محمدرضا بابایی پور لنگرودی

شهید محمود رضا بابایی پور در سال 1333 در شهرستان لنگرود به دنیا آمد . پدرش مردی شریف و مومن و مادرش از خانواده ای روحانی و متدین بود. او نیز با توجه به اینکه در چنین خانواده ای پرورش یافته بود بسیار مهربان و خوشرو و در نزد همه عزیز و محترم بود. به همین جهت نزد اقوام و آشنایان از محبوبیت خاصی برخوردار بود. در دوره نوجوانی پدرش را از دست داد و این مصیبت برای بسیار سنگین بود. فردی باهوش و با استعداد بود و مدارج تحصیلی یکی پس از دیگری با موفقیت گذراند و در رشته علوم اجتماعی و تعاون دانشگاه تهران پذیرفته شد و همزمان با تحصیل برای تامین مخارج زندگی خود کار هم می کرد و به تدریس خصوصی مشغول بود. او از رژیم پهلوی متنفر بود و همواره به نوجوانان سفارش می کرد که درس بخوانند تا در آینده با دست خودشان مملکت را بسازند و دیگر نیازی به کمک افراد خارجی که هدفشان جز بهره کشی از مردم مظلوم ایران نبود ،نداشته باشیم. با شروع انقلاب دانشگاه را ترک کرد و به پخش و توزیع اعلامیه های حضرت امام خمینی (ره) پرداخت و در جهت آگاه کردن مردم از ظلم و ستم حاکم از هیچ کوششی دریغ نمی کرد و به همه توصیه می کرد که از مرگ نترسید مرگ بهتر از زندگی است بخوانید و بدانید که با توکل به خداوند یگانه پیروز می شوید. سرانجام در روز 10 دی ماه سال 1357 در راهپیمایی عظیم مردم لنگرود علیه حکومت ستم شاهی بر اثر اصابت تیر به فیض شهادت نائل شد و خون پاک خویش را در راه حق طلبی و حق دوستی نثار کرد. «خصوصیات اخلاقی شهید» شهید بابایی‌پور لنگرودی احترام زاید الوصفی به اعضای خانواده می‌گذاشت. بدان گونه که الگویی بسیار حساس و مؤثر برای سایر اعضاء بود. علاقه‌ی وافری به فهم و درک عمیق علوم معنوی داشت. در کنار تعلیم و تعلّم از تزکیه و خودسازی غافل نمی‌شد. روحیه ظلم‌ستیز و انقلابی داشت و از رنج مردم بسیار دردمند می‌شد. پاسدار قرآن و انقلاب و مدافع عزّت و شرف اسلام بود. محمدرضا،‌روحی بلند و قلبی سرشار از محبّت داشت، تا آنجا که می‌توانست به مردم خدمت می‌کرد. شور و عشق به ولایت، باعث می‌شد تا در هر محیطی که مساعد بود برای شکوفایی و استقرار اسلام ناب محمدی فعالیت نماید. او، به دور از غیبت و رذایل اخلاقی بود و همین امر، محبوبیّت او را در بین آشنایان بیشتر می‌ساخت. فعال بودن و تعصب ایشان در رفع نیازهای زندگی بیانگر آن بود که هیچ‌گاه نمی‌خواست دست نیاز به سوی کسی دراز کند.