عبدالحمید امیرکاوه نجف آبادی

جهادگر شهید عبدالحمید امیرکاوه فرزند محمود، نوزدهم فروردین ماه 1340 در خانواده‌ای دیندار و متدین از دیار مؤمنان نجف‌آباد چشم به جهان گشود. وی اولین فرزند خانواده بود. از همان کودکی در جو با ایمان خانواده با فرایض دین آشنا شد. در پنج سالگی علاقۀ خاصی به گفتن اذان داشت و با فراگیری این مهم روح خود را سیراب می‌کرد. از همان اوائل زندگی، کودکی بود پرجنب و جوش و فعال و طول مدت عمر کوتاه و بلند و پرمحتوا نمونه ای بود از اخلاص و ایثار و فداکاری و سالهای ابتدایی را در دبستان خواجه نصیر و سالهای راهنمایی را در مدرسه شهید احمدی و دبیرستان خود را در دبیرستان منتظری نجف آباد و جزو شاگردان خوب بود. زمانی‌که در دبیرستان منتظری درس می‌خواند، به خاطر ممتاز بودن در دروس، نهج البلاغه هدیه گرفت. با علاقه‌ای که به یادگیری این مهم داشت، پله‌های موفقیت را یکی بعد از دیگری طی کرد تا اینکه موفق به کسب دیپلم فیزیک شد. در راستای ادامۀ اهدافش در دانشگاه تهران قبول و به کسب دانش مشغول شد. بعد از انقلاب اسلامی در کنار درس خواندن کتب مختلف دینی، مذهبی و علمی از جمله قرآن و نهج البلاغه را مطالعه می‌کرد. هرگاه پدر و مادرش به کمک نیاز داشتند، بدون لحظه‌ای درنگ به یاری آنان می‌شتافت. از ویژگی‌های بارز اخلاقی این بزرگوار می‌توان به مظلوم، فروتن، صبور و خوش قول بودن اشاره کرد. در مراسم عزاداری بزرگان دین و میلاد این عزیزان شرکت داشت و در جلسات یادگیری کلام‌الله مجید حضور می‌یافت. با شعله‌ور شدن آتش انقلاب اسلامی به همراه دیگر دوستانش در صحنۀ درگیری و تظاهرات حاضر می‌شد. در این راستا با کمک دوستانش شب‌ها تا نزدیکی‌های صبح اعلامیه‌های سخنرانی رهبر انقلاب را می‌نوشتند. به خاطر سن کم در حال پخش کردن اعلامیه‌ها در بین مردم با چالاکی از دست مأمون ساواک فرار می‌کرد. بعد از پیروزی انقلاب اسلامی برای اینکه روی پاهای خودش بایستد، تابستان‌ها کار می‌کرد. با آغاز جنگ حق علیه باطل بدون لحظه‌ای درنگ و برای دفاع از ارزش‌های والای انسانی دانشگاه را رها کرد و با دیگر جهادگران فی سبیل الله به جبهه‌ها رهسپار شد. برای آخرین بار که به مرخصی آمد، دختری متدین را به همسری برگزید. فردای آن روز همسر عقد کرده‌اش را به دستان گرم پروردگار سپرد و به عنوان فرمانده گروهان مهندسی در گردان امام علی‌(ع) به خرمشهر شتافت تا در عملیات الی‌بیت‌المقدس حضور یابد. هم‌زمان آقا عبدالحمید انسان‌های وارسته‌ای همچون حسین پارسا و علی ایمانیان بودند. سرانجام در بحبوحۀ عملیات به تاریخ 1361/2/17 براثر موج انفجار شربت ناب شهادت را نوشید و به دیدار معبودش پرکشید. روح پرفتوحش تا عرش به پرواز درآمد و جسم پاکش بعد از بازگشت به زادگاهش و تشییع باشکوه در کنار دیگر حماسه‌سازان آرام گرفت و به ابدیت پیوست.