ابراهیم عنصری

در سال 1345 در روستای مهرانکوشک شهرستان فردوس در خانواده‌ای مذهبی و متدین که از نظر اقتصادی در سطح متوسطی بودند دیده به جهان گشود. ابراهیم در دوران کودکی به تقلید از مادر و پدر بزرگوار و با ایمانش به نماز می‌ایستاد و علاقه به اسلام و مذهب در وجودش ریشه می‌دوانید. ابراهیم پس از رسیدن به سن 6 سالگی رهسپار دبستان روستا شد و تحصیلات ابتدایی را با موفقیت به پایان رساند. وی سپس به مدرسه راهنمایی شهرک باغستان رفته و دوران تحصیل راهنمایی را در آنجا سپری نمود. ابراهیم برای گذراندن دوره‌ی متوسطه همراه با دوستانش به شهرستان فردوس رفت. او در حین تحصیل به رسیدگی و دلجویی از مردم فقیر محله‌ی چهارصد دستگاه نیز می‌پرداخت. ابراهیم در این دوران به مسایل دینی و اعتقادی بسیار توجه داشت و در فعالیتهای انقلابی حضوری همه‌جانبه داشت. با پیروزی انقلاب اسلامی شکوفه‌های امیدی که در دل ملت ایران جوانه زده بود، شکوفا گردید. ابراهیم نیز با دلی سرشار از شور و شوق و امید به تبیین مسایل انقلاب اسلامی برای مردم روستا می‌پرداخت و آنان را با انقلاب بیشتر آشنا می‌نمود . با شروع جنگ تحمیلی ابراهیم با کمک پدر بزرگوارش نونهالان انقلاب، دوستان و بزرگان روستا را جمع کرده و همراه با آنان پایگاه مردمی بسیج را در روستا تشکیل دادند و در سایه‌ی فعالیتهای او در پایگاه بسیج، تعداد زیادی از بسیجیان روستا عازم جبهه‌های نبرد حق علیه باطل شدند. وی پس از اخذ دیپلم و قبولی در آزمون تربیت معلم برای ادامه تحصیل به تربیت معلم شهید مفتح فردوس در رشته آموزش ابتدایی رفت. نام نیک او در دوران تحصیلش در تربیت معلم هنوز در یاد و خاطر دوستان و هم‌کلاسی‌ها زنده است . ابراهیم در این دوران دو بار عازم جبهه‌ها گردید. پس از اتمام دوران تحصیل برای انجام خدمت مقدس معلمی به منطقه مه‌ولات آمد. وی در روستای چنار مشغول آموزش و تربیت کودکان روستا گردید. ابراهیم در سال 1365 به اتفاق همکاران خود در روستای چنار برای سومین بار رهسپار جبهه‌ها گشته و با کاروان سپاهیان حضرت محمد (ص) به جبهه «نور» اعزام گردید. در لشکر 21 امام رضا (ع) در گردان ادوات شروع به فعالیت نمود. وی در جبهه نیز معلمی فداکار بود که تمامی دوستان و همرزمان خود را به انجام فرایض و تکالیف الهی دعوت می‌نمود . در عملیات کربلای 5 گویا زمان وصال رسیده بود . ابراهیم در منطقه شلمچه و در نزدیکی کارخانه پتروشیمی عراق همراه با سایر همرزمان خود، با رشادت‌های دلیرانه‌شان منطقه را برای دشمنان به جهنمی از آتش تبدیل کرده بود. در ظهر یکی از همین روزها در حالی که بنا به گفته‌ی دوستانش از صبح حال و هوای پرواز در وی مشاهده می‌گردید بر اثر اصابت ترکش خمپاره به قلب نازنینش آماده‌ی پرواز گردید . در آخرین لحظات حیات از دوستانش خواست تا صورتش را به طرف کربلا بگردانند تا معلم آزادی و شهادت خویش را از دور زیارت نماید. با گفتن شهادتین و ذکر «السلام علیک یا ابا عبدالله » به سوی معبود شتافت و به مقام شهادت نایل گردید.