ناصر(حسین) ترحمی

سومین فرزند حاج‌علی‌آقای ترحمی دربیست و هفتم شهریور ماه چهل و یک به دنیا آمد. به پیشنهاد پدربزرگش نام او را ناصر گذاشتند. مادرش در خواب دیده بود که امام حسین نام فرزندش را حسین گذاشته‌ ولی هنگام تولد بزرگترها اسم ناصر را برایش انتخاب کردند. والدین با نظر بزرگترها مخالفت نکرده بودند. بعد از مدت کوتاهی ناصر مریض شد. مریضی او مدتها طول ‌کشید. تصمیم گرفتند برای شفای حال او نامش را حسین بگذارند. شفا هم گرفت. حسین دوره دبستان را در مدرسه بوعلی‌سینا درس خواند و برای گذراندن مدرسه راهنمایی وارد دبیرستان داریوش که امروز به آن آیت‌الله کاشانی می‌گویند، شد. دبیرستان کوروش کبیر یا دکتر علی شریعتی هم پذیرای حسین در چهارساله متوسطه بود. او در سالیان قبل از انقلاب در مجالس و محافل مذهبی شرکت می‌کرد. از جمله با جمع دوستان جهادیه‌ای روزهای جمعه به اردو می‌رفت یا در ساختن خانه برای مستمندان فعالانه شرکت می‌کرد. همزمان با انقلاب اسلامی ایران برای سرنگونی رژیم پهلوی، ناصر نیز به جمع انقلابیون پیوست و برای پیروزی انقلاب خیلی تلاش کرد. گروهک‌های منحرف روزهای اول پیروزی انقلاب که مثل قارچ درآمده بودند سعی فراوانی در جذب و انحراف ناصر داشتند اما هیچ‌کدام از آنها موفق نشدند. ناصر همچنان در خط امام خمینی رضوان الله تعالی علیه ماند. قبل از جنگ تحمیلی در امتحان اعزام به خارج شرکت کرد و در رشته پزشکی قبول شد. برای آموزش زبان به تهران رفت. چند روزی از آموزش نگذشته بود که جنگ آغاز شد. علیرغم علاقه زیادی که به درس داشت کلاس را رها کرد و به گروه جنگهای نامنظم شهید دکتر چمران پیوست. او جنگ را با جانشینی گروهان در جبهه‌های جنوب و عملیات طریق‌القدس ادامه داد. با تشکیل لشکر17 علی‌ابن‌ابیطالب به عنوان جانشین گردان منصوب شد. هنگامی که گردان به پشت جبهه می‌آمد ناصر به کمک برادران واحد اطلاعات عملیات می‌رفت و زمینه را برای عملیات آینده فراهم می‌کرد. در نهایت در تاریخ 21/12/63 در عملیات بدر هنگام هدایت نیروهای عملیاتی به شهادت رسید. جنازه مطهرش را مردم سمنان با شکوه تشییع کردند و در امام‌زاده یحیی به خاک سپردند.