محمد جباری

بسم الله الرحمن الرحیم شهید محمد جباری در تاریخ روز اول ماه فروردین سال 1348 در روستای کوچک چاه انجیر از توابع بخش ماهور میلاتی دیده ی عزت به جهان گشود . تحصیلات دوران ابتدایی را در همان جا بپایان رسانید سپس از همان دوران با توجه به قلّت سن ترک آن دیار نمود و جهت ادامه تحصیل به شیراز هجرت کرد، خوارق عادات و سیر و ملوک الی الله از همین دوره در وجود وی کاملاً مشهود است. شهید تا اخذ مدرک دیپلم در این شهر تحصیل نمود تا این حال بارها از عشق سوزان و علاقه ی بیکران به مکتب امام و انقلاب بارها برای ماهها راهی سرحدات نبرد با کفر و عصیان استکبار جهانی به نوکری صدام شده بود و در بازگشت های موقتش از جبهه بی درنگ در نهاد انقلابی بسیج در هر مورد لازم ، همکاری و مساعدت بسیار می نمود . و هر جا نام امام و اسلام بود روح و جان وی نیز در همان وادی بسر می برد، وی خستگی نمی شناخت و بزرگترین تفریح برای ایشان به قول خودش فعالیت علمی و نظامی جهت به ثمر رسانیدن خواست و صدور انقلاب بود. شهید جباری به دانشگاه راه یافت اما او می گفت من بیش از این به دانشگاه علاقمندم که استادش حسین )علیه السلام( و مدرکش بالاترین و ارزشمندترین یعنی شهادت فی سبیل الله باشد. زیرا مدرک و سرمایه ای غیر از شهادت فانی است و به این عقیده و سخن خویش کاملاً جامه ی عمل پوشید. محمد در این حین راهی جبهه بزرگ دانشگاه حسینی شد . ولی اینبار مثل این است که طاقتش از ماندن روح بزرگش در کالبد تن طاق شده او به سپاه پیامبر خویش حضرت محمد (ص) پیوست و به میدان کارزار روی آورد از آنجا که عشایر زاده ای متعهد بود به گردان رزمی عشایری مالک اشتر ملحق شد، مدت سه ماه در عملیات های پیاپی شرکت نمود حتی زخمی هم شد اما این بار مصمم است تنها دارائیش را که جانش است در راه دوست نثار کند. در این مدت سه ماه یکبار نیز به خانه نیامد تا اینکه خلعت زیبای شهادت را در این مرحله به قامت رسایش پوشید و در عملیات بیت المقدس 2 شب بیست و پنجم دی ماه به بزرگ افتخار و شرف شهادت که همانا خواست وجودیش بود نائل گشت دانشجوی شهید محمد جباری یک روز قبل از شهادت دو قطعه عکس از ایثار و فداکاری هایش به یکی از دوستان داده و سفارش کرده بود که من به فوز عظیم شهادت نائل می شوم و این دو قطعه عکس را به یادبود تحویل خانواده ام دهید و قبر شهید در روستای زادگاهش واقع شده است.