محمد صف آرا

دانشجوی شهید محمد صف‌آرا فرزند اکبر، 23 آبان‌ماه 1335 در خانواده‌ای متدین و مذهبی ساکن آبادان چشم به جهان گشود. وی اولین فرزند خانواده‌اش بود. سه ساله بود که همراه خانواده‌اش به نجف‌آباد مهاجرت کردند. پس از پشت سر نهادن دوران کودکی برای فراگیری علم و دانش راهی دبستان شد. با استعداد ذاتی فوق‌العاده‌اش از شاگردان ممتاز محسوب می‌شد. سپس به دبیرستان پهلوی سابق راه یافت و موفق به کسب مدرک دیپلم ریاضی گشد. در راستای ادامه ی اهدافش در دانشگاه تبریز قبول شد و در رشته ی مکانیک ادامه ی تحصیل داد. محمد در مواقع بیکاری هم به یاری پدرش می‌شتافت و هم برای بالا بردن سطح دانش خود مطالعه می‌کرد. در مساجد حضور پیدا کرده و در مراسم سوگواری همه ی اهل بیت به‌خصوص دسته‌های عزاداری سرور و سالار شهیدان شرکت می‌نمود. ایشان بسیار مهربان، رئوف و دلسوز بود. فرایض دینی را بدون کوچک‌ترین بهانه و با علاقه انجام می‌داد. موقع برگشت از دانشگاه برای خانواده‌اش سوغاتی‌های مختلفی می‌آورد و خنده را مهمان لبان آن‌ها می‌کرد. با شروع زمزمه‌های انقلاب به همراه دیگر دانشجویان وطن‌پرست به این مبارزات روی آورد و در این راستا اعلامیه، نوار و کتاب پخش می‌نمود. یک‌بار هنگام بازگشت از تبریز توسط رژیم منحوس ساواک دستگیر و به مدت یک هفته زندانی و شکنجه شد. پس از آزادی، فعالیت‌هایش را ادامه داد. به لطف و عنایت پروردگار، کوشش این عزیزان به بار نشست و در 22 بهمن‌ماه انقلاب اسلامی‌ ایران به پیروزی نائل گشت. پس از پیروزی انقلاب در دادگاه انقلاب مشغول به کار شد و به ارگان بیست میلیونی بسیج پیوست. به همراه جمعی از مردم غیور نجف‌آباد کمیته ی پاکسازی اداره‌ها را تشکیل و بدون وقفه مشغول به فعالیت شد. هم‌زمان با شروع جنگ حق علیه باطل، بدون لحظه‌ای درنگ درس را رها کرده و به سرپل ذهاب رهسپار شد و حماسه‌های فراوانی از خود به یادگار نهاد. محمد در‌ حالی‌که همچون دیگر رزمندگان اسلام آرزوی شهادت را در سینه می‌پروراند، به عنوان فرمانده ی گروهان در خط پدافندی، گردان پیاده انجام وظیفه می‌کرد. تا این که به تاریخ 1359/11/15 بر اثر انفجار مین در سر پل ذهاب به لقاء الله پیوست. جسم پاک این شهید پس از تشییع باشکوه در کنار دیگر شهیدان نجف‌آباد آرام گرفت و تا ابد جاودانه گردید. بعد از او برادرش بهرام هم به درجۀ رفیع شهادت نائل آمد.