عبدالاحد تائبی

شهید عبدالاحد در سحرگاه روز جمعه مورخ 42/11/5 مصادف با عید فطر 1383 ه.ق در خانواده مذهبی در شهرستان اردبیل متولد شد. از سن 5و4 سالگی شروع به اقامه نماز وقیام وقنوت برای خداوند می نمود وبه همراه پدرومادر در مجالس مذهبی ومساجد شرکت می کرد. البته در این راه استاد وراهنمای او پدر ومادرش بودند.بچه مهربان وخونگرمی بود با دیگر خواهر وبرادرانش فرق می کرد . او سرزنده تر وپرجنب وجوش بود ، با همه بچه های محل صمیمی می شد وبا محبت ومهربانی با آنها رفتار می کرد وهیچ موقع مشکلاتی با هم سن وسالانش بوجود نمی آمد.از کودکی به وسایل برقی وتعمیراتش علاقه نشان می داد ورفته رفته در تعمیر وسایل مهارت پیدا می کرد واگر وسیله ای به تعمیر احتیاج داشت آستین ها را بالا می زد وسعی وتلاش خود را می کرد. دوران تحصیلات ابتدائی اش را از سال 1349 در دبستان سنائی شروع کردند وبا نمرات قابل توجهی به اتمام رسید.مقطع راهنمایی او که مصادف با قیام خونین مردم ایران بود ایشان نیز در تظاهرات وراهپیمائیها همگام با مردم شهرستان اردبیل شرکت می کردند ودر مدرسه جزو یکی از افراد فعال در به تعطیل کشاندن مدارس بود. سال پیروزی انقلاب در هنرستان فنی شیخ بهائی بود ودر انجمن اسلامی هنرستان جزو یکی از افراد تلاشگر ونیروی فکری وعقیدتی انجمن محسوب میشدند.بعد از پیروزی انقلاب اسلامی بفرموده حضرت امام دوران سازندگی شروع شد که ایشان نیز در جهاد سازندگی با اعزام شدن به روستاها کار وتلاش در نقاط محروم منطقه روح تشنه ی خود را سیراب کردند وهمین سال با شرکت در کادر مرکزی انجمن جوانان مکتب الاسلام اردبیل عهده دار امورات فرهنگی تبلیغات شد ودر ارشاد وهدایت جوانان نقش بسزایی داشت.در سال 58 بفرمان امام ، ارتش بیست میلیونی تشکیل شد و او عضو بسیج مستضعفین شد وضمن ادامه ی تحصیل در دوران متوسطه ، از مطالعه ی کتب علوم اسلامی نیز غافل نبود وهمراه با فراگیری این علوم ، دروس فقهی را با آموختن صرف ( جامع المقدمات) شروع نمود. سال پیروزی انقلاب مصادف با ورود او به مقطع متوسطه در هنرستان رازی یا شیخ بهائی بود . همچون گذشته با پشتکار وعلاقه درس می خواند ودر انجمن اسلامی هنرستان جزو یکی از افراد تلاشگر ونیروی فکری وعقیدتی انجمن محسوب می شد.او در خرداد 61 در رشته برق الکتروتکنیک دیپلم گرفت و در همان سال در کنکور مرکز تربیت معلم شرکت کرد و در رشته حرفه و فن پذیرفته شد.سال 64 با قبولی در رشته دبیری فیزیک دانشسرای عالی زاهدان روانه دانشگاه شد. عبدالاحد مادرش را بسیار دوست داشت وبه او احترام خاصی می گذاشت. عبدالاحد روانه ی دانشکده شد تا در کلاس های درس حاضر شود ودر همین ایام بود که به عنوان سرباز معلم به تدریس نیز می پرداخت.او در همین دوران نامه های زیادی به خانواده اش می نوشت وآنها را از حال خود خبردار می کرد وبه برادر کوچکش نیز توصیه می کرد تا درسش را به خوبی بخواند ودر پایان سال کارنامه اش را نیز برای وی بفرستد.عبدالاحد در اکثر اوقات بیکاری به مساجد می رفت ودر نماز جماعت وجمعه شرکت می کرد.عبدالاحد با سرباز معلمی مخارج خود را نیز تأمین می کرد وحتی برخی اوقات اضافه کاری نیز می گرفت تا از لحاظ مالی نیز به مشکلی برنخورد وسربار خانواده نیز نباشد.در آن موقع که برادرش علی نیز در خدمت سربازی بود. عبدالاحد نامه ای به خانواده نوشت واز آنها خواست تا در هنگام اتمام سربازی برادرش به وی اطلاع دهند تا به نزد خانواده برود ودر خوشحالی مادرش شریک شود.او در تمام ایام به کار وتلاش می پرداخت واکثراً سعی می کرد تا در ایام محرم به شهرش اردبیل برگردد ودر مراسم عزاداری شرکت کند.عبدالاحد شبانه روز به کاروتلاش می پرداخت واز منطقه جنگی نیز فاصله ی چندانی نداشت وشبانه روز در میان توب وتانک سپری می کرد.او به همراه همکلاسی هایش روانه ی به جبهه شد تا در منطقه به نبرد مشغول شود.روزها به سرعت برق وباد می گذشت تا اینکه نوزدهم آذر ماه سال هزارو سیصد وشصت وپنج فرا رسید.منطقه ی شلمچه به مانند کربلای خونین عاشورا شده بود. عبدالاحد با گام هایی استوار به نبرد می پرداخت ولحظه ای از میدان نبرد جدا نمی شد.صبح هنگام نماز بود ، عبدالاحد بعد از نماز صبح، سوار قایق شد تا به عنوان نفر اول عازم منطقه شود.لحظه ها به سرعت در گذر بود ونفس ها در سینه حبس شده بود وعبدالاحد همچنان به نبرد می پرداخت .خمپاره ای منفجر شد،خمپاره به پیکر پاک عبدالاحد اصابت کرده بود و وی را به فیض رفیع شهادت نائل کرده بود. عبدالاحد که با اصابت خمپاره به شهادت رسیده بود پیکرش به زیر آب رفت وچندین روز در زیر آب ماند وبعد از مدتی توانستند پیکر پاکش بیرون بیاورند.شهید عبدالاحد را در اوج افتخار ، روانه ی اردبیل وگلزار شهدای غریبان کردند وگوشه ای از خاک گلزار را به وجود وی آذین بستند.