محمدرحیم داوودی

در تاریخ اول بهمن ماه سال هزار و سیصد و چهل و چهار در یک خانواده ای آزاده و پرهیزگار نوزادی با نام محمدرحیم متولد شد. او در خانه ای که در و دیوارش رنگ سادگی داشت و بوی صداقت می داد، دوره کودکی خود را آغاز می کند. با همت پدرش با فریضه ی نماز آشنا می شود و پروردگار بی همتا را عبادت می کند. زمانی که مادر، به هوش و ذکاوت سرشار محمدرحیم آگاهی می یابد، قرائت قرآن را به او می آموزد و نخستین فرزند خانواده با علاقه ی فراوان حلاوت آیه ها را به کام جان خود می نشاند و سوره های کوتاه کلام خدا را بر لوح ذهن خود ضبط می کند. او تحصیلات ابتدائی خود را در مدرسه ناصری به پایان رسانید و وارد دوره راهنمایی شد و این دوره را در مدرسه قدس سپری کرد و دوره متوسطه ی خود را تا دیپلم در دبیرستان شهید بستان پور در رشته علوم تجربی گذراند. محمد رحیم از همان اوان کودکی جوان مرد بود، در مدرسه با دانش آموزانی که در فقر بسر می بردند، دوستی برقرار می کند. حتی از بذل و بخشش قلم و دفتر خود به دوستان بی بضاعت خود دریغ نمی ورزد، بی آن که دیگران از کار پسندیده اش مطلع شوند. محمدرحیم در طول دوران تحصیلات خود بویژه فصل تابستان به کار و تلاش می پرداخت و با دستمزدی که نصیبش می شد بخشی از آن را برای هزینه ی تحصیل خود اختصاص می داد و بقیه را در اختیار یاران نیازمند خود قرار می دهد. در دوران قبل از انقلاب با سن و سال کمی که داشت مبارزه ی خود را بر ضد طاغوت زمان خود آغاز می کنند و در تظاهرات و راهپیمایی ها شرکت می کرد و تا آخرین روزهای پیروزی انقلاب به این کار ادامه می دهد. پس از پیروزی با شکوه انقلاب اسلامی و تشکیل بسیج، وی در آن نهاد انقلابی عضو می شود و در گروه های مقاومت به فعالیت می پردازد، روزها در سنگر مدرسه به مبارزه برمی خواست و شب ها در مساجد تا پاسی از شب گاهی اوقات هم تا صبح به نگهبانی می پرداخت. بعد از اخذ دیپلم خود به خدمت مقدس سربازی می شتابد و به سبب علاقه اش به سپاه پاسداران انقلاب اسلامی از طریق آن نهاد به مناطق غرب و جنوب کشور رهسپار می شود و در برابر تهاجم دشمن به دفاع می پردازد و دوره ی سربازی خود را در جبهه ها سپری می کند. زمانی که محمد رحیم دوره ی سربازی خود را در عرصه ی دفاع مقدس می گذراند، برادرش در یکی از جبهه های نبرد و پیکار بر ضد خصم، به شهادت رسید و همین امر سبب شد که او با عزم و اراده ای استوار، دفاع خالصانه ی خود را در برابر تجاوز دشمن ادامه دهد و تا پایان جنگ تحمیلی در جبهه ماندگار شود، وی هر چند پس از به پایان رساندن خدمت نظام وظیفه در جبهه، در آزمون سراسری شرکت می کند و در رشته ی پرستاری دانشگاه علوم پزشکی شیراز پذیرفته می شود اما چنان انس و الفتش به جبهه ادامه پیدا می کند که بار دیگر به سوی جبهه می شتابد و در شلمچه در تاریخ 1367/3/4 به جمع ایثارگران سلحشور می پیوندد و به عهد و میثاق خود وفا می کند و پیکر پاک و مطهرش به زادگاهش بر می گردد و در کنار برادر و دیگر دوستانش در گلزار سید محمد نور بخش به خاک سپرده می شود.