داود خیریفام

ایشان انسانی عارف و باادب بود. هر وقت که بنده یا مادرش وارد اتاق می شدیم بلند می شد و ادای احترام می کرد. هنگام رفتن به بیرون همیشه اجازه می گرفت. هنگام رفتن به جبهه همچون تمامی انسانهای پاک باخته و عاشق، قرآن را زیارت می کرد. مبلغی را به عنوان صدقه روی قرآن می گذاشت و از تمامی اهل خانه حلالیت می طلبید. در آخرین دفعه صدقه زیادی کنار گذاشت وقتی که از وی علت این امر را جویا شدیم گفتند که این بار چون آخرین سفر من است با دفعات قبلی فرق دارد. ایشان تاکید می کرد که بعد از ما جبهه ها را خالی نگذارید. در دعاهایتان امام را فراموش نکنید و به خواهرانش می گفت زینب وار زندگی کنید و چون وی آزاده و صبور باشید.