احمد یوسفی کوه پایه ای

علی‌محمد در سال 1337 فرزندش احمد را در آغوش گرفت.دوران کودکی احمد در کوهپایه اصفهان سپری شد و تا سال اول دبیرستان در همانجا به تحصیل پرداخت.سپس به اصفهان مهاجرت نمود و در رشته راه و ساختمان هنرستان صنعتی تحصیلاتش را ادامه داد. در سال 1355 به مدرسه عالی ساختمان تهران رفت و همزمان با ورود به دانشکده با دانشجویان و استادان متعهد تماس گرفت. مطالعه کتب دینی و بررسی مسائل سیاسی او را بر آن داشت تا مردم زادگاهش را نسبت به مسائل روز آشنا سازد. به همین علت نوارهای سخنرانی امام در نجف و کتاب های دکتر شریعتی را به کوهپایه برد و بین دوستانش پخش نمود. در دیماه سال 1356 فعالیتش را گسترش داد و در تاریخ 17/2/1357 به علت فعالیت‌های سیاسی از دانشگاه اخراج گشت.ولی احمد باز هم در جلسات سخنرانی در تهران شرکت کرد. در تظاهرات‌های روزهای سیزدهم آبان ماه، ششم و هشتم بهمن ماه 1357 و شانزدهم و هفدهم شهریور،‌ بیست و یکم و بیست و دوم بهمن 1357 یوسفی فعالانه حاضر شد و بعد از پیروزی انقلاب به همراه برادران جهادسازندگی به کردستان رفت و در امر راه‌سازی خدمات ارزنده ای ایفاء نمود.پس از تعطیلی دانشگاه‌ها در قسمت تدارکات سپاه به فعالیت پرداخت و در اسفندماه سال 1359 به جبهه‌های جنوب رفت و در حمله دارخوئین از ناحیه گردن مجروح گشت. او بار دیگر بعد از دو ماه به آبادان اعزام شد و در عملیات ثامن‌الائمه شرکت نمود. او در جبهه‌های سوسنگرد و بستان نیز حماسه آفرید تا اینکه در روز یکشنبه در تاریخ 8/9/1360 در عملیات طریق‌القدس بر اثر اصابت ترکش خمپاره بستان را به خون خویش مزین ساخت و در سن 23 سالگی به شهادت رسید.