عیسی پناهی

شهید عیسی پناهی در سال 1340 پا به عرصه وجود نهاد و از همان اوان کودکی آرام و متین بود و در زمان تحصیل چنان غرق در تحصیل علم بود که در هر سال رتبه اول کلاس را از آن خود می ساخت. وی از سن 10 سالگی طعم تلخ یتیمی را چشید و این خود عاملی بود در جهت هر چه مستقل تر شدن او که می باید در این بیکران زندگی تنها و با توکل بر الله و تکیه بر خود حرکت کند. بر همین اساس شخصیت او سریع شکل گرفت به حدی که در اوائل انقلاب اسلامی توانست در تسریع نمودن سیر انقلاب در حیطه توان خویش کارهای فراوانی به عمل آورد. در همین رابطه در سال 57 وی از کسانی بود که به شهادت دیگر همرزمانش در هنرستان صنعتی گچساران اعتصاب به راه انداخت و درصدد هدم رژیم ستم شاهی برآمد. خصوصا که همواره قطعنامه راهپیمایی ها را شخصا به تنهایی آماده می ساخت. وی در سال 58 با معدل 65/19 موفق به اخذ دیپلم در رشته برق گردید که پس از پیروزی انقلاب و بازگشایی دانشگاه ها در دانشگاه کار تهران ثبت نام نمود و در سنگر دانشگاه به جهاد پرداخت و از آن جا که روح سرشار او از ایمان و اخلاص به اسلام، از جهاد علمی صرف سیراب نمی شد لذا در انجمن اسلامی دانشگاه مشغول فعالیت گردید که به علت شایستگی لازم که در او سراغ می رفت به عضویت شورای انجمن درآمد و از این سنگر هم مجددا به انجام رسالت خویش که روح این رسالت از خون پاک هزاران شهید نشات می گرفت پرداخت. در همان زمان با توجه به مطرح شدن مساله حیاتی انقلاب فرهنگی در دانشگاه ها وی نیز به همراه دیگر برادرانش با درک صحیح از این جریان و موضع گیری به جا در این رابطه بر ضرورت مساله تاکید ورزید و بداند جا که فریاد عصیانگرانه برخاسته از درک و شعور اسلامی عیسی و عیسی‌ها دانشگاه این سنگر عظیم را از خطر انحطاط رهایی بخشید و دوباره به راه اصلی خویش که دانشگاه اسلامی است بازگشت. ضمنا در زمان دانشجویی خویش با برادران دانشجوی مسلمان پیرو خط امام همکاری نزدیک داشت و در این جهت نیز خدماتی ارائه نمود. شهید عیسی پناهی پس از تعطیل شدن دانشگاه ها ضرورت حضور خویش را در سنگر حراست و پاسداری از انقلاب اسلامی دید که بر همین اساس وارد سپاه پاسداران انقلاب اسلامی گچساران شد و در بخش فرهنگی تبلیغاتی سپاه مشغول فعالیت شد که از همان اوان به سمت مسئولیت امور فرهنگی سپاه منصوب گردید ولی پس از چندی همچون عاشقی دلخسته احساس نیاز به رفتن به سوی جبهه جنگ نمود و بعد از دو بار به جبهه قبلی خود یعنی سنگر تبلیغاتی-فرهنگی بازگشت و در این جهت خدمات قابل توجهی نمود که شهر و منطقه او از فعالیت های شبانه روزی او و دیگر یار خویش منوچهر حسین پور بسیار فیض بردند. در عین این که در این جبهه از کارایی برخوردار بود باز روح سرکش و شخصیت حصارشکن او اقناع نمی شد، لذا اواسط ماه مبارک رمضان 60 عازم جبهه آبادان شد و در حماسه فتح آبادان در تاریخ 60/7/5 زمانی که فرماندهی گروهی از برادران رزمنده را بر عهده داشت، در مصاف با لشکر الحاد پس از به هلاکت رساندن چندین مزدور بعثی شهد شیرین شهادت را مستانه سرکشید و به لقاءالله پیوست. خصایص و سجایای اخلاقی بسیار داشت از جمله این که در حین فراغت، قرآن را همچون معشوق در بر می گرفت و قرائت می نمود و یا هنگامی که به نماز می ایستاد آن چنان حالت عارفانه و خاضعانه داشت که در بین اطرافیانش زبانزد بود و از دیگر فضایلی که او دارا بود روحیه امر به معروف و نهی از منکر او بود، خصوصا در خانه و همواره آدمی را به یاد خدا می انداخت که مبادا از صراط مستقیم منحرف شود و به راستی همچون معلمی برای خواهران و برادرانش بود و اخلاق نیکو و روی شاداب او همواره در اذهان جاودانه خواهد بود.