سیدعباس غفاریان شکری

شهید سید عباس غفاریان شکرى در دوم فروردین سال 1346 در مشهد متولد شد و به گونه‏اى پرورش یافت که از همان ابتدا با مسائل معنوى آشنا بود. پس از طى دوران ابتدایى، راهنمایى و متوسطه با تلاش فراوان در کنکور سراسرى شرکت کرد و پس از قبولى در رشته دبیرى زبان انگلیسى وارد دانشگاه فردوسى مشهدشد. قبل از پیروزى انقلاب در اکثر راهپیمایی ها شرکت داشت و بعد از پیروزى انقلاب نیز در بسیج مسجدالرضا شهرک شهیدرجایى فعالیت مى‏کرد. با این حال علاقه وافرى به درس و مطالعه نشان مى‏داد. با شروع جنگ تحمیلى سعى زیادى براى شرکت در جبهه از خود نشان مى‏داد تا این که سرانجام با جلب رضایت پدر آماده حضور در جبهه شد. شهید سیدعباس شش بار به جبهه رفت و در طول این مدت دو مرتبه مجروح شد. اولین بار بر اثر اصابت تیر به بازوى چپ مجروح شد و پس از سى و پنج روز درمان، بهبود یافت و در نوبت دوم نیز در حالى که از ناحیه کتف مجروح شده بود پس از بهبودى نسبى مجدداً عازم جبهه شد. از صفات شهید عباس غفاریان این بود که هیچ گاه تلاوت قرآن را ترک نمى‏کرد و بسیار سخت کوش و جدى بود؛ به طورى که هنگام مطالعه به هیچ چیز دیگر فکر نمى‏کرد. در عملیات والفجر 3 چنان عاشقانه مى‏جنگید که یکى از فرماندهان درباره آن شهید مى‏گوید: شهید غفاریان در خطرناک ترین جاها و در میان آتش و دود انجام وظیفه مى‏کرد. به پدرشان مى‏گفت: اگر شهید بشوم اول شما را شفاعت مى‏کنم. اکثر اوقات مخصوصاً شب ها گریه مى‏کرد و اشک مى‏ریخت. در سفر آخرش به مادرش مى‏گوید: من هنوز دینم را به اسلام ادا نکرده‏ام، باید به جبهه بروم. به پدرش نیز مى‏گفت: پدرجان ناراحت نباش، کارى مى‏کنم که خوشحال شوید. هنوز خدمت نکرده‏ام، بعداً براى شما معلوم خواهد شد. سرانجام شهید عباس غفاریان در تاریخ 65/1/4 در شمال فاو بر اثر اصابت خمپاره به داخل سنگر به گونه‏اى شهید شد که هیچ جاى بدن او سالم نمانده بود بطوری که دست مبارکش از کتف جدا شده و سر و صورت شریفش له و پاهاى استوارش شکسته شده بود. خود شهید براى دوستش تعریف کرده بود که: در خواب حضرت بقیه‏اللّه را دیدم که به من فرمودند: بلند شو، جاى تو این جا نیست. بلند شو و به جبهه برو و به این ترتیب شهید سید عباس غفاریان جایگاه واقعى خود را به دست آورد.