مهدی زارع پور

قسمتی از وصیت نامه شهید مهدی زارع پور

قسمتی از وصیت نامه شهید مهدی زارع پور بسم الله الرحمن الرحیم (من عشقته، قتلته) هر کس را عاشق شوم، می کشم او را، فانی می نمایم او را. پس از این مرحله(عشق) آنچه بعد غیر خدایی انسان را تشکیل می دهد می میرد، کشته می شود، آنچه می ماند، خداست، معبود است و رب است.به دنبال سعادت غیر منتظره ای که نصیب اینجانب شد و در جریان قرار گرفتم تا حتی در خواب هم نمی دیدم، که البته وارد شدن در این جریان بی کمک زیر بنایش، تفکر و عنایت پروردگار نمی باشد. خداوند مرا، که حتی لیاقت آن را نداشتم، انتخاب کرد تا با مبارزه رودررو با کفر بعثی ـ آمریکایی زمینه ظهور امام مهدی (عج) را آماده کنم. من یکی از هزاران رزمنده ای هستم که با آگاهی تمام و کامل به راه و انتهای آن، قدم در این مبارزه مقدس گذاشته ام. بحمدالله از دنیا بریده ام و به خدا پیوسته ام. فقط آنچه مطرح است آمرزش گناهان بنده از سوی پروردگار عظیم الشأن است که البته خود وعده اش را داده است. مسئله دیگر که در همین ارتباط است پوزش شدید از محضر معظم، مادر عزیز و فداکارم است. مادرجان، من تو را پس از خدا می پرستم. مادر جان زحمتهایت را هم اکنون (که در مسیر رشدم) در قطرات اشک جاریت می بینم. احساس می کنم، با تمام وجودم مادر تو را می ستایم. ستایشی که تمام موجودات جهان آن را گواهی می دهند. مادر، خورشید در روز و ستارگان در شب با عجین شدن من به رنجهایت می نگرند. نگرشی که از اعماق نظام حاکم بر جهان برمی خیزد. مادر مرا ببخش، مرا ببخش، من برای تو خدمتی نکردم و گرد و غباری از سر و رویت پاک ننمودم به خدا قسم به این باور دارم. بلی، آنچه امیدوار کننده است و به من نیرو می دهد تا در راهم محکمتر بایستم شفاعت شهید است. آری مادر من برای دنیای تو کوتاهی نمودم اما قول می دهم تا در پیشگاه الله شفیع تو گردم. مادر من به تو ظلم نکردم. دنیا را برایت فروختم و آخرت را جهت نزدیکی با خدایت خریدم. پس بر من مگیر، و از من به سوی خدایت شکوه مکن که کارم زار است و من بسیار وحشت دارم اگر تو بر من نبخشی، مادر جان، دوست دارم که پس از شهادت فرزندت، که خود بیشترین اهمیت را به او می دادی و فقط به او امید بسته بودی، راضی باشی تا زحماتت هدر نرود و این تحفه ناقابل ات، هدیه پیشگاه با عظمت معبودگشت هر چند که برای من رنج برده باشی می ارزد. پیشگاه خدا عظیم تر از این حرف هاست، فقط دعا کن که خداوند از تو قبول نماید. این یک فاجعه است، اگر چنان بر سر و رویت زنی و فریاد کشی و دشمن را خوشحال نمایی تا خدای ناکرده اراده خداوند برگردد و این نیت بر تو نبخشوده، تحفه ات در نزدش بی ارزش جلوه کند و کلا مورد قبول حق تعالی واقع نشود. مادرجان، مایلم در شهادتم صبری زینب وار داشته باشی. اما ای برادر، نمی دانم چه بگویم که پشتیبان من بودی و در وادی بی پدری قوت قلب. برادر، من وظیفه ام اطاعت از شما بود و در اثر ناآگاهی تا مدت زمانی با شما خوب عمل نکردم و شاید اذیتتان کردم این را من درک می کنم. من این راه را آگاهانه انتخاب نمودم و معتقدم که من نباخته ام بلکه برده ام، من خوشحالم تا اینقدر رشد نمودم، تا قدرت پیدا کردم از دنیا با همه زرق و برق هایش و از شیطان با همه وسوسه هایش خود را آزاد نمایم و به بی نهایت گمگشته انسان ها بپیوندم. من همان طور که قبلا گفته بودم، کربلا با حمله ما و آزاد سازی بستان در شرف آزادی است و حکومت اسلامی، در عراق بر پا خواهد شد. برادر تو راه اصیل انقلاب را ادامه بده. اسلام و روحانیت متعهد را رها مکن، از دنیا استفاده کم و به آن وابسته مشو. برادر جان، شهادت رشد نهایی یک انسان است شهادت غیر از مرگ است. مرگ نفله شدن است، شهادت به هدف رسیدن، هدفی که باید لنگان لنگان به آن برسی با شهادت خویش، با جهش انقلابی به آن رسیده ای. بنابراین برای من ناراحت نباش، خود سعی کن که خدا را در قلب زنده کنی. پس شهادت، تشریفات مرگ های معمولی را ندارد. شهید خود مختار و خوشحال به سوی خدا می رود. تشریفات ناراحتی اقوام و خویشان، تا یک سال و چهل روز نشستن و شادی ننمودن برای مردن من است، نه شهادت.