شهباز زمان

شهید شهباز زمان در سال 1342 در روستای محروم و دور افتاده ی سردره در یک خانواده مذهبی دیده به جهان گشود. دوران طفولیت را تحت تعلیم پدر و مادر خوش گذراند. در بین پنج سالگی راهی دبستان زیرنا سفلی که چند کیلومتر تا زادگاهش فاصله داشت گردید. مدت یکسال را بصورت مستمع آزاد در آنجا گذرانید بعلت افتتاح دبستان در زادگاهش شهید دوران ابتدائی را در سردره گذارانید و در همین ایام ابتدائی بود که با نماز آشنا گردید و نماز را بر هرچیز مقدم می شمرد. با توجه به اینکه شهید در منطقه ای زندگی میکرد که بر اثر جهل و نادانی گرفتار دسته بدی ها و باند گرایی های محلی بودند و هر انسان آگاه را در آغوش جهالت دسته بندی می کشید اما او انسانی مستقل بود و هیچگاه حقیقت را فدای مصلحت نمی کرد و به ارشاد و راهنمایی مردم می پرداخت. دوران راهنمایی را در مدرسه سید محمود طالقانی دهدشت گذارند در همین مقطع تحصیلی در بین شاگردان مدرسه به عنوان شاگردی نمونه از نظر اخلاق و درسی برای دبیران و شاگردان دیگر شناخته شد تا اینکه ایشان را به عنوان در همین موقع بود که شهید پیوسته در دعاهای کمیل و توسل و سایر ادعیه براثر دلسوزی که شهید درباره ی منطقه داشت و آرزویش پیوسته این بود که آینده سازان این مملکت (دانش آموزان) باید تربیت الهی شوند تا از آنها انسانی های مؤمن و متعهد تحویل جامعه ی اسلامی داده شود و برخود لازم دانست که شغل معلمی را انتخاب نماید لذا پس از موفق در امتحان ورودی وارد دانشسرای تربیت معلم گچساران شد. پس از چند ماه تحصیل در دانشسرا طبع پرشور و ذهن جویای شهید وی را ودار نمود تا شعار همیشگی خویش را که در رابطه با حمایت از جنگ و رزمندگان بود آن را به عمل تبدیل نماید لذا برای اولین بار بعد از چهار ماه ماند در دانشسرا بدون از آموزش نظامی با التماس فراوان توانست راهی جبهه گردد. و در عملیات خیبر شرکت نماید که در این عملیات بر اثر استفاده دشمن زبون از سلاح شیمیایی وی دچار مسمومیت شد. بعد از سه ماندن در جبهه بار دیگر به سنگر علم برگشت و پس از موفق شدن در امتحان و ماندن بعد از مدتی در دانشسرا مجدداً برای بار دوم در فروردین سال 1364 راهی جبهه حق علیه باطل گردید و بعد از مدتی حراست از مرزهای مملکت و دفاع از اسلام دوباره به مرکز تعلیم و تربیت بازگشت ولی چون شهید عاشق راه الله بود باز اجازه سکوت و نشستن را به خود نداد و برای بار سوم درتاریخ 64/11/6 بار سفر بست سفری که گویا خود می دانست و عده ملاقات به معشوق به او دست داده است. وقتی حمله دستورش از سوی فرماندهان صادر می شود شهید همراه همرزمان خود مسلح به سلاح آرپی چی سوار قایق می شود و در حین پست و سرگذاشتن موج های خشمناک اروند رود که گویا در غمش شهید فریاد می کشید دچار حمله آتشبار دشمن شدند و قایق حامل شهید و همراهان غرق گردید. اما شهید بر اثر هنرشناوری که داشت خود را نجات داد و خود را به ساحل رسانید آری سرانجام پس از تصرف شهر فاو در نیمروز بیست دوم بهمن ماه 1364 به آرزوی دیرینه اش که از مدت ها انتظار آن را می کشید رسید.