غلامرضا داورزنی مقدم

شهید غلامرضا داورزنی مقدم در سال 1341در شهر سبزوار و در خانواده ای متعهد و مذهبی پا به عرصه وجود نهاد. تحصیلات عمومی را در سبزوار به پایان رساند و موفق به اخذ دیپلم از دبیرستان ایوب محمدی شد و برای ادامه ی تحصیل درمرکز تربیت معلم سبزوار و در رشته ی ادبیات پذیرفته شد. روحیه ی خوبی داشت و از نظر اعتقادی بسیار قوی بود و به ولایت و رهبری بسیار عشق می ورزید. از هفت سالگی به نماز خواندن روی آورد و این روحیه را هیچ گاه ترک نکرد. در رابطه با دفاع مقدس اعتقاد داشت باید به مبارزه برخیزند و اعلام می کرد که اگر من نروم چه کسانی باید بروند و هنگامی که به او گفته می شد تو خدمت خود را انجام داده ای می گفت: من باید بروم آنجای صحرای محشر و کربلاست. و همیشه از خدا شهادت را می خواست و می گفت: جنگیدن واجب است. او در کنار درس فعالیت های هنری نظیر: سرودن شعر وخطاطی، مداحی و طراحی را انجام می داد .در خانواده نیز رابطه اش با خواهران و برادرانش در نهایت مهربانی و صمیمیت بود. با همه با احترام برخورد می کرد و کاری نمی کرد که خانواده و دوستان از او دلخور و ناراحت شوند چرا که با دوستان و خانواده خیلی خوش اخلاق بود و روحیه ی بسیار بانشاطی داشت. وی در این دوران نوجوانی و جوانی به حدی پرهیزکار بود که والدین او اعلام کردند: ما لیاقت چنین فرزندی را نداریم چرا که بارزترین ویژگی او عشق و علاقه ی وافر به نماز اول وقت بود و در تمام مدت سعی می کرد با وضو باشد و به واسته ی این اخلاق و خوی معنوی خود دوستان زیادی داشته است. اوقات فراغت به کارهایی از جمله طناب بافی و شیشه بری مشغول بود. ایشان در رابطه با انقلاب می گفت: انقلاب کردن مهم نیست بلکه انقلاب را نگه داشتن مهم است، لذا وی تحصیل را رها کرد و به بهانه ی رفتن به مشهد به جبهه رفت. مسئولیت هایش در جبهه پیک گردان و فرمانده دسته بود. او به طور متناوب 5سال در جبهه حضور داشت. آخرین اعزام در سال1365 وشرکت در کربلای 10 که در همین عملیات به علت اصابت ترکش به پیشانی به مقام رفیع شهادت نایل آمد. شهید در آن لحظه دست را روی سینه ی خود گذاشت و سلامی به اباعبدالله عرض کرد و جان به جان آفرین تسلیم نمود و در حقیقت به آرزوی دیرینه ی خود رسید.