امیرابرهیم دربندی

شهید بزرگوار امیرابراهیم دربندی در سال 1335 در شمیران به دنیا آمد. دوران دبستان را در دبستان جلال آل احمد سپری کردند. در همان دوران با توجه به روحیه خاصی که داشتند به دور از قیل و قال های اطراف به تقویت بنیه ی علمی و دینی خود پرداخته و بدین ترتیب دوران ابتدایی را طی کردنند تا به دبیرستان راه پیدا کردند. در آن مقطع بود که چون خط سیرف کری خودشان محکم تر شده بود سعی می کردند که با گزینش افرادی که به خودشان نزدیک تر هستند، راه خودشان را طی بکنند و در این مدت یک لحظه ای از خودسازی های فردی غافل نمی شدند. ایشان معتقد بودند خودسازی از طریق عملی باید پیاده شود، عملی بدن ترتیب که کار زیاد بدن و به تنبلی عادت نکردن انسان می تواند او را به سیر و سلوک برساند. در دبیرستان با توجه به دوستانشان در زمان وضع را مناسب می دیدند شروع به فعالیت هایی در حیطه مدرسه می کردند. در همان دوران در محل هایی نظیر حسینیه ارشاد و مسجد قبا فعالیت می کردند و با دوستانشان از این محافل استفاده می کردند. کتاب های مرحوم دکتر شریعتی را به صورت مخفیانه بین بچه ها پخش می کردند و از نظر اجتماعی فعالیت های موفقیت آمیزی را در ناحیه شمیران که در آن فساد زیادی به چشم می خورد انجام می دادند. پس از دوران دبیرستان، شهید در دو دانشگاه همزمان در تهران قبول شدند که ایشان دانشگاه علم و صنعت را برگزیدند. این دوره، دوره ای بود که به ایشان یک تکامل فکری و گسترش فعالیت های اجتماعی را داده بود و این امر به این دلیل بود که توانستند که با بچه های فعال در گروه های دیگر هم ارتباط برقرار بکنند. چون در آن موقع محیط دانشگاه حالت خفقان داشت و نمی توانستند در آن فعال باشند برنامه های مختلفی را برای فعالیت های فرهنگی و مسائل اسلامی در کوه بر پا می کردند. در زمان زلزله طبس ایشان چون رشته شان ساختمان با با یک اکیپی از دانشجویان دانشگاه رفتند طبس یک کارهای ساختمانی انجام دادند و پس از آن هم در جهاد سازندگی کارهای مفیدی کردند از ساختمان سازی گرفته تا کارهای فرهنگی، بچه هایی که تربیت کرده بودند چه از خواهرها و چه برادرها در مقاطع مختلف برای اشاعه فرهنگ اصیل اسلامی و پاسخگویی به سوالات فعالیت می کردند. مخصوصا در منطقه شمال که گروه های کمونیستی فعالیتشان بیشتر بود یک اکیپی تشکیل داده بودند که کارهای ساختمانی و فرهنگی زیادی انجام داده بودند. هر لحظه آرزوی شهادت می کردند به طوری که در ابتدای جنگ به جبهه رفتند و حدود 3، 4 ماه آنجا بودند تا سال 60 که به دست منافقان کوردل به فیض عظیم شهادت نائل آمدند.