اسکندر(امیر) چترچی

دانشجوی شهید امیر (اسکندر) چترچی در بیست و پنجم خرداد هزار و سیصد و چهل و پنج شمسی که مصادف با روز رحلت پیامبر (ص) و شهادت امام حسن مجتبی (ع) بود، در خانواده ای معتقد و مؤمن دیده به جهان گشود، او چهارمین فرزند و تنها پسر خانواده بود به جهت این که‌ پدرش علاقه خاصی به حضرت امیرالمومنین (ع)، داشت نامش را امیر نهاد. شهید امیر چترچی دوره نوآموزی خود را از سن شش سالگی در یکی از مدارس تهران شروع کرد و در دوران انقلاب سال های راهنمائی را پشت سر گذاشت، او در این دوره تنها با برگ‌های دفتر و کتاب سروکار نداشت بلکه الفبای عشق و ایثار را بر روح با صفا و‌ خدائی خود نقش می بست. سپس دوران متوسطه را با ایثارگری در جبهه حق علیه باطل به پایان رساند و در امتحانات تربیت معلم شرکت کرد و در تربیت معلم شهید سید کاظم موسوی (کرج) پذیرفته شد، از ترم اول مدتی نگذشته بود که برای سومین بار در اربعین حسینی همراه با دانشجویان به مدت چهل و پنج روز عازم جبهه حق علیه باطل شد، بعد از بازگشت حدود یک ماهی در تهران بود ولکن همچون پرنده در بند، بندها را گشود و دوباره به سوی جبهه گشود . این ایثارگر تشنه جهاد حق علیه باطل برای آخرین بار در چهاردهم فروردین ۱۳۶۵، به مدت چهار روز به تهران بازگشت، این بار ندای «هل من ناصر ینصرنی» امام را در سخنرانی سیزدهم رجب پاسخ گفت و به پاسداران مکتب روح الله در سنگر عشق و شهادت پیوست و پایان نامه پر افتخار شهادت را در سوم ماه مبارک رمضان(65/2/23) در دفع پاتک‌ کافران بعثی در منطقه فکه بواسطه تک تیری که برگونه چپ او ‌نشست و از قسمت راست پشت سر بیرون آمد، دریافت کرد. خداوند نامی را که پدرش بر او ‌نهاده بود (امیر) بر او پسندیده و امیر را از ناحیه سر در ماه آن امیر شکافته سر از دارالفناء به دارالبقاء کوچ داد، از خصوصیات بارز او می توان خوشرویی، مهربانی، آرامی، صبوری و اهل خیر و سر بودن را نام برد.‌