عبدالله مرادی حقیقت

عبدالله در سال 1343 در روستایی متولد شد که از کمترین امکانات نظیر آب و برق و مدرسه بی بهره بود. روستای حسن آباد در دوازده کیلومتری جنوب شهرستان سمنان. دوران ابتدایی را در روستای مجاور گذراند که تا روستای محل سکونتش چهار کیلومتر فاصله داشت. بعد از اتمام دوران ابتدایی به خاطر مشکلات خانواده به سمنان رفتند. او برای تامین مخارج خانواده در تعطیلات کارگری می کرد و با باز شدن مدارس به تحصیل ادامه می داد. در سال 58 در هنرستان سمنان در رشته مکانیک مشغول به تحصیل شد. با پیروزی انقلاب اسلامی، روح اسلام دوستی و حقیقت جویی در او بیدار شده، ضمن این که در رشته تحصیلی خود شاگرد اول بود، در کلیه مسائل دینی و مذهبی شرکت فعال داشت و در سطح هنرستان در سال 1360 و در سطح سمنان در سال 1361 در رشته قرائت قرآن، مقام اول را کسب کرد. درسال 1362 در آزمون سراسری شرکت کرد و در رشته مهندسی مکانیک دانشگاه صنعتی امیر کبیر پذیرفته شد. از زمانی که تحصیلات دانشگاهی را شروع کرد، مطالعه کتاب های اسلامی در کنار دروس دانشگاه را از سر گرفت. در مدت سه سالی که دوران دانشجویی را می گذراند، دو مرتبه از طریق جهادسازندگی به پشت جبهه اعزام شد. برای گذراندن دوره آموزش نظامی داوطلبانه به پایگاه شهید کلاهدوز رفت. بعد از اتمام دوره در اردیبهشت سال 1365 به جبهه اعزام شد، و 45 روز بعد از عملیات به سلامت بازگشت و درس را ادامه داد. شهید در مجموع چهار مرتبه به جبهه و پشت جبهه به صورت داوطلبانه و رایگان برای یاری رزمندگان رفت. او در اوقات بیکاری کارگری می کرد و به خانواده خود و حتی سایرین کمک می کرد. اهل تجملات نبود و ساده زیستی را افتخار خود می دانست. در مراسم ها وماموریت های جنگی مختلف هیچ گاه خود را معرفی نمی کرد. هیچ کس نمی دانست او شب وروز با خدای خود راز و نیاز می کرد. تنها خدا او را می شناخت. آخرین باری که به جبهه می رفت. به دوستانش گفت این دفعه من شهید می شوم. نام اصلی اش که عبدل بود، تغییر داد و برای خانواده اش نوشت که من با اجازه شما نامم را عبدالله می گذارم. او آخرین بار در تاریخ 5/10/1365 همراه با سپاه محمد (ص) اعزام شد و در عملیات کربلای پنج(شلمچه) در تاریخ 21/10/1365 به فیض شهادت نائل گردید. جنازه اش پس از انتقال به سمنان و تشییع، در گلزار شهدای امامزاده یحیی به خاک سپرده شد.