شیرزاد امیری

دانشجو و آموزگار شهید شیرازد امیری در 15 فرودین ماه 1342 خورشیدی در میان عشایر اهل باصری تیره عبدالهی در خانواده ای از نظر مذهبی غنی و از نظر مادی فقیر به دنیا آمد. دوران کودکی را در ایل گذارند و آداب و رسوم ساده و زیبا طبیعی را که بدون نیرنگ شروع و با موفقیت چشم گیری در 12 سالگی تمام کرد و در کنکور دانش آموزان ممتاز برای تحصیلات در دبیرستان شبانه روزی عشایری قبول شد. دوران راهنمایی و دبیرستان را در آن جا گذارند شهید در آن جا با اداب و روسم فرهنگ های مختلف ایل های گوناگون آشنا شد. ناگفته نماند که بیشتر دانش آموزان دبیرستان عشایری از خانواده های فقیر ایل خود بودند و همگی مزه ستم و بی چیزی را چشیده بودند و همانند آتش زیر خاکستر آماده انقلاب بودند و در سال 1356 با شروع زد و خورد های خونین خیابانی شهید پا به پای دیگر دوستان خود زود و خوردهای خیابانی با سرکوب گران رژیم شاهنشاهی مبارزه می کرد و برای پیشبرد هدف های انقلاب اسلامی فداکاری بسیار نمود . شهید گران قدر به کار در نهادهای انقلابی علاقمند بود و پس از دیپلم در جهاد سازندگی عشایری کار را شروع کرده و در دوران کارش یکی از افراد فداکار جهادسازندگی به شمار می رفت. چون به آموزش و آگاهی افراد اهمیت می داد در کنکور تربیت معلم شرکت نمود و برای شغل مقدس آموزگاری پذیرفته شد و در مرکز معلم اقلید مشغول به تحصیل شد. پس از مدتی با گروهی از دانشجویان تربیت معلم راهی جبهه جنگ شد و برای میهن اسلامی خویش چندین ماه در جنگ به رزم پرداخت و پس از دوران تحصیل سال اول شغل مقدس خویش را در یکی از روستاهای محروم شیراز نمود و تا آن جایی که در توان داشت مردم و دانش آموزان را با فرهنگ اانقلاب اسلامی آشنا نمود. شهید سال های دوم و سوم خدمت مقدس آموزگاری را در عشایر بسیار بود و نونهالان عشایری را دانش و فرهنگ می آموخت وی در سال 1366 در دانشگاه آزاد واحد ارسنجان قبول شد و با مشکلات و گرفتاری های بسیاری که داشت درس را ادامه می داد چون او می دانست که آگاهی از همه چیز مهم تر است و این آگاهی برای آموزگار از هر کسی دیگر لازم تر است. سزاوار بود که او را آموزگاری آگاه و خدا شناس و مردم دوست بدانند. سرانجام آموزگار شهید شیرزاد امیری برای آخرین بار در اواخر تیرماه 1367 زمانی که عراق همانند آغاز جنگ در پایان جنگ وارد میهن اسلامی شده بود و به تاخت و تاز در غرب و جنوب پرداخته بود روانه جنگ شد و در 1367/5/13 در گتوند اهواز به شهادت رسید. او همیشه شمرده و زیبا سخن می گفت به عبادت اهمیت داده و نماز و روزه اش را به موقع انجام می داد. با ملایمت دیگران را به بر پایی شعایر دینی دعوت می کرد. خیلی کم سخن می گفت ولی سخنان اندکش دور زیبا و گیرا بودند. همیشه تمیز می گشت و لباس تمیز می پوشید و به بهداشت فردی و جمعی اهمیت می داد. لباس ساده می پوشید و ساده زندگی می کرد و در راه رفتن و نشتین خیلی با وقار بود. در تمام کارهای نیک تا آن جایی که در توانش بود می کوشید. در برابر کاری که برای رضای خدا انجام می داد هیچ چشم داشتی از مردم نداشت. این قدر رفتار و کردارش زیبا و دوست داشتنی بود که الگوی تمام افراد در خاواده و فامیل و آشنا شده بود. هر جا سخنی از ایمان و تقوی و پرهیزگاری بود نام شیرزاد هم بود هر جا سخن از فدارکاری بود نام شیرزاد هم بود.