سهراب درویش

معلّم شهید سهراب درویش، در سومین روز از بهار 1343 در خانواده‌ای متوسط و مذهبی در اشن، نجف‌آباد چشم به این دنیا گشود. با پشت سرگذاشتن دوران کودکی برای کسب علم و دانش راهی مدارس شد. با عشق و علاقه درس می‌خواند و از شاگردان ممتاز محسوب می‌شد. ایشان بسیار مهربان و باگذشت بود و همیشه در کارهایش نظم را رعایت می‌کرد. در دوران انقلاب وقتی که اذهان خفتۀ مردم بیدار شده بود. بیکار ننشست و با دیگر مردم انقلابی در صحنۀ درگیری و تظاهرات حضور داشت. در انجام واجبات دین غفلت نمی‌کرد و این مهم را با مهربانی به دیگران نیز توصیه می‌کرد. با حضور در مجالس دینی، مذهبی و تلاوت کلام الله مجید، روح تشنۀ خود را سیراب می‌کرد. با پیروزی شکوهمند انقلاب اسلامی و شکل گیری بسیج به این ارگان پیوست و خالصانه فعالیت داشت. زمانی که غائلۀ کردستان بالا گرفت بدون لحظه‌ای درنگ درسش را رها کرد. (ایشان در هنرستان دکتر شریعتی رشتۀ کشاورزی را دنبال می‌کرد) و به آن منطقه رهسپار شد. بعد از دلاوری‌های بی مثال در درگیری با منافقان دچار مجروحیت شد و به ناچار به زادگاهش بازگشت. پس از بهبودی نسبی آرزو داشت برای دفاع از میهنش به جنگ حق علیه باطل بشتابد؛ امّا لحظه‌ای درنگ نموده تا بتواند درسش را نیز ادامه دهد. در این عرصه در تربیت معلّم شهید باهنر قبول شد و مشغول تحصیل گردید. زمانی‌که دشمن بمباران هوایی خود را بر روی مردم بی‌گناه می‌ریخت، تربیت معلم هم در امان نماند و ویران شد. روح سرکش این عزیز بیش از پیش تاب و توان ماندن در زادگاهش را نداشت. با رها کردن درس به جبهه‌های حق علیه باطل شتافت تا از آرمان‌های خود و وطنش دفاع کند. وقتی از جبهه باز می گشت به دیدار خانوادۀ شهدا و فقیران می‌شتافت تا تسکینی باشد برای قلب پر درد آن‌ها. زمانی‌که متوجه شد عملیات کربلای‌5 در پیش است، بدون لحظه‌ای درنگ در لشکر‌8 نجف‌اشرف در گردان پیاده به عنوان تک‌تیرانداز به شلمچه رهسپار شد. در بحبوحۀ عملیات به تاریخ1365/12/5 ترکشی سرکش به سر و سینۀ این دلاور اصابت کرد و با فرو غلتیدن در خون خویش جان به جان آفرین تسلیم نمود و در گلستان شهدای اشن به خاک سپرده شد.