سید محمدهادی سیدحسینی نیشابوری

قسمتی از وصیت نامه شهید سید محمدهادی حسینی نیشابوری

قسمتی از وصیت نامه شهید سید محمدهادی حسینی نیشابوری أَشْهَدُ أَنْ لا إِلَهَ إِلاَّ الله وَ أَشْهَدُ أَنَّ مُحَمَّداً رَسوُلُ الله وَ أَشْهَدُ أَنَّ عَلِیّاً أمِیرَ المُؤمِنینَ ... حمد و سپاس خدایی را سزاست که خالق و گیرنده ی جان ها، همه از اوئیم و به سوی اوئیم "إِنَّا للّه وإِنّا إِلَیهِ رَاجِعُونَ"ستایش و نیایش بدرگاه خداوندی می باید که فراخواننده بندگان گنهکارش بسوی خود است. بارالها به رحمتت رهایم ساز از عذاب آتش و حرارت نار و نجاتم ده از ننگ و فصیحت و درآن زمان که ابرار را برتری می بخشی بر اشرار، در آن زمان که درون بهم می ریزد و برون به هول می آمیزد، خداوندا در این لحظات آخر که از تمام دلبستگی ها دل بریده ام عاجزانه از تو می خواهم که مرا همچو دیگر شهیدان بسوی خود فراخوانی و بر گناهان بی شمارم قلم عفو کشی و کفاره گناهانم را در همین دنیا با از هم متلاشی کردن اجزا بدنم قرار دهی چرا که می دانم طاقت عذاب آخرتت را نه بلکه هیچکس ندارد. معبودا از تو سپاسگزارم برای اینکه ستار العیوبی و بر خطاهای ما سرپوش می گذاری. از تو همچو بزرگوار جز این انتظاری دیگر نیست، معبودا از تو می خواهم که مرا جز آن دسته از افرادی که دین را با جهاد خود یاری می کنند و خود از آن بهره ای نمی برند قرار ندهی چرا که در آن صورت خسرالدنیا و الاخره خواهیم شد. و اما بعد سخنی دارم با خانواده ام و دیگر دوستان و آشنایان، پدر و مادرم اگرچه می دانم با رفتن من داغی دیگر بر جگر دل سوخته وارد می شود ولی این آگاهی را در شما می بینم که ناشکر نخواهید بود چرا که قبلا این آگاهی ها را با وصایای خود به شما داده است. بهرجهت خوشحال باشید که این امانت را به صاحب اصلی خود به خوبی رد کردید. نمی دانم با چه زبانی از شما عزیزان قدردانی کنم چرا که خود را حتی لایق سپاسگزاری از شما بزرگواران نمی دانم اجرکم عند الله و ازشما تقاضا دارم که صبر را پیشه خود سازید و محکمتر گذشته در حفظ دین خود بکوشید و جنگ را در هیچ حالتی فراموش نکنید بهر طریقی که توانستید پشتیبان جبهه باشید و جبهه ها را گرم نگه دارید. از همه شما می خواهم به عنوان یک وصیت که اجرا آن واجب در همه حال دنباله رو امام امت باشید و از روحانیت پیرو خط امام جدا نشوید. از تمام آنهائی که مرا می شناختند از خانواده گرفته تا تمام دوستان و آشنایان ملتمسانه تقاضا دارم که مرا ببخشید و اگر گناهانی از من سر زده که می دانم سر زده به بزرگواری خودشان ببخشند و در همین دنیا از من بگذرند تا در آن دنیا باعث شرمندگی و شرمساری بیشتر ما نشود.