نورالحسین امیری

شهید در سال 1337 در خانواده ای متدین در روستای امیر الشتر دیده به جهان گشود. در دبستان ده امیر بخش الشتر کلاسهای اول تا ششم ابتدایی را طی نمود و اول دبیرستان تا دیپلم را در دبیرستان بخش الشتر گذراند. در شهریور1360 به خدمت مقدس سربازی رفت بعد از دوره ی آموزش که در تهران گذراند به جبهه اعزام گردید پس از مدتی خدمت به علت قبولی در کنکور تربیت معلم در رشته پرورشی جهت تحصیل از خدمت سربازی معاف شد و در رشته امور تربیتی تربیت معلم قبول گردید. از نظر اخلاقی فردی والا بوده و مسائل شرعی را رعایت می نمود، رابطه این شهید عزیز با محصلین طوری بود که او را معلم اخلاق می نامیدند رابطه ای برادرانه و صمیمانه برقرار بود. او برادر بزرگتر را شدیدا احترام می گذاشت. نورحسین یکی دیگر از برادرانم را اصلاح کرد که او هم بعدا شهید شد. بعد از شهادت معلوم شد که افرادی مستمند را زیر پوشش خود داشته و با همان پول اندک و پولی که از برادر بزرگ و پدر خود می گرفته است به آنها کمک می کرده است و با برخوردها و گرایش های فکری خلاف اسلام شدیدا تند برخورد می کرد و عملا تحمل این افکار را نداشت. او قبل از انقلاب محصل بود و در جریان فعالیت امت مسلمان برای سقوط رژیم شاه و برقراری جمهوری اسلامی شرکت فعالی داشت و برای هر چه عمیق تر کردن مبارزه به شهرهای تهران، همدان، نهاوند و خرم آباد عزیمت نمود و به مبارزه برخواست و در الشتر در برخورد با بلوای رژیم طاغوت از ناحیه دست به وسیله اسلحه شکاری مجروح شد بعد از پیروزی انقلاب در بدو انقلاب به همراه امت حزب الله در کمیته هایی که برای حراست از انقلاب تشکیل شد حضور داشت. بعد به عضویت جهاد سازندگی درآمد و در قسمتهای مختلف جهاد سازندگی لرستان من جمله عضویت در سرپرستی جهاد بخش حومه ی خرم آباد به محرومین مسلمان آن منطقه خدمت نمود و در پایان قصد خدمت در نقش معلم را داشت. ایشان در برخورد با گروهک های ضد انقلاب موضع سختی داشت. و در اکثر موارد حاضر به صحبت با آنها نبود، می توان گفت که ایشان بنیانشان را کج و غیر قابل بحث می دانست و معتقد به پوچ بودن راه و هدف آنان بود. او می گفت جنگ ؛مقابله اسلام با تمامی کفر است. و در آن اوایل که هیئت هایی برای صلح می آمدند آنان را صالح نمی دانست. او مدتی در جبهه میمک بود بعد از قبولی در تربیت معلم به تهران رفت در تعطیلات عید به عنوان بسیجی به جبهه عزیمت نمود. دوستانی که همراه شهید بوده اند چنین نقل می کنند که قبل از شهادت روحیه ای شاد داشت و در دعای کمیل قبل از شهادت حال خاصی داشت و بعد از دعای کمیل که به پادگان شهید رجایی می آیند خودشان میگویندکه شهید خواهند شد و برای رفتن به خط شور خاصی داشتند. در اسفند 1361 داوطلبانه برای رضای خدا و حفظ اسلام عزیز عازم جبهه های حق علیه باطل گردید و سرانجام در پنجم فروردین ماه 1362هنگامیکه عازم سنگر های خط مقدم در تپه ی دو قلو بود به فیض شهادت که آرزوی همیشگی اش بود نائل گردید به گواهی همرزمانش آخرین کلامش در هنگام شهادت یا مهدی یا مهدی و کلمه شهادتین بوده است و نیز آخرین کلامش در وصیت نامه شعار خدایا خدا یا تا انقلاب مهدی خمینی را نگهدار.