ابراهیم صفائی دزکی

خدا را شاکر و سپاس گزارم که توفیق حضور جبهه را به این بنده حقیر عطا نمود تا بتوانم دین خود را نسبت به امام ،انقلاب و ملت ایران ادانمایم. قبل از هر چیز از پدر عزیز و مادر مهربانم که زحمات زیادی برای من کشیده اند، تقدیر و تشکر می کنم وهمیشه از خداوند خواسته ام که توفیق خدمت به پدر و مادرم را به من عطا نماید تا شاید گوشه ای از زحمات این بزرگواران را جبران نمایم. اما الان زمانی است که باید حضور در جبهه را بر سنگر خانه و مدرسه ترجیح داد و تا آخرین قطره خون از مردم و کشور عزیزمان حمایت کرد. پس اگر خدای ناکرده کوتاهی در انجام وظایفم بوده با بزرگواری خود مرا ببخشید.
از پدر و مادر و خواهران و برادرانم می خواهم،که اگر من شهید شدم، به دنبال تابوتم با گام های استوار راه بروید که مبادا دشمنان و منافقان کوردل و از خدا بی خبر از عمل و رفتار شما خوشحال شوند و اگر خواستید گریه کنید،برای حضرت زینب(س) و مصیبتهایش، برای مظلومیت و تنهایی امام حسین(ع) گریه کنید و صبر پیشه کنید که خدا با صابران است و از شما می خواهم که در صحنه حضور فعال داشته باشید و از دستاوردهای انقلاب به خوبی پاسداری نمایید و جهت یادآوری به دوستان و مردم غیور ایران عرض می کنم که بیایید این خودها را بشکنیم و کمی واقع بینانه عمل کنیم؛چشم و گوش خود را باز کرده و ببینیم برای این انقلاب چه کرده ایم و تا چه حد از دستاورد های انقلاب پاسداری نموده ایم. نکند که با رفتار خود خون شهدا را پایمال کنیم و یا امام را تنها بگذاریم که خفاشان شب پرست که عاشق ظلمت و تاریکی هستند، ایران را به نابودی و تاریکی بکشانند که ابتدا نمی توانند؛ چرا که خداوند خود حافظ انقلاب است. و سفارش من به همه دانش آموزان عزیز این است که سنگر مدرسه و مسجد را حفظ کنید و فقط برای خدا درس بخوانید. زیرا اسلام به افراد ارزشمند و با ایمان نیاز دارد و از خدا بترسید و در همه حال خدا را شاهد و ناظر بر اعمال خود ببینید. پس باشد که با همت و کوشش خود پیام شهدا را به نسل های آینده برسانیم و اسلام ناب محمدی را در جامعه خود پیاده کنیم و در خاتمه از کلیه دوستان،اقوام و آشنایان می خواهم که اگر شهید شدم، مرا ببخشند.
والسلام