سهراب نعیمی

شهید سهراب نعیمی در دهم شهریور ماه سال 1344 در خانواده ای مذهبی در خطه خون بار خوزستان در شهر مقاوم آبادان پا به عرصه وجود گذاشت و در دامان پر مهر و محبت پدر و مادر خویش پرورش یافت. او از همان اوان زندگی تا لحظه شهادت همواره فردی خوش اخلاق، پاک و شجاع بود. در مجالس و محافل، بیش تر سکوت پر معنی اختیار می کرد و هنگام سخن گفتن نیز نگاهش را به زمین می دوخت تا مبادا از طریق چشم مرتکب گناهی شود و در مقابل دیگران چه کوچک و چه بزرگ متواضع بود. با والدین و خانواده روابط بسیار دوستانه ای داشت و خصوصاً برای مادرش ارج و احترام زیادی قائل بود. از سن 6 سالگی برای فراگیری علم راهی مدرسه شد و تحصیلات دوره ابتدایی، راهنمایی و سال اول دبیرستان خویش را در همان شهر گذراند. قبل از انقلاب، علی رغم سن کم در حد توان در برخی برنامه ها از قبیل توزیع عکس های حضرت امام و شعار نویسی روی دیوار ها شرکت می کرد. با پیروزی انقلاب اسلامی شهید نعیمی فعالیت های مذهبی، سیاسی خویش را در بعدی جدید آغاز نمود و پس از شروع جنگ تحمیلی عراق همراه با خانواده اش به شیراز مهاجرت کرد و تحصیلات خویش را نیز در دبیرستان سیدجمال الدین شیراز ادامه داد. مدتی بعد با ثبت نام در گروه مقاومت بسیج خیرات در سنگری جدید به دفاع از دستاوردهای انقلاب اسلامی پرداخت. گاهی اوقات نیز در بیمارستان ها به یاری مجروحین جنگی می شتافت و از شب تا صبح به مدد آنان می پرداخت. به دنبال ادامه تهاجم ناجوانمردانه عراق علیه انقلاب اسلامی ایران و لزوم دفاع همه جانبه امت مسلمان در برابر این تجاوز، شهید نعیمی که از اعتقادش بر تحمیلی بودن این جنگ و پیروی محض از اوامر امام امت در ادامه مبارزه با دشمن بعثی تا محو رژیم منحوس صدام استوار بود، همواره در صدد بود تا به نحوی در جبهه ها حضور یافته و دین خویش را ادا نماید. در سال 60 پس از طی آموزش های لازم راهی جبهه گردید و چندین ماه را به نبرد با کفار بعثی پرداخت. حضور چند ماهه وی در میادین نبرد پس از اولین مرحله اعزام به جبهه آن چنان او را به مکان روحانی انس داده بود که پس از بازگشت مجدداً داوطلبانه رو به سوی جبهه نهاد و در طول مدت 2 سال و نیم حضور متناوب در جبهه ها، در مناطق عملیاتی مختلفی از قبیل دهلران، زبیدان، عین خوش، دشت عباس به نبرد با متجاوزان بعثی پرداخت و در عملیات خبیر نیز از چند ناحیه بدن مجروح شد که پس از مدتی بستری در بیمارستان بهبودی خویش را باز یافت. شهید نعیمی از آن جا که همراه با مبارزه ادامه تحصیل را نیز امری ضروری می دانست تحصیلات خویش را نیز توأم با حضور در جبهه ادامه می داد. در سال 64 پس از آن که خبر قبولی در مرکز تربیت معلم شهید مدنی نی ریز در رشته آموزش ابتدایی را به وی دادند به شیراز بازگشت و تحصیلات خویش را دنبال نمود. اما عشق به جهاد فی سبیل الله و شوق دیدار خدایش آنچنان او را از خود بی خود کرده بود که تاب و تحمل دوری از جبهه را نداشت و همزمان با اعزام سراسری کاروان صد هزار نفری سپاهیان محمد رسول الله دیگر بار عزم رفتن به جبهه را نمود و این بار قبل از عزیمت به گونه ای خاص با خانواده خویش وداع و خداحافظی کرد و آنان را برای پذیرش شهادت خویش آماده ساخت. آری شاید او می دانست که حاصل آن همه تلاش و مبارزه در راه رضای خداوند متعال، ثمره پر باری چون شهادت خواهد بود و رسیدن به این فوز عظیم برای او چندان دور نیست و لذا ضمن توصیه خانواده به صبر و استقامت، می خواست تا پس از شهادتش نه برای شهادت او بلکه برای سرور شهیدان امام حسین (علیه السلام) اشک بریزند و از این طریق عشق و علاقه و وفاداری عمیق خویش را به اهل بیت اطهار نشان می داد و آن گاه در قالب دومین مرحله کاروان سپاهیان محمد رهسپار میادین نبرد گردید. عشق و علاقه وی به جبهه آن چنان بود که در یکی از یاداشت هایش چنین نوشته بود: ما قسم خورده ایم که از این مدافعه بی فتح بر نمی گردیم مگر که مرکب ما بی سوار برگردد و به گفته خود شهید یکی از سعادت هایش این بود که در زمان جنگ تحمیلی حضور داشته و این فرصت را پیدا کرد تا در میادین نبرد به جهاد با دشمنان اسلام بپردازد. سرانجام در سی دی ماه سال شصت و پنج پس از ماه ها فداکاری و از خود گذشتگی در محور عملیاتی کربلای 5 بر اثر اصابت ترکش مزدوران بعثی به آرزوی همیشگی خود که همانا شهادت و لقاء محبوب خویش بود نائل آمد. و روح پاکش به ملکوت اعلی پرواز نمود. پیکر پاک و مطهر این شهید در تاریخ 65/11/9 طی یک مراسم باشکوه همراه با پیکر های جمعی دیگر از شهدای عملیات کربلای 5 در شیراز تشییع و به خاک سپرده شد.