عباس قاسمی

برادر شهید عباس قاسمی در هفدهم فروردین سال 1337 در استهبانات دیده به جهان گشود. پس از طی دوران طفولیت دوران شش ساله ابتدائی را در دبستان مغربی آن شهر گذرانده و دوران دبیرستان را شروع و سال اول آن را در زادگاه خویش با موفقیت سپری نمود و به خاطر انتقال خانواده به شیراز عباس در دبیرستان های پسرانه شمس و قا آنی و پیوند به تحصیل ادامه داد و دوره دبیرستان را در شهریور ماه سال 56 با موفقیت رسانید. پس از پایان تحصیلات متوسطه به خدمت سربازی فراخوانده شد و در دی ماه سال 56 که انقلاب شکوهمند اسلامی ایران به رهبری قائد اعظم رهبر کبیر انقلاب اسلامی امام خمینی شکل تازه ای به خود می گرفت در پادگان جهرم به خدمت آموزش نظامی مشغول و پس از چند ماهی بر اساس فرمان تاریخی امام عزیز مبنی بر فرار سربازان به فرمان امام خمینی لبیک گفته و از پادگان آموزشی شهرستان جهرم اقدام به فرار می نماید و در خانه یک نفر از اهالی محترم جهرم پناهنده و اقدام به تعویض لباس و سپس با یکی از سربازان دیگر که از اهالی اصفهان بود به شیراز آمده و پس از گذراندن چند روز بر حسب موقعیت انقلاب و این که اگر در سربازخانه می ماند و از اقدامات لازم و انقلابی دیگر را انجام می داد بهتر بود مجددا به پادگان آموزشی جهرم برگشته ولی پس از بازگشت چند روزی او را به زندان انداختند. شهید پس از آزادی از زندان به علت عدم وجود شرایط جهت اجرای اعمال انقلابی مجددا و برای دومین بار اقدام به فرار نمود و مبارازات انقلابی خود را قبل از پیروزی انقلاب اسلامی که در حقیقت دوران جدید زندگی او آغاز می شد شروع و در تظاهرات و پخش شبانه نامه ها و اعلامیه های امام امت شرکت جسته و در روز عید غدیر در مسجد شهید حبیب که توسط مزدوران شاه و حکومت نظامی محاصره و اقدام به تیراندازی نمودند نیز شرکت داشت. فعالیت های او به طور چشمگیر ادامه داشت تا اینکه انقلاب اسلامی ایران با عنایت پرودگار و به رهبری امام خمینی در 22 بهمن سال 57 به پیروزی رسید و عباس بر حسب دستور امام امت مبنی بر بازگشت به سرباز خانه ها به مرکز آموزش نظامی جهرم رفته و از آن جا به سرباز خانه ها به مرکز آموزش نظامی جهرم رفته و از آن جا به بهبهان و تا پایان خدمت سربازی در آن جا بود. پس از اتمام سربازی و بازگشت به شیراز برای کمک به محرومان از طریق جهاد سازندگی عازم سیستان و بلوچستان شده و در مدت 6 ماه اقامت خود در منطقه سراوان به سازندگی و فعالیت اشتغال داشت و پس از بازگشت به شیراز با کمک تعدادی از برادران دیگر اقدام به بازسازی مجدد کارخانه نساجی شیراز نمود و نیز در کانون اسلامی شوراهای کارگران استان فعالیت داشت. سپس در آموزش و پرورش به عنوان معلم حق التدریسی در منطقه هیریجان مشغول خدمت گردید و در مدت نزدیک به دو سالی که در آن جا بود و مسئولیت آموزش و پرورش منطقه را به عهده گرفته بود. سپس در امتحانات مرکز تربیت معلم شرکت نمود و در رشته امور پرورشی پذیرفته و یک سال آن را در تهران به اتمام رسانید و در پایان دوره یک ساله به اتفاق تعداد دیگری از دانشجویان از طریق بسیج سپاه پاسداران تجریش در مرداد ماه 61 به جبهه نبرد حق علیه باطل اعزام و پس از دو ماه و اندی در جبهه غرب و در عملیات ظفرمندانه مسلم بن عقیل در تاریخ 61/7/10 به شرف شهادت نائل آمد. شهید عباس عبادت و اطاعت و بندگی را در سرلوحه زندگی خود قرار داده بود و در کارهایش منظم و با برنامه کار می کرد. امانت داری صالح بود کمتر سخن می گفت که این از صفات عاشقان به الله است و در برخی امور قاطع و همیشه حق می گفت و از ناحق پرهیز داشت. به امام امت و شهید مظلوم آیت الله بهشتی عشق می ورزید، روحانیت مبارز را احترام می نمود و معتقد به ولایت فقیه بود. مروج احکام خدا و همیشه به فکر محرومین و مستضعفان جامعه بود به طوری که علاوه بر اینکه خود عمل می نمود دیگران را نیز به آن ترغیب می کرد. سعی می کرد حتی الامکان با وضو باشد. امر به معروف و نهی از منکر را از یاد نمی برد و وفادار به عهد، خوش برخورد و مهربان و رئوف بود. سنگر مسجد را رها نمی کرد. زیاد تحقق می نمود تا پاسی از شب بیدار و در اکثر مواقع بالشش کتابش بود کمتر از تشک استفاده کرده و با پتوی زیرانداز خود می ساخت. اکثرا چه در تابستان و چه در زمستان با آب سرد حمام و غسل می کرد راضی به رضای الله و به هر چه که از طرف او می رسید راضی و خشنود بود. عباس در کنار فعالیت های انقلابی و سازنده قبل از انقلاب اسلامی تا زمان شهادت بخود سازی و نزدیک شدن هر چه بیشتر به معبود یگانه نیز مشغول بود به نحوی که در پایان و قبل از شهادتش به مرحله عاشقی به پروردگار رسد و راه رسیدن به معبود سر از پا نمی شناخت بطوری که عاشق بودنش را می توان از لابلای گفته ها و نوشته هایش بخوبی درک کرد.