محمود طیبی

وصیت نامه شهید محمود طیبی

وصیت نامه شهید محمود طیبی بسم الله الرحمن الرحیم با سلام خدمت امام زمان (عج) و نائب برحقش امام خمینی و درود بر رزمندگان اسلام و سلام بر ارواح طیبه شهداء. چند روزی بود که می خواستم وصیت نامه ای بنویسم اما وقت نمی شد و جدا کار دنیا تمامی ندارد. حتی در این مکان مقدس که حتی نفس کشیدن هم عبادت است باز کارهایی است که به ایشان مجال نوشتن یک وصیت نامه را نمی دهد. اما چه بگویم آیا می توانم آنچه را که در سینه دارم باز گو کنم یا نه؟ از موقع شروع جنگ تا به حال شهدای ما زیاد بوده اند و وصیت نامه ها زیاد بوده ولی از خودمان بپرسیم که چند تای آن ها را موفق شده ایم بخوانیم. اما دوست دارم این وصیت نامه ها را بخوانید و تا جایی که ممکن است سعی کنید عمل کنید جوانان سلحشور ما که دسته دسته به جبهه آمدند و شهید شدند. آرزو داشتند که قبر شش گوشه ابا عبدالله را زیارت کنند و اکثرا با این امید چشم از این دنیای فانی بستند و رفتند! جوان هایی که هم اکنون نیز امثال آن ها بسیار است و من هر وقت آن ها را می بینم و سیمای نورانی شان را می نگرم، شرمنده می شوم و غبطه می خورم حتی وقتی به باد دوستان شهیدم می افتم دلم می گیرد و بار سنگینی از غم روی دلم می آید و می خواهم سیر گریه کنم ولی می بینم گریه فایده ندارد چون آن ها شجاعانه جنگیدند و اینک نوبت ماست که چون آن ها بجنگیم و این را بگویم برادران و خواهران دینی، تکلیف ما را امام حسین (ع) معین و معلوم کرده تا جایی باید جنگید و تا موقعی باید جنگید که این جان در بدن هست و لاغیر. اما در این برهه حساس از جنگ ضمن قدردانی از تمام خانواده های شهدا و تمامی امت اسلامی از این که صبر کرده اند و یا قناعت جنگ را تا این جا ادامه داده اند. باز هم از برادران می خواهم که مسئله جنگ را در راس تمامی امور قرار دهند. به یاد داشته باشید که قرآن کردیم درباره صابران می گوید که ما اجر صابران را به غیر حساب می دهیم و همین برای مومنین بس که مقاومت کنند و کفر را نابود کنند. یادتان باشد که تمام آنچه ما آن را عزت و قدرت می نامیم از سوی خداست و واسطه آن در وهله اول امام زمان (عج) و بعد مجاهدت های این امام بزرگوار، این بت شکن قرن، اسوه شجاعت و صبر و دلیری بوده است پس او را تنها نگذارید و همیشه یاور او باشید تا ان شاء الله به سر منزل سعادت برسید. برادران به فکر تدارک بیفتید که چون با این وضعی که داریم نمی دانم که آخر عاقبت کار ما چه می شود و تا چقدر از سوال های خداوند منان را می توانیم پاسخ دهیم. در آخر از تمامی برادران و خواهران که به نحوی از من ناراحت شده اند جدا پوزش می طلبم چون به جایی می روم که دیگر جای عمل نیست و جای حساب پس دادن است. از هر که طلبکارم به او می بخشم و آنچه را بدهکارم در وصیت نامه شخصی ام خواهد نوشت.