهند مرا ببخشد و خودشان نیز مرا حلال کنند. البته حرف هایی را که با دوستان داشته ام و درد و دل ها را اغلب در نامه ها و یادداشت هایم که مقداری در منزل و یا احتمالاً دست بچه ها است گفته ام که اکنون فرصت بیش از آن نیست همین قدر بدانید و حمید که در کنارش را می رفت قصه می گفت همان آدم گنه کار عمر ظاهریش به سر رسید و برای حساب و کتاب رفته است و اگر برایش دعا نکنید و با آن عظمت گناهان نمی داند چه بکند و شدیداً التماس دعا دارم اگر حقوقی مادی برادران و دوستان با من دارند با خانواده مراجعه و طلب کنند. با خواهران و برادرانم که امیدوارم صابر و شکیبا باشند و بدانند که این امر الهی که اتفاق افتاد و این انقلاب مقدس الهی احتیاج به فداکاری و از خود گذشتگی و ... بیش تر از آنچه تصور کنیم دارد و این است ما باید خود را برای سختی های بیشتر از این خود را و جامعه را آماده کنیم و با صلابت و استواری و با اطمینان به پیروزی در دنیا و آخرت از اسلام و امام حمایت کنیم که راه همین است و بس و در این مسئله هم مادرم را دلداری دهید و به صبر و استقامت دعوتش کنید و از اقوام و خویشان معذرت می خواهم که نتوانستم برای آن ها قدمی بردارم و یا سرکشی کنم و خداحافظی و حلالیت می طلبم و امیدوارم که مرا ببخشند و من به این غفلت و گناه بزرگ خود سخت ناراحتم امیدوارم که ببخشند. آن ها که پیش خدا آبرو دارند دعا کنند .