منوچهر ذبحی

شهید منوچهر ذبحی فرزند عباسعلی، در 13 بهمن‌ماه 1337 در خانواده­ای فقیر و مذهبی از دیار نجف­آباد چشم به جهان گشود. ایشان دومین فرزند خانواده­اش بود که با پشت سرگذاشتن دوران پرشور کودکی برای طلب علم و فرزانگی پا به دبستان گذاشت. در این عرصه پله­های پیشرفت و ترقی را یکی پس از دیگری پشت سرگذاشت تا اینکه به دبیرستان دهقان راه یافت. در کنار درس خواندن کار می­کرد تا هزینۀ تحصیل خود را فراهم آورد. با کوشش زیاد و پیگیری­های فراوان توانست راهی تربیت­معلم شهید باهنر شود. در مواقع بیکاری به یاری پدر و مادرش می­شتافت تا باری از دوش آن­ها بردارد. الگو و نمونه­ای ستودنی برای اطرافیان خود به­شمار می­رفت. عاشقانه خدا را دوست داشت و فرایض دینی را با عشق انجام می­داد. به والدین خود احترام می­گذاشت و چون برادری متعهد، دلسوز خواهرش بود. اگر فرصتی به دست می­آورد، کتب مختلف دینی، مذهبی و علمی مطالعه می­کرد و در اختیار دیگران نیز قرار می­داد. به­جز حضور در مساجد با فرارسیدن ایام سوگواری بزرگان دین، در تکیه­ها و مجالس عزاداری حاضر می­شد. از ویژگی­های بارز اخلاقی این بزرگوار می­توان به منظم بودن و صبوری­اش اشاره نمود. در دل تاریکی با خواندن نماز شب به دور از چشم دیگران با معبودش نجوا می­کرد. در دوران بیداری ملت ایران پا­به­پای دیگر غیورمردان وطن در راهپیمایی و تظاهرات شرکت می­کرد و با تمام وجود شعار «مرگ بر شاه» را سر می­داد. زمانی­که خانۀ دکتر ‌ایزدی را آتش زدند، ایشان هم برای کمک درنگ نکرد. پس از انقلاب شکوهمند اسلامی در تعاونی مشغول به کار شد تا از جانب دولت خدمت‌گذار، سهمیۀ مردم ستم­دیده را به آن­ها تحول دهد و یاری­رس مُسن­تر­ها بود. وقتی دشمن بعثی به خاک کشورمان یورش آورد و امام فرمودند: «سنگرها را خالی نگذارید.» خود را به مناطق جنگی رسانید. برای حضور در عملیات فتح المبین با لشکر 8 نجف اشرف در گردان پیاده به عنوان تک تیر­انداز به رقابیۀ خوزستان اعزام شد. جزء اولین کسانی بود که برای تخریب مین داوطلب شد و بر اثر انفجار آن در تاریخ 2/1/1361 به درجۀ رفیع شهادت نائل آمد.