سیدحسین دلبری

شهید سید حسین دلبری فرزند سید محمد در سال 1336 در شهرستان سبزوار دیده به جهان گشود. در سن ده سالگی پیش از آن که لذت محبت پدر را به خوبی درک کند، با غم از دست دادن او روبرو شد. سید حسین در کنار تحصیل، برای تامین مخارج زندگی نیز دوشادوش برادر بزرگ تر خود تلاش می کرد. وی تنها راه رسیدن به قله های شناخت و معرفت را تلاش و کوشش علمی می دانست از این رو، پس از قبولی برادر بزرگ خود(سید حسن) در دانشگاه تهران، به همراه خانواده به تهران آمدند. شهید دلبری پس از اخذ مدرک دیپلم، با بهترین نمرات در رشته برق مخابرات پذیرفته شد. اما پس از مدتی به دلیل بی علاقگی، رشته معماری دانشگاه شهید بهشتی را برای خود برگزید که این همزمان با آغاز حرکت انقلابی مردم ایران به رهبری امام خمینی بود. در آن ایام وی با بینش آگاه خود با افراد و گروه های مذهبی آشنا شد و هر روز ارتباط خود را با آنان گسترش داد. به دلیل خفقان حاکم بر جامعه، وی یک بار توسط ساواک دستگیر شد. در دانشگاه نیز همواره با افکار منحرف گروه های چپ و منافقان که در آن ایام در داخل دانشگاه ها نفوذ زیادی داشتند مقابله می کرد. شایان ذکر است تمام فعالیت های سیاسی ایشان نیز از نظر خانواده مخفی بود. با بسته شدن دانشگاه ها و آغاز جنگ تحمیلی در 1359/6/31 به صورت داوطلب وارد گروه چریکی جنگ های نامنظم شهید چمران شد و در تمام آن مدت (یک سال) به طور مستمر در جبهه حضور داشت. سرانجام در تاریخ 1360/5/3 هنگام پاکسازی مناطق مین گذاری شده واقع در تپه های الله اکبر هنگامی که متوجه می شود که یکی از دوستانش به نام علی زارعی بیدکی (دانشجوی شهید دانشگاه شهید بهشتی) بر اثر انفجار مین زخمی شده است. برای انتقال او به عقب اقدام می کند و در بازگشت برای جلوگیری از ورود کامیون حامل پاسدارها که از مناطق مین گذاری شده آگاهی نداشتند، پایش بر روی مین می رود و از ناحیه دست و پا به شدت زخمی می شود. در فاصله انتقال به بیمارستان اهواز به دلیل شدت جراحات وارد شده و خونریزی شدید در حالی که آیات قرآن را تلاوت می کرد به دیدار معبود نایل شد.