حجت الله دلپذیر

شهید حجت دلپذیر در دهم فروردین سال 1344 مصادف با آغاز ماه مبارک رمضان در یک خانواده مذهبی متولد شد. خداوند علاقه شدیدی از این نوزاد در دل همگان قرار داده او در سایه لطف خداوندی و محبت پدر و مادر رشد یافت آن قدر رشد کرده بود که همان زمان 5 سالگی فرق بین حلال و حرام را به خوبی می دانست. خداوند استعداد فوق العاده ای را به او داده بود چرا که هر سال با نمرات بالایی قبول می شد و مورد علاقه مربیان و معلمین مدرسه بود در جریان انقلاب بود که به مدت یک ماه به منزل خواهرش در آبادان رفت و آنجا در کلاس نقاشی به آموزش پرداخت. تمام کتاب ها و حتی در و دیوار خانه از نقاشی هایش پر بود. پس از قرار از او ربوده بود از طریق همان پایگاههای مقاومتی مسجد امام جعفر صادق علیه السلام که در آن حضور فعال داشت آموزش نظامی دید. امتحانات هنرستان را با موفقیت پشت سر گذاشت و دوباره راهی سرزمین عشق شد سال چهارم بود که در رشته معماری در دانشگاه علم و صنعت تهران رتبه آورد. همزمان در صدا و سیما به خاطر هنر نقاشی که داشت از وی دعوت به همکاری شد تا در قسمت تولید سیمای کودک و نوجوان مشغول به کار شود اما وی نپذیرفت و می گفت امام فرموده است در راس همه امور جنگ است. حتی وی درس و دانشگاه را رها کرد گوئی دانشگاهی یافته بود که درسهایش درس عشق بود. در عملیات والفجر 8 و کربلای 4 و کربلای 5 و کربلای 10 و کربلای8 شرکت داشت در عملیات های مختلف اکثرا مجروح می شد تا در عملیات والفجر8 که ترکش ریه هایش را مورد اصابت قرار داد به سختی نفس می کشید البته چند روز برای مداوا به تهران منتقل شده بود و آنجا بستری بود از خاطرات بیمارستان می گفت: «هر روز پرستارها می آمدند و زخمی ها را شستشو می دادند. از دور که آنها را می دیدم قبض روح می شدم چرا که با قیچی های بلند شان گاز استریل را داخل ریه ام می چرخاند و این دردناکترین درمانها بود.» در کربلای 5 پشت دستش زخمی شده بود هر روز به خانه برای تعویض پانسمان می آم و زخمش را جست و جو می دادند و باند پیچی می کردند اما خوب نمی شد بعدها فهمیدیم که شیمایی شده چرا که شب ها دچار تنگی تنفس می شد و هنگام نماز شب با پای برهنه آهسته در حیاط می دوید دوران خودسازی را با سختی هر چه تمام تر پشت سر می گذاشت. شبها روی گونی پلاستیکی می خوابید و طوری که هیچ کس نفهمد نماز شب را به جا می آورد و خلوت زیبایی را با معشوق برقرار می نمود. آنقدر به جبهه علاقه داشت که بازگشتش فقط به خاطر وضع روحی پدر و مادر بود و دلیل دیگر انجام روزه های قضایش بود. دائم الوضو بودنش چهره ای نورانی از او ساخته بود به اندازه ای مقید بود که حتی جلو نامحرم هم وضو نمی گرفت. نماز اول وقت را با دقت و وسواس خاصی به جا می آورد. همیشه سفارش به خمس می نمود تا خمس لباسش را نمی داد نمی پوشید اصلا اهل غیبت نبود و مخالفت می کرد. با صوت زیبایش دلگرمی خاصی برای رزمندگان به وجود می آورد. صوت زیبای تلاوتش را هنوز در و دیوار خانه به خاطر دارند. گریه هایی که از فراق شهدا و شهادت می نمود دل ها را بیدار می کرد. بسیار گشاده رو و شوخ و با نمک بود که واقعا انسان از مصاحبت با او به لذت معنوی سیری ناپذیری می رسید که هرگز دلش نمی خواست از او جدا شود. او سرانجام در 1366/2/5 در بانه به شهادت رسید.