مطلب شفیعی جایگاهی

وصیت نامه شهید مطلب شفیعی
تاریخ: 1365/12/16

وصیت نامه شهید مطلب شفیعی تاریخ : 1365/12/16 بسم الله الرحمن الرحیم «وجَعلنا مِن بین ایدیهِم سَدا و مِن خَلفِهم سَدا، فاغْشَیناهُم فهَم لایبُصِرون» شب هنگام در پس غروبی است که پس از طی مسافت طولانی به مقصدی مقصود رسیدم. نمی دانم شاید این از آخرین نوشته هایی باشد که بر روی کاغذ نوشته می شود و به قولی وصیت نامه باشد. اما هم اکنون در موقعیت شهید بیات ایستاده ام و در برابرم انبوه رزمندگان در حال حرکتند و من ایستاده ام و نگاهم در اعماق این غبار گمشده از مهاجرت پرستوهاست و دلم هم چون پرنده ای وحشی خود را دیوانه وار به در و دیوار می زند تا از من بگریزد و بال در بال آن پرستوهای آزاد و خوشبخت مهاجر پرواز کند و من با هر دو دستم قفس را به سختی نگه داشته ام تا نگهش دارم چرا که اطاعت از فرماندهی واجب شرعی است و از طرفی خدایا "تو عاشقانت را دیوانه کنی، هر دو جهانش بخشی دیوانه تو هر دو جهانش چه کند" با این حال چقدر زنده ماندن دشوار شده است و لحظه ها به کندی می گذرد. آه! چه خیال انگیز و چه جان بخش است، این جا نبودن و با تو بودن و در کنار تو بودن یا حسین! می دانم که خود حجاب خودم و باید از میان برخیزم. آری! همان گونه که گفتم روح همیشه مسافر من نمی تواند در یک جایی منزل کند و از رفتن و رفتن باز ایستد. "من ساحل نیستم موجم، هستم اگر می روم، اگر نروم نیستم." زنده ماندن با وجود شهادت برادران و دوستان و از طرفی ظلم و بی عدالتی که از جانب مستکبرین عالم بر این ملت مظلوم روا شده است هیچ مفهومی ندارد در حالی که صدای "هل من ناصر ینصرنی" حسین به گوش می رسد و در حالی که رهبر انقلاب رفتن به جبهه را واجب کفایی می داند و در حالی که بسیاری از هم وطنان ما در اثر بمباران ها، کودکانش بی پدر و مادرانش بی پسر و خواهرانش بی برادر می شوند وظیفه یک جوان انقلابی چه می تواند باشد؟ افسوس می خورم که چرا موضوع را زودتر از این ها درک نکردم؟ چرا به بی وفایی دنیا زودتر از این ها پی نبردم؟ دنیایی که علی را در محراب شهید کرد و تاریخ هیچ نگفت. دنیایی که حسین را مظلومانه با خانواده اش در صحرای کربلا به شهادت رسانید و لب از لب تکان نداد و دنیایی که هزاران هزار از علمای اسلامی را از ما گرفت. هفده شهریورها، پانزده خردادها، تاسوعاها و عاشوراها را پشت سر گذاشت، حال نمی دانم که روشنفکران با ذهن روشن خود به چه می اندیشند و به چه چیز این دو روزه دنیا دل بسته اند؟ می دانم خود جواب خویش را یافته ام چرا که سال هاست در گوش ما یکنواخت زمزمه عشق حسین می آمد. سال ها بود که تاریخ کربلا را زیر پرچم های سیاه حسینیه ها می یافتیم. سال ها از عشق و صفای جبهه های نبرد حق برای خفتگان خموشی سروده می شود ولی ما همواره برای خود کوهی از توجهات و مسائل می ساختیم و خود را در پس آن مخفی می نمودیم اما منتظر جرقه ای از آتش بودیم چون فطرتم با مکتبم مأنوس بود اما قدم هایم توان آن را نداشت چون کوه توجیهات مانع آن بود که در راهی که می شناختم گام نهم و درونم نیاز داشت به همفکری پر سوز که او نیز بهتر از من با تمام وجود آلام را لمس کرده باشد و این نبود مگر ریختن خون ده ها نفر از همسنگران علم و دانش. آن ها همه رفتند و با خون خویش صدا در دادند که ای خفتگان عصر بیدار شوید! بانگ صدای شان چون صور اسرافیلی در وجود خفته من دمیدن کرد و ناگاه از مرزی خارج و به مرزی دیگر اندرون نمود. بنابراین پس از سال ها حیرت سرانجام خویشتن را شناختم. عاشقش شدم و به سویش آمدم. نه، پرواز کردم و زندگی را در جبهه از تو آغاز کردم و اگر در این راه نیز خونم ریخته شود باکی نیست. مسئله مرگ برایم حل شده، می دانم برای چه بودم و برای چه می روم و به حقیقت یافتم که شهادت دعوتی است به همه نسل ها در همه عصرها که اگر می توانی بمیران (جهاد) و اگر نمی توانی بمیر (شهادت) . و هم چنین زیستن در کنار ظلم و ستم، مفهومی جز ذلت و خواری ندارد و شهادت همواره رسالت حق پرستان است در عصر نتوانستن ها و شهید با مرگ خویش رسالتی را انجام می دهد که مجاهد با میراندن دشمن. و اگر این توفیق در این راه خونین نصیب بنده ای ذلیل چون من نشد، صبر می کنم که این صبر، صبری سرخ است که به گفته شهیدان عصر، خود شکلی از شهادت است و آن این است که یک زنده ای بتواند شهید باشد همان گونه که شهید در عین نبودن زنده است و حاضر. پس ای برادران بکوشید تا فطرت تان را آن گونه که هست بیابید، بکوشید تا شمع ساران بسوزید و رهگشای راهیان حق باشید. بکوشید پروانه وار خویشتن خود را بیابید و در راهش جان دهید که جان و روح انسان امانتی است که خداوند چند صباحی در کالبد خاکی دمیده و روزی آن را پس خواهد گرفت. بکوشید خود را از قید و بندهای مادی وا رهانید و به حبل المتین الهی چنگ زده و حرف های آن را با گوش جان شنیده و عمل کنید. بکوشید شیران روز خدا و زاهدان شب حق باشید و همواره هیبت گفتارتان پشت ستمگران را بلرزاند و گریه های ابر صفت تان سیلی بسازد و دشمنان حق را از بیخ و بن برکند. بکوشید شیفتگان خدمت باشید نه تشنگان قدرت. و به تو برادر عزیزم! صدها بار گفته و این بار نیز تکرار می کنم که: اگر می خواهی صید صیادان فکر و اندیشه نشوی، اگر می خواهی خدمت گزاری واقعی برای جامعه ات باشی، اگر می خواهی رهرو راه سالکان حقیقت باشی و سرافراز زندگی کنی، پس بخوان و بخوان و بخوان. و شما ای پدر و مادر عزیزم! ای آنانی که مهرتان با قطرات اولیه شیر در من نفوذ کرد و با بیرون رفتن جان نیز از من خارج نشد. شما که رنج پروراندن مرا بیش از بیست سال متحمل شدید، شما مادری که شب ها نخوابیدی تا من بخوابم و تو پدری که خود را در آب و آتش انداختی و مرا لقمه حلال دادی، اول از شما طلب عفو و بخشش می کنم. می خواهم مرا ببخشید تا در برابر خدایم مسئول نباشم و بعد به شما پدر عزیز تبریک می گویم که واقعا سرانجام فرزندتان توانست راه امام حسین را که تنها در صحرای کربلا ندای یاری سر می داد بیابد و بپیماید و هم چنین تسلیت تان می گویم، تسلیت از این جهت که عصای دست تان شکست. عصایی که سال ها برای او خون دل خورده بودید تا در پیری شما را یار باشد ولی افسوس نمی دانم چگونه در پیشگاه خدا سر بلند کنم و شما از من راضی باشید. و مادر جان تویی که چونان فرشته ای، تویی که از توست مرا هر آن چه نیکوست، تویی که بعد از خدا، خدای دل و جان من بودی. تویی که یک نگاه تو برایم بهتر از هر دو جهان بود. امیدوارم که مرا ببخشایید و مرا دعا کنید. شیرتان را بر من حلال کرده تا فشار قبر، شیر شما را از من نگیرد. شما ای برادران گرامیم که همیشه مرا تکیه گاه افتادن هایم بوده اید و تسکین بخش جراحت هایم و پناهگاه تنهاییم، امیدوارم که شما نیز مرا عفو کنید و رسالت خویش را که همان پیمودن خط امام است فراموش نکنید. ای خواهران گرامی! امیدوارم بدی هایم را به خوبی های تان ببخشائید و مرا حلال کنید. تو ای خواهر مسلمان! پیام الهی را دریاب، خروش برآور و پیام رسان آیت حق و خون شهیدان باش. از یزیدیان نهراس. در سنگر دفاع از عفت و حریت و عزت نفس با سلاح حجاب دشمن را رسوا کن و جبهه مردان توحید را و جبهه برادران پیروزمندت را یاری رسان باش. در پایان از تمامی دوستان و آشنایان که این وصیت نامه را می خوانند و می شنوند، از آن ها می خواهم که مرا حلال کنید و این حلالیت را از زبان جاری نمایند. وقت تنگ است، حرکتی در پیش داریم. به امید پیروزی حق. مطلب شفیعی 65/12/16