محمد دهقان منگابادی

شهید دهقان منگابادی در محله منگاباد در خانواده‌ای مذهبی بدنیا آمد و پس از طی تحصیلات متوسطه و دریافت دیپلم به خدمت سربازی اعزام که به علت ناراحتی چشم معاف شد و سپس در مرکز تربیت معلم پاک نژاد به عنوان دانشجو پذیرفته شد و بعد با عشق به جبهه سه بار به سرزمین‌‌های نور اعزام شد تا در تاریخ 61/04/30 در عملیات رمضان به شهادت رسید و بدنش نیز به وطن باز نگشت و با تمامی وجود جاودانه و در سرزمین ستاره‌ها ماندگار شد. و اینک جلوه‌هایی از زندگیش: روزه: او برای اینکه پله‌های نردبان وصال را زودتر طی کند و خلوص و نورانیت قلبش افزون شود چون مردان الهی دوشنبه و پنجشنبه‌ها را روزه می‌گرفت. راز عاشقی، نماز شب: او که سرشار از خود آگاهی است در قسمتی از سخنانش می‌گوید: در جبهه انسان ایمان به غیب پیدا می‌کند و قلبها روشن و منور می‌گردد، آنگاه با خداوند نزدیک‌ترین فاصله را پیدا می‌کند، در زمانی که در نماز شب با او صحبت می‌کند خداوند عاشقش می‌شود و او را نزد خود می‌برد و شهید می‌شود من نمی‌دانم خانواده‌ها چرا ناراحت می‌شوند آخر این امانتی است که خداوند به خانواده شهدا سپرده است و پس از مدتی عاشق او می‌شود و او را نزد خود می‌خواند. ما به فلک بوده‌ایم یار ملک بوده‌ایم باز همانجا رویم جمله، که آن شهر ماست جبهه، کانال منور: او که سراپای وجودش نور بود و در منتهای خودسازی، جبهه را معبر و کانال نور می‌‌نامد چراکه قلبها در آنجا پاک می‌شوند، او می‌داند قلبها بر اثر انباشت گناه سیاه می‌شود و آنگاه نور ایمان نمی‌تواند در آن تابیدن بگیرد اما جبهه جایگاه نور است جایگاه خدا باوری است آنجا آنقدر فاصله زمین و آسمان کم است که خود را در محضر او حس می‌کنی به همین دلیل است که شهید در قسمتی از کلامش می‌گوید: کاش خدا قسمت می‌کرد برای همیشه در اینطور مکانی بمانم و اینگونه لباسی بپوشم و لذت ببرم چراکه من تنها به خشنودی او می‌اندیشم و این آرزوی او محقق می‌شود چون او جاویدالأثر می‌شود و تمام ذرات بدنش در آوردگاه عشق گم می‌شود؟!! گمنام: او در اتصال روحانی با معبود خویش خودش را کاملاً فراموش کرده است و در بحر پاکی و بزرگی خداوند غرق کرده است و جز رضایت مولایش چیز دیگری را نمی‌جوید، سفارش می‌کند که او را گمنام به خاک بسپارند و برایش مراسم نیز نگیرند... . انگار او می‌دانسته است که به آرزویش می‌رسد چراکه او شهیدی جاویدالأثر می‌شود و ذره‌‌ای از وجودش نیز به زادگاهش بازنمی‌گردد چراکه خداوند او را با تمامی وجود به عرش خود می‌برد و در بلندای آسمان جای می‌دهد!؟... . شرط این بود که در حجله بخت به سعادت برسیم قسمت این شد که در سنگر عشق به شهادت برسیم