حمزه عبدی ده سرخ

شهید حمزه عبدى در سال 1339 در خانواده‏اى کشاورز و مذهبى پابه عرصه گیتى نهاد. از آن جایى که پدرش فردى مذهبى و متدین بود، پس از گذراندن سه سال دوران تحصیلات متوسطه، تحصیل در حوزه علمیه مشهد را هم در پیش گرفت. وى در سال 1358 وارد دانشکده الهیات دانشگاه فردوسى مشهد شد. او از سال 1354 که در دبیرستان به تحصیل اشتغال داشت همکارى نزدیکى با مسجد امام حسن(ع) داشت. در جلسات و درس هاى اعتقادى، سیاسى آیت‏اللّه خامنه‏اى شرکت مىی کرد. در سال 1355 بر اثر ارتباط بیش تر با بعضى از دوستان طلبه مطلع که صاحب اندیشه صحیح اسلامى بودند، گرایش به تحصیل و مطالعه در مسائل اسلامى در او افزایش یافت. او مطالعه کتب شهید مطهرى و دیگر نویسندگان آشنا به مکتب اسلام را نیز آغاز کرد. تحصیل او در رشته ادبیات عرب مقدمه‏اى براى فهم متون اولیه اسلام بود. او به کمک دوستان طلبه خود به کارهاى موضوعى در قرآن و نهج البلاغه پرداخت و چون معتقد بود اسلام را جدا از جامعه و در حالت انزوا بدون همکارى با مردم در لمس درد و رنج آن ها نمى‏توان شناخت همراه با اوج گیرى حرکت اسلامى مردم از اواخر سال 1355 فعالانه در صحنه انقلاب حضور یافت. این شهید بزرگوار مسجد شجره را پایگاه تبلیغات خود ساخت. در شرایط مناسب و تحت عناوین گوناگون از روحانیون فعّال آگاه به زمان و در خط امام براى تبلیغ، آگاه کردن مردم و سخنرانى به مسجد دعوت مى‏کرد و مسئول حفظ امنیت مبلّغان بود تا در دام مأموران ساواک نیفتند. در دوره حکومت «شریف امامى» و حکومت نظامى «ازهارى» در منطقه «چهنو» (محل سکونت شهید) اقدام به تشکیل مجمع تبلیغى نمود که با استقبال عده زیادى از مردم عزیز و علاقه‏مند به اسلام رو به رو شد. پس از پیروزى انقلاب این شهید در صحنه‏هاى مختلف حضور داشت. در اولین گردهمایى وحدت حوزه و دانشگاه که در شهر قم برگزار شد، شرکت کرد و به شرح زمینه‏هاى موجود در دانشگاه پرداخت. شهید در انقلاب فرهنگى و بعدها در بخش فرهنگى جهاد سازندگى و تشکیل شوراهاى اسلامى روستایى تلاش هاى شبانه روزى و ارزنده‏اى داشت. بعد از انقلاب به خدمت سپاه درآمد و در بخش دانش‏آموزى با اعمال و رفتار بسیار عالى توانست جهت تشکیل بسیج در مناطق مرزى شمال خراسان گام مؤثرى بردارد و با همراهى عده‏اى از دوستان طلبه خود در سپاه بجنورد نقش بسیار مهمى در تقویت بعد فکرى و سیاسى و اخلاقى برادران سپاه ایفا کند. پس از شروع جنگ به منطقه کردستان رفت و پس از چندى بازگشت. وى على‏رغم اصرار دوستانش به همراه دوستش شهید ابوتراب غنى آبادى مجدداً به عنوان آرپى‏جى‏زن در جبهه‏ها فعالیت نمود. سرانجام پس از اسارت و تحمل شکنجه فراوان از جمله بیرون آوردن چشمهایش در دوم فروردین 1361 به فیض عظیم شهادت نایل آمد.