صدرالله فنی

در سال ۱۳۳۴در خانواده ای مذهبی و مانوس با ذکر اهل بیت عصمت(ع) به دنیا آمد. زادگاهش بهبهان و رشد و بالندگیش در همان شهر شورانگیز و شهید پرور تحقق یافت. وی از هوش و ذکاوتی در خور تحسین برخوردار بود. در کنار تحصیلات مدرسه اش، علاوه بر کار وزحمت به مکتب خانه ملا ولی خان می رفت تا از چشمه جوشان قرآن و معارف دینی روح عطشناک را سیراب سازد. اهل مسجد بود و نماز را به جماعت می خواند. اشتیاق به روضه سیدالشهدا و دل دادن به حدیث عاشورائیان او را از محبان آل رسول(ص) و شیدائیان آن ها ساخته و پرداخته بود. اخلاق کریمانه او در کنار ذهن نقادش، آمیزه ای شد تا نمونه ای از دیده و دل و تعلیم و تربیت در نظر همسالان خود باشد. پس از دریافت دیپلم ریاضی موفق به قبولی در کنکور سراسری و راهیابی به دانشگاه شیراز شد تا به تحصیل در رشته مهندسی کشاورزی بپردازد، اما او دانشجویی نبود که هدفش کسب مدرک باشد و از اوضاع سیاسی-اجتماعی و عمل به وظایف دینی باز بماند و سر در لاک زندگی خود داشته باشد، بلکه همواره در میدان مبارزه با نظام ستمگر پهلوی و ستیز با گروهک ها و اندیشه های الحادی مارکسیستی والتقاطی مقاوم و استوار بود و همپای دیگر دانشجویان ممتاز و چهره های آشنای دانشگاه یود، همچنان در عرصه مسائل اخلاقی، مذهبی و سیاسی نقش یک سالار را ایفا می نمود. از این رو بر مبنای آیه "إِنَّهُمْ لَهُمُ الْمَنصُورُونَ وَإِنَّ جُندَنَا لَهُمُ الْغَالِبُونَ" به گروه چریکی منصورون پیوست تا همراه با سردار محسن رضایی و سردار شهید سرلشکر مجید بقایی و شهید سر لشکر اسماعیل دقایقی راهی به نبرد مسلحانه بگشاید و جان نثارانه نور حقیقت را تعقیب نماید که بحمدالله بسیار پر ثمر بود. صدرالله در تمام مراحل مبارزاتش گوش به پیام ها و خطابه ها و رهنمودهای حضرت امام خمینی(ره) و روحانیت معظم داشت و این مهم سرخط حرکت انقلابی بود. بعد از انقلاب هم، همین روند تعالی بخش را تداوم بخشید، حضور فعال و تعیین کننده در جبهه های جنوب و غرب، عراق، لبنان و مرارت ها و صبوری هایی که در این رهگذر به جان خرید، تا فرماندهی سپاه و فرمانداری نظامی خونین شهری که تازه خرمشهر شده بود و مسئولیت های بالای اطلاعاتی و مسئولیت ستاد قرارگاه قدس و نیز فرماندهی قرارگاه فجر چکیده ای از عملکرد آن بزرگ مرد است. سرانجام آن مهاجر مجاهد در تاریخ ۶۶/۱۰/۴ در جبهه های جنوب مجروح و در تاریخ ۶۶/۱۰/۲۵ با وصالی سرخ جاودانه شد. پیکر آن سردار فرزانه در سیل خروشانی از جمعیت سوگوار تا شهید آباد بهبهان تشییع و به خاک سپرده شد.