ناصر جمشیدیان قلعه سفید

شهید ناصرجمشیدیان در سال 1338 در چهارسوق اصفهان به دنیا آمد. شش ساله بود که وارد دبستان شد. در تمام دوران تحصیلش “ از مدرسه تا دانشگاه درس و کار دو جنبه توأمان زندگی او بود. او برای تأمین هزینه های تحصیلی خود, از کلاس سوم ابتدایی تا سالهای دوران دانشگاه از انجام هیچ کاری دریغ نمی کرد. حتی زمانی که کار در منزل و کمک به خانواده نیز بر آن افزوده شد. طی کردن مسافتی هر روز در حدود 25 کیلومتر با دوچرخه جهت کمک در امر ساختن منزل جدید خانواده, بر مشکلات او می افزود. اما نتوانست دوران تحصیل خود را با موفقیت بگذراند. تعجب همگان را برانگیخت زمانی که دوران متوسطه را با معدل دیپلم 17 به پایان رساند. بعد از آن در سال 56 بلافاصله در کنکور سراسری دانشگاه شرکت کرد.و در رشته علوم سیاسی دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران پذیرفته شد. دانشکده خوابگاهی نداشت و این بار او علاوه بر تامین هزینه های شخصی و تحصیلی خود می بایست در اندیشه تهیه منزل هم باشد. لذا از صندوق قرض الحسنه وام گرفت و به کار مشغول شد تا بتواند هم اجاره اتاق را بپردازد و هم بار قرضش را سبک نماید. در سال تحصیلی 57 همراه با سایر دانشجویان با مبارزات انقلابی مردم همگام شد. بعد از پیروزی انقلاب دوره ای چهارماهه را در شناختن انقلاب گذراند. و به عضویت انجمن اسلامی دانشجویان درآمد. سپس فعالیت خود را از طریق جهاد دانشگاهی دانشگاه دنبال کرد. در این زمان به دنبال رفع نیاز از افراد دردمند در نقاط دوردست کشور به اتفاق دوستان راهی نیشابور شد. در بازگشتی که به تهران داشت از طرف امور تربیتی منطقه 16 آموزش و پرورش تهران در یکی از جنوبی ترین محله های شهر تهران در مدرسه ای به عنوان مسئول آموزشگاه مشغول به کار گردید. همزمان با اوج گیری مخالفت های بنی صدر با ولایت فقیه و روحانیت او مبارزات خود را از طریق ارشاد جوانان و آشنایی ایشان با خط رهبری و بیدار سازی آنان ادامه داد. تا اینکه خدعه مخالفانش کارگر شد. و وی از کار در مدرسه برکنار شد اما با تلاش دوباره توانست به مدرسه بازگردد. بعد از آن, کار خود را به عنوان دبیر دینی در دبیرستان جنوب تهران آغاز کرد و همزمان مسئولیت معاونت پژوهشی جهاد دانشگاه را هم پذیرفت. در سال 60 عازم جبهه های جنوب شد و بعد از آن تا سال 62 دائماً بین جبهه های نبرد, تهران و اصفهان در رفت و آمد بود تا اینکه سرانجام در خرمشهر در جاده اهواز در حال راز و نیاز با پروردگار خود بود چرا که در لحظه شهادت چهره و دستهای سوخته اش به طرف آسمان بلند بوده است.